ผมจำคุณได้!

ผมจำคุณได้-วีรชน
นับแสนคนบนถนนใหญ่
คุณกู่เพรียกร้องหาประชาธิปไตย
ก่นด่าขับไล่เผด็จการ
วันนั้นผมอายุห้าขวบ
เล่นม้าควบไปมาอยู่หน้าบ้าน
แม่บอกว่าวันดอกไม้บาน
มาถึงแล้วก่อนกาล-มาถึงแล้ว
แม่ร้องเพลงไม่เป็น-ไม่เป็นไร
หอบดอกไม้หลายช่อไปต่อแถว
กระเตงผมเข้าร่วมขบวนแนว
ในแววตาแม่ปีตินัก
คุณเรียกแม่ผมว่าพี่สาว
บอกถึงคราวต้องแลกต้องแตกหัก
เราจะฝ่าข้ามไปโดยไม่พัก
สู้ไม่ถอยแม้สักเพียงครึ่งเท้า
คุณเรียกยายข้างบ้านผมว่าแม่
เราชนะแล้วแน่แล้วแม่เจ้า
ปืนก็ปืนจะรื้อด้วยมือเรา
รวมกันเข้าท่าวทบไปรบมัน
ใช่ครับ-เผด็จการต้องโค่นล้ม
จึ่งคมกระสุนแรกที่แหวกลั่น
แม่เพื่อนผมคนหนึ่งเลยดึงดัน
เอากายกั้นร่างพรุนกระสุนคม
แม่แล้วแม่เล่าที่ท่าวทบ
เป็นศพแล้วศพเล่าพะเนินถม
มีคนตายจริงจริงถูกยิงล้ม
นอนจมเอือดเอือดกับเลือดตัว
เผด็จการเข่าฆ่าประชาชน!
ถนนมีศพอยู่จบทั่ว
แข่งกับเสียงปืนจริงที่ยิงรัว
คุณตะโกนไม่กลัวเผด็จการ!
แม่กอดผมตัวสั่นอยู่งันงก
ทั้งตันตื้นทั้งตื่นตกอยากกลับบ้าน
แม่เห็นคนฆ่าคนอยู่ลนลาน
แม่ร้องไห้ร้าวรานสงสารคุณ
แล้วสามปีต่อมาผมแปดขวบ
จากม้าควบเปลี่ยนมาเป็นม้าหมุน
เห็นภาพตำตาความทารุณ
อันโหดเหี้ยมสถุลอยู่วุ่นวาย
ผมยังขนหัวลุกมาทุกวัน
แปดขวบขณะนั้นผมขวัญหาย
ธรรมศาสตร์ยับช้ำถูกทำลาย
ผมฝันร้ายวายวอดตลอดมา
แม่กอดผมร้องไห้พร้อมไปด้วย
บอกขุนทองขนสวยจะเข้าป่า
สู้กับปืนต้องมีปืนมายืนท้า
จวบจนฟ้าสีทองผ่องอำไพ
ผมจำคุณได้ดี-วีรชน
อีกหนเจอกันในวันใหม่
สามสิบปีเนิ่นนานเลยผ่านไป
ใครลืมใครไม่รู้-คิดดูเอง

๒๒  มิถุน  ๒๕๔๗

คุณก๊วงชุบแดงได้ขอบทกวีนี้ไว้ในทู้  "ผู้ยืนอยู่ใต้ร่มพิกุล" ครับ

คืนวันนั้นผมนำไปอ่านในงานคอนเสิร์ตผาดำ  แต่คงเพราะผิดที่ผิดเวลาผิดจุดประสงค์คนมาดูดนตรีกระมัง  ผมจึงรู้สีกไม่ค่อยดีนัก  ลงจากเวทีก็ได้น้าหงามาคอยให้กำลังใจอยู่เงียบๆ 

วงดนตรีทุกวงทำเวทีไว้ดีมาก  คนดูสนุกสนานสุดๆ  ผมขึ้นเวทีหลังคิวของไข่ มาลีฮวนน่า เห็นไข่ทำเวทีแล้วก็ได้แต่รำพึงรำพันกับน้องที่ไปด้วย  ว่ารู้สึกกดดัน  ไข่สร้างความสนุกบนเวทีได้ดียิ่ง ยิ่งหลังคิวผมเป็นคิวน้าหงา  ผมยิ่งเกร็ง 

ลงจากเวทีแบบไม่สง่างามเลย 55555555 

ไม่โทษใครทั้งนั้นครับ  ผู้จัดก็พรรคพวกกัน  พวกเขาจิตใจดีจุดประสงค์ดี  คนดูดนตรีก็มาเพื่อดูดนตรี 

แต่คืนนั้นขับรถกลับบ้านเกือบชนสะพานตาย 5555555  เมาอะดิ

เลยให้น้องมันขับแทน  

จึงยังคงมีชีวิตอยู่.....