เป็นคนไม่ค่อยชอบดูทีวี เพราะฟรีทีวีไม่ค่อยมีอะไรจรรโลงสติปัญญา และไม่มีเงินติดเคเบิล แต่เมื่อวานเปิดผ่านตาเจอการประกวดนางงามจักวาลประเทศไทย หญิงงามขายาวเดินกันขวักไขว่ให้ใจระทึก รูปแบบการประกวดแปลกตา ดนตรี, จังหวะการเดิน ฉึบฉับ ฉับไหวดูเร้าใจทันสมัยยิ่งนัก   ต่างจากสมัยก่อนที่นางามพากันตั้งกระบัง, โบ๊ะแป้งหนาเป็นยี่เก, เดินเยื้องยุรยาตรพร้อมฉีกยิ้มดูไม่เป็นธรรมชาติ สงสารกลัวเป็นตะคริว

       พิธีกรเป็นหนูแหม่ม(อ้วน)คู่กะใครไม่รู้(และไม่อยากรู้) บรรยายคั่นการประกวด พูดถึงสาวงามว่าควรงามอย่างมีคุณค่า(แปลว่าอะไร?) แล้วต้องรู้จักแบบพอเพียง...บลา...บลา...บลา...แต่บัดเดี๋ยวก่อน ของรางวัลสำหรับผู้ชนะการประกวดปีนี้มีมูลค่ากว่าเจ็ดล้านบาท! สูงสุดที่เคยมีการจัดการประกวดกันมา มีบ้านพร้อมที่ดิน เงินสดและมงกุฏเพชร, เพชรแท้นะคะ...โฮ่...โฮ่...โฮ่

       ไม่แปลกใจ, เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น(คนไทย)ยกยอ "เศษฐกิจพอเพียง" เป็นดั่งปรัชญาอันสูงส่ง สักแต่ใส่เสื้อเหลือง ปากพร่ำถึงความสารพัดพอเพียงแต่สิ่งที่ประพฤติปฏิบัตินั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง    

      ผมเห็นด้วยเห็นงามกับความ"พอเพียง" เพราะเหลือเพียงปรัชญาเดียวที่จะพอต่อกร/ต่อรอง กับสึนามิทุนนิยมได้ - สังคมนิยมกับมาร์กซิสม์ไม่ต้องพูดถึง ตายจมอึดอยู่ใต้ทะเลนานแล้ว

      แต่ด้วยความสัจจริง ผมสิ้นหวัง เห็นแต่สังคมยุคพระศรีอารย์เท่านั้นจะมีได้ เราจะเอาผักเอาหญ้าที่ปลูกเองหลังบ้าน ไปสู้กับปืนได้อย่างไร?