ลิขสิทธิ์ (copyright) ถือได้ว่าเป็นอาวุธอันทรงพลังชิ้นหนึ่ง นอกเหนือจาก สิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตย ที่โลกตะวันตกใช้เป็นเครื่องสร้างความชอบธรรมบังคับให้ประเทศอื่นๆในโลกเดินมาตกหลุมพรางทุนนิยม ตามยุทธศาตร์ที่ตัวเองวางไว้

กระแส anti-globalization และ copyleft จึงเริ่มเข้ามากระชากหน้ากากนักบุญออกจากปอบที่กินไม่เคยอิ่มเมื่อประมาณสิบปีที่ผ่านมา

ผมเป็นคนหนึงที่ไม่ศรัทธาเรื่องลิขสิทธิ์ ถึงแม้ว่าตัวเองจะประดิษฐ์นวัตกกรมขึ้นมาสักชิ้นด้วยความอุตสาหะ ก็อยากให้มันเป็นสมบัติของคนทั้งโลกมากกว่าเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองกับนายทุนบางคน ยิ่งกว่านั้นการเอาสมบัติของชาติอื่น ไปจดลิขสิทธิ์ โดยถือว่าตนเองจดลิขสิทธิ์ก่อน อย่างเช่นที่เกิดกับข้าวหอมมะลิและฤาษีดัดตนของไทย เป็นเรื่องที่น่าขยะแขยงยิ่งนัก

ในประวัติศาสตร์อารยธรรมของมนุษยชาติ มีการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ที่เกิดจากการต่อยอดจากของเดิมตลอดเวลา ถ้าชาวโรมันไม่ได้รับเลข 0 มาจากพวกอาหรับคงบวกลบคูณหารไม่ถนัด เช่นเดียวกันกับ น้ำตาลทราย ดินปืน ตรีโกณ หรือแม้แต่เส้นพาสต้า ถ้ามีการทวงลิขสิทธิ์กันจริงๆ คงเป็นเรื่องวุ่นวายน่าดู

ข้อสังเกตุอีกประการที่แสดงถึงความยอกย้อนของลิขสิทธิ์ คือมันไม่ได้พยามที่จะป้องกันตัวเองจากการลอกเลียนแบบโดยสิ้นเชิง แต่พยามที่ขยายตัวเองอย่างรวดเร็วจากการก๊อปปี้แบบละเมิดลิขสิทธิ์ และเมื่อมันเพิ่มพูนปริมาณจนมันเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้วจนเราขาดมันไม่ได้ การดำเนินการเรียกร้องค่าลิขสิทธิ์ตามมา

ผมไม่เชื่อว่า Microsoft บริษัท จะไม่สามารถป้องกันการก๊อปปี้แผ่นปลอมได้ มีหลากหลายวิธีเหลือเกินที่จะป้องกันแผ่นผี ทั้งการป้องกันตัวเองจากการเข้ารหัสโดยโปรแกรมเมอร์ระดับหัวกะทิ หรือจะใช้มาตรการทางการฑูตอื่นๆ

จริงอยู่ที่ไม่ว่าจะป้องกันอย่างไรก็ไม่มีทางเกินมือเหล่าแฮกเกอร์ไปได้ แต่ทุกครั้งที่ windows ออกเวอร์ชั่นใหม่ ไม่เกินสองวันเราก็หาซื้อแผ่นก๊อปปี้ได้ตามพันทิพย์?!?!

เพราะถ้าอเมริกาต้องสูญเสียรายได้นับแสนล้านจากการละเมิดลิขสิทธิ์ (อย่างที่กล่าวอ้าง)จริง รัฐบาลสหรัฐคงคงไม่นิ่งดูดาย ใช้มาตรการเขียนเสือให้วัวกลัวไปวันๆอย่างที่เป็น ท่านคาวบอยจากเท็กซัสคงสั่งเรือบรรทุกเครื่องบินไปจอดหน้าบ้าน ยกจรวดขึ้นจ่อคอหอยอย่างที่เป็นปรกตินิสัย