หลายเรื่องราวที่ผ่านพ้นไปกับกาลเวลาที่เปลี่ยนผ่านจากวัน  เป็นเดือน เป็นปี ก่อเกิดความทรงจำนับร้อยนับพัน ทั้งความทรงจำที่สวยงามควรค่าแก่การจดจำ  และความทรงจำที่ไม่อยากจะเก็บไว้  แม้ว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะผ่านพ้นไปนานเพียงใดก็ตาม  หากแต่เวลาสามารถทำให้ความทรงจำลดความสำคัญลงไปได้หากมีเรื่องราวใหม่ๆที่สำคัญกว่าหรอควรค่าที่จะเก็บไว้

          แม้ว่าเวลาในชีวิตได้ผ่านพ้นมาหลายปีแล้ว    มีความทรงจำมากมายเรียงรายอยู่ภายในพื้นที่ที่ใช้เก็บข้อมูลของสมอง  จนไม่อาจรู้ได้ว่าความจำภายในนั้นมีเพียงใด  จึงสามารถรับรู้ข้อมูลได้มากมายเช่นนี้  แต่เวลาก็ได้ทำให้รับรู้และเก็บเกี่ยวความทรงจำดีดีไว้ไม่น้อย

          สิ่งที่เป็นเรื่องราวความประทับใจมักจะถูกเก็บไว้ในหัวข้อของความทรงจำ  แล้งช่วงที่น่าจดจำของชีวิตอีกช่วงหนึ่งก็คือ  ช่วงของการเรียนในชั้นมัธยมปลาย  สำหรับฉันมันเป็นช่วงที่สำคัญของชีวิตอยู่เหมือนกัน  เป็นช่วงที่ได้เปลี่ยนโรงเรียน  หลังจากที่วนเวียนอยู่ที่โรงเรียนเดิมมา 9 ปี  ก็ได้มีโอกาสเปลี่ยนโรงเรียนกะเขาสักที  (จะเรียนที่ดิมก็ไม่ได้แล้ว  เพราะโรงเรียนเก่าไม่เปิดสอนมัธยมปลายน่ะค่ะ)  จำได้ว่าตื่นเต้นไม่น้อย  เนื่องจากต้องเข้าไปอยู่ในโรงเรียนที่มีผู้คนมากมายจากทั่วสารทิศ  เพื่อนเก่าก็มีไม่กี่คนก็ต่างแยกย้ายกันไป  ก็ต้องไปทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่  แล้วจะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง

          ห้องของฉันในชั้นมัธยมปลาย  มักจะได้ชื่อว่าเป็นห้องโหล  ที่โหลน่ะก็เพราะว่าเราอยู่กันที่ห้อง 12 นั่นเอง  ในโรงเรียนมัธยมที่เป็นที่หมายปองของนักเรียนทั้งหลายในจังหวัด  โรงเรียนของเราจึงมีนักเรียนยั้วเยี้ยไปหมด (น่าเกลียดซะไม่มี) ก็มันจริงนี่คะ  อะไรจะขนาดนั้น  ห้องเรียนหนึ่งห้องมีให้สำหรับนักเรียน 40 คน  แต่โรงเรียนนี้สามารถบรรจุได้ถึง 50 กว่าคน  ก็ในเมื่อเป็นความต้องการของนักเรียนและผู้ปกครอง  ทางโรงเรียนก็สนองไปเสียเต็มที่

          ฉันพบเธอพร้อมกับผู้คนมากหน้า  เราพบเจอกันพร้อมกับเพื่อนในห้องอีกห้าสิบกว่าคน  เพื่อนในกลุ่มของฉันมีด้วยกันเจ็ดคน  แต่ฉันกับเธอก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน  ถึงแม้จะไม่สนิทสนมกันมากนัก  แต่เราก็ผูกพันกันในฐานะเพื่อนร่วมชั้น  ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขในชั้นเรียนมาด้วยกันสามปี  เธอเป็นคนร่าเริงแจ่มใส  เป็นคนที่มีนิสัยน่ารักเข้ากับเพื่อนทุกคนได้ดี  ความมีน้ำใจของเธอยังอยู่คู่กับตัวเธอเสมอไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม  เธอเก่งทั้งด้านวิชาการและกิจกรรม  มีกิจกรรมของโรงเรียนทุกครั้งต้องพบเธออยู่ที่นั่นเสมอ  ทั้งเรื่องกีฬาเธอก็สามารถเล่นได้ดีทีเดียว

          ปีที่สามที่เรารู้จักกัน  เป็นปีที่เพื่อนทุกคนในห้องเริ่มที่จะสนิทสนมกันมากขึ้นกว่าเดิม  แต่ก็ต้องจากกันไปเรียนที่อื่นแล้ว  ทุกคนในห้องจึงผูกพันกันมากกว่าเดิมเป็นไหนไหน  แต่แล้วเธอกับฉันก็ได้มาเรียนที่เดียวกันอีกครั้งหนึ่ง  แม้จะเรียนต่างคณะกันแต่เรายังคงติดต่อกันเหมือนเคย  เรียกได้ว่าสนิทกันมากกว่าตอนที่เรียนด้วยกันอีก  ปีใหม่ทุกปีเราจะนัดกันมาสังสรรค์  นึกถึงวันที่เราเรียนด้วยกันในชั้นมัธยมปลาย  เป็นความสุขพวกเราชาวห้องโหล

         เวลาดึกในค่ำคืนหนึ่ง  ในขณะที่ฉันหลับแล้วมีเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนในกลุ่มโทรมาหาถึงสองคน  แต่ในขณะนั้นเป็นเวลาที่หลับไปแล้วก็เลยไม่รับโทรศัพท์  คิดแต่เพียงว่าคงจะมีเรื่องสำคัญเป็นแน่  จนเมื่อถึงเวลาเช้า  กำลังจะโทรกลับหาเพื่อนคนนั้นอยู่พอดี  เพื่อนก็โทรมาหาอีกครั้งหนึ่ง  บอกข่าวร้ายที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ให้ฉันได้รับรู้  เธอ...จากไปแล้ว  จากไปโดยไม่มีวันหวนกลับ  ฉันตกใจ  ทำอะไรไม่ถูก  แม้เธอกับฉันจะไม่สนิทกันมากแต่การรับรู้ข่าวของเพื่อนคนหนึ่งของฉัน  มันทำให้ฉันเศร้าใจ  เสียใจกับการจากไปของเพื่อนของเรา  เราทุกคนในห้องต่างเศร้าโศกเสียใจไปตามๆกัน

          ฉันไม่ได้ไปงานศพของเธอด้วยว่ามีภาระที่ต้องทำมากมาย  ฉันเสียใจแต่ฉันยังคงระลึกถึงเธออยู่เสมอ  เหมือนกับที่เพื่อนๆทุกคนคิดถึงเธอเวลาของเธอช่างน้อยนิด  ด้วยวัยนี้ยังไม่ควรที่เธอจะจากพวกเราไป  เธอยังสามารถทำตามความฝันของเธอได้อีกไกล  แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วการจากไปที่ไม่มีวันกลับของเพื่อนเรา

          จากวันนั้นจนถึงวันนี้  ถึงแม้เวลาได้ผ่านเลยไปเป็นเดือนแล้ว  เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของเพื่อน  ที่ยังคงคิดถึงวันที่เราหัวเราะ  วันที่เรามีความสุข  วันที่เราร่วมทุกข์ด้วยกันมา  ขอให้เธอโชคดี  มีความสุขกับที่ที่เธอไปอยู่  เพื่อนทุกคนยังรักและคิดถึงเธออยู่เสมอแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม

          เพื่อนจะยังคงงดงามในความทรงจำของฉันเสมอ...อาลัยแด่ เคอ