เป็นคนชอบเขียนบันทึกค่ะ  เขียนไปเรื่อยเปื่อย เขียนทุกสิ่งทุกอย่างที่ใจอยากจะเขียน และก็แน่นอนมันก็ต้องมีเรื่องหัวใจบ้าง อิอิ  แต่เรื่องที่มักจะมีมากหน่อยก็คงเป็นเรื่องความทุกข์ใจต่างๆนานา  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว  เพื่อน  จนถึงเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  การเขียนบันทึกเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ความอัดอั้นตันใจที่มีได้มลายหายไปหลังจากที่ปิดสมุดบันทึกลง

          ใช่ว่าจะมีแต่ความทุกข์นะคะ  ความสุขในสมุดบันทึกของฉันก็มีไม่น้อยล่ะค่ะ  มีหนังสือเล่มนึงที่เคยอ่านเจอ  บอกไว้ว่า  “คนเรามักจะนึกถึงสมุดบันทึกเมื่อเวลาที่มีความทุกข์เท่านั้น”  คงไม่เสมอไปหรอกค่ะ  มีหลายคนยังคงเฝ้านึกถึงบันทึกในยามที่เขามีความสุข  ฉันคนนึงล่ะค่ะที่เป็นอย่างนั้นไม่ว่าจะสุขจะทุกข์ฉันไม่เคยที่ลืมนึกถึงสมุดบันทึก  ที่ทำให้ฉันได้เก็บความลับไว้บ้างถึงแม้ในตอนหลังมักจะถูกเปิดเผยก็ตาม

          ยังมีสมุดบันทึกเล่มนึง  เป็นเล่มปัจจุบันที่ยังเขียนอยู่  ถือว่าเป็นเล่มที่ชอบมากเป็นพิเศษ  เพราะว่ามันพิเศษกว่าเล่มไหนๆที่เคยเขียนมา  และมันยังคงเป็นความลับของฉันอยู่  ยังไม่เคยมีใครได้อ่านมัน  แล้วก็จะไม่มีใครได้อ่านมัน  (ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าน้องสาวไปแอบอ่านหรือเปล่า  แต่เค้าคงไม่ทำอย่างนั้นแน่)  ฉะนั้นความลับก็ยังอยู่ในนั้นต่อไป  อย่าเพิ่งคิดไปนะคะว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงอะไร  มันเป็นความลับที่ไม่ต้องการบอกใครๆก็เท่านั้นเอง