กระทรวงการต่างประเทศของไทย ได้ออกแถลงการณ์หลังจากที่เหตุเพลิงไหม้ใน ศูนย์รองรับชั่วคราวบ้านห้วยน้ำขาว ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นศูนย์รองรับชาวม้งลาวจำนวนเกือบ 8,000 คนนั้น ได้ผ่านพ้นไปแล้วเป็นเวลา 1 วัน โดยแถลงการณ์ได้ระบุอย่างชัดเจนว่าเหตุเพลิงไหม้ดังกล่าวเป็นฝีมือการลอบวางเพลิงของชาวม้งด้วยกันเอง

                ทั้งนี้โดยทางการกระทรวงการต่างประเทศของไทยได้ให้เหตุผลประกอบการระบุดังกล่าวว่าเป็นเพราะชาวม้งที่ได้รวมตัวกันประท้วงอยู่ถนนด้านหน้าทางเข้าศูนย์รองรับชั่วคราวฯดังกล่าวเห็นว่าการชุมนุมประท้วงนับจากวันที่ 16 พฤษภาคมเป็นต้นมานั้นไม่สามารถที่จะกดดันให้ทางการไทยยุติแผนการที่จะส่งชาวม้งทั้งหมดกลับคืนไปลาวตาม ที่ได้ตกลงไว้ร่วมกับทางการลาวแล้วนั้น จึงได้พยายามสร้างสถานการณ์ให้ดูรุนแรงมากขึ้นโดยการวางเพลิงเผาที่พักอาศัยของพวกตนเองด้วยหวังว่าจะทำให้นานาชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ หรือUNHCR นั้นจะยื่นมือเข้าไปให้ความช่วยเหลือและยับยั้งการดำเนินแผนการฯดังกล่าวของทางการไทย

                แน่นอนว่าชาวม้งได้ตอบโต้แถลงการณ์ดังกล่าวนี้และชี้ชัดว่าทางการไทยเป็นผู้ที่ลอบวางเพลิงเผาที่พักอาศัยของพวกตนเพราะไม่พอใจที่พวกตนได้รวมตัวกันประท้วง เพื่อกดดันให้ทางการไทยยุติการดำเนินมาตรการกดดันและบีบบังคับให้พวกตนนั้นต้องเดินทางกลับไปลาวทั้งหมดให้ได้ตามที่กำหนดไว้ภายในสิ้นปี 2008 นี้

                เพราะฉะนั้น การลอบวางเพลิงเผาที่พักอาศัยของพวกตนที่วอดไปถึง 80% ของจำนวนที่พักอาศัยชั่วคราวที่มีอยู่ทั้งหมด 1,300 ครัวเรือนนั้น ก็นับเป็นเงื่อนไขอันสำคัญประการหนึ่งที่จะทำให้ทางการไทยสามารถเร่งการส่งพวกตนกลับไปลาวได้เร็วขึ้น ด้วยเหตุที่พวกตนไม่มีที่พักอาศัยอีกต่อไปแล้วนั่นเอง

                อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าการให้เหตุผลของชาวม้งดังกล่าวข้างต้นนั้นจะมีความน่าเชื่อถือมากกว่าเหตุผลของทางการไทย เพราะนับจากที่ทางการไทย โดยกองทัพภาคที่ 3 ได้ทำการโยกย้ายชาวม้งจากเขตสองข้างทางเข้าหมู่บ้านห้วยน้ำขาวขึ้นไปอยู่ที่ศูนย์รองรับชั่วคราวฯเมื่อปีที่แล้วเป็นต้นมา ชาวม้งก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

                ส่วนทางด้านสื่อมวลชนไทยและต่างประเทศนั้นก็ถูกกีดกันและห้ามเข้าไปในพื้น ที่ดังกล่าวเรื่อยมา จนแม้กระทั่งเมื่อเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ในครั้งล่าสุดนี้ทหารไทยผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในพื้นที่ดังกล่าว ก็ได้พยายามกีดกันไม่ยอมให้สื่อมวลชนเข้าไปทำข่าวในพื้นที่ และเกิดการกระทบกระทั่งกันจนถึงขนาดที่เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งได้ลากปืนอาก้าออกมาขู่จะยิงนักข่าวที่ไม่เชื่อฟังเลยทีเดียว

                ซึ่งด้วยความพยายามปกปิดข่าวเช่นนี้ เมื่อประกอบกับการที่ไม่มีหน่วยงานใดที่เป็นกลางได้มีโอกาสเข้าไปสังเกตการณ์หรือมีส่วนร่วมในกิจการต่างๆที่เกี่ยวข้องกับชาว ม้งเกือบ 8,000 คนในศูนย์รองรับชั่วคราวฯแห่งนี้ด้วยแล้วก็ย่อมจะเป็นการยากอย่างยิ่งที่จะมีใครหรือองค์การใดที่จะไปเชื่อถือแถลงการณ์ของทางการไทยที่กล่าวหาชาวม้งแต่เพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้

                ชาวม้งเหล่านี้ได้เริ่มอพยพออกมาจากลาวและก็ได้ทะยอยเข้าไปพักอาศัยอยู่ในเขตพื้นที่สองข้างทางเข้าหมู่บ้านห้วยน้ำขาวนับตั้งแต่ปี 2004 เป็นต้นมา โดยพวกเขาได้ให้การอธิบายถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องพากันอพยพออกมาจากลาวว่า

“...เป็นเพราะถูกทหารของกองทัพประชาชนลาวทำการปิดล้อม และปราบปราม อย่างหนักและอย่างต่อเนื่องนับจากปี 1975 เป็นต้นมา เนื่องจากทางการลาวถือว่าพวกเราเป็นอดีตหรือลูกหลานของ CIA ซึ่งช่วยสหรัฐอเมริกาทำสงครามกับฝ่ายคอมมิวนิสต์ในช่วงสงครามอินโดจีน จึงทำให้พวกเราไม่สามารถอยู่ในลาวได้อีกต่อไป...”

ยิ่งไปกว่านั้น ชาวม้งที่เป็นอดีต CIA ดังกล่าวนี้ยังได้ให้การยืนยันด้วยว่าพวกตนเคยช่วยเหลือกองทัพไทยในการสู้รบเพื่อต้านและปราบปรามพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประ เทศไทยในเขตติดต่อระหว่างจังหวัดเพชรบูรณ์กับพิษณุโลก และจังหวัดเลยอีกต่างหาก

ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้พวกเขารู้จักพื้นที่ในเขต 3 จังหวัดดังกล่าวนี้เป็นอย่างดี ซึ่งในที่นี้ก็รวมถึงบ้านห้วยน้ำขาวที่พวกเขาเลือกเป็นที่พักอาศัยและหลบภัยเมื่อได้อพยพออก มาจากลาวแล้วนั้นอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ทางการลาวก็ได้ปฏิเสธต่อข้อกล่าวหาของกลุ่มชาวม้งดังกล่าวมาโดยตลอดเช่นกันและได้ตอบโต้ว่าชาวม้งเหล่านี้ได้ตกไปเป็นเหยื่อของ “กลุ่มคนบ่ดี” ในต่างประเทศ (เฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มชาวม้งในสหรัฐฯ) ที่ต้องการจะบ่อนทำลายภาพพจน์ของรัฐบาลลาวในเวทีการเมืองระหว่างประเทศ จึงได้พยายามสร้างเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงขึ้นมาใส่ร้ายป้ายสีให้กับรัฐบาลลาวมาโดยตลอด (นับจากปี 1975 เป็นต้นมา)

                โดยต่อกรณีของชาวม้งที่ศูนย์รองรับชั่วคราวบ้านห้วยน้ำขาวนี้ทางการลาวได้ให้การอธิบายว่าพวกเขาได้ตกเป็นเหยื่อของ “กลุ่มคนบ่ดี” ที่โกหกหลอกลวงให้ต้องพากันเดินทางอพยพออกจากลาวเข้ามาในไทย เพื่อที่ว่าจะได้เดินทางต่อไปตั้งถิ่นฐานใหม่อยู่ในสหรัฐฯเหมือนกับชาวม้ง 15,000 กว่าคนที่เคยพักอาศัยอยู่ที่วัดถ้ำกระบอกในจังหวัดสระบุรี ซึ่งทางการสหรัฐฯได้รับเอาและให้ไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในสหรัฐฯ นับตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นมาแล้ว

                ยิ่งไปกว่านั้น ทางการลาวก็ยังได้ระบุด้วยว่ามีชาวม้งบางส่วนที่ตกเป็นเหยื่อของขบวนการค้าแรงงานข้ามชาติ โดยถูกหลอกลวงให้เข้ามาขายแรงงานในไทยอีกต่างหาก ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ทางการลาวและทางการไทยโดยคณะกรรมการรักษาความสงบเรียบร้อยในเขตชายแดนทั่วไป ซึ่งมีกองทัพของทั้งสองฝ่ายรับผิดชอบร่วมกันนั้นถือว่าชาวม้งเหล่านี้เป็นปัญหาเกี่ยวกับคนเข้าเมืองไทยโดยผิดกฎหมายและไม่เกี่ยวข้องกับการอพยพเพื่อลี้ภัยตามหลักการสากลแต่อย่างใด

                ทั้งนี้โดยคณะกรรมการรักษาความสงบเรียบร้อยในเขตชายแดนทั่วไปดังกล่าวนี้ได้ตกลงไว้ร่วมกันว่าจะดำเนินการส่งและรับเอาชาวม้งกลับคืนไปลาวให้ได้ทั้งหมดภาย ในสิ้นปี 2008 นี้ หากแต่ในช่วง 5 เดือนมานี้ก็ยังคงสามารถดำเนินการส่งและรับชาวม้ง กลับคืนไปลาวได้เพียง 200 กว่าคนเท่านั้น

                ครั้นเมื่อมีเหตุเพลิงไหม้ศูนย์รองรับชั่วคราวฯเกิดขึ้นเช่นนี้ จึงไม่ใช่กรณีที่ทางการไทยและลาวจะสามารถปกปิดความพยายามในอันที่จะดำเนินการส่งและรับเอาชาวม้งเหล่านี้กลับคืนไปลาวได้อีกต่อไป พร้อมทั้งยังจะต้องเผชิญกับความล่าช้าต่อไปอีกด้วย เพราะการที่ชาวม้งได้รวมตัวกันประท้วงอย่างเป็นปึกแผ่นแน่นหนาในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยที่ทางการไทยจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมกลับคืนไปลาวได้

                ยิ่งไปกว่านั้น ปัญหาดังกล่าวนี้ก็ยังมีองค์การระหว่างชาติหลายองค์การด้วยกันที่ได้จับตาดูความเคลื่อนไหวของทั้งทางการลาวและไทยอยู่อย่างใกล้ชิด โดยในที่นี้รวม ถึงองค์การนิรโทษกรรมสากล (Amnesty International—AI), องค์การ Human Rights Watch และ UNHCR ตลอดจนรัฐบาลสหรัฐฯและองค์การของชาวม้งในต่างประเทศ

                ซึ่งแน่นอนว่าองค์กรเหล่านี้ย่อมพร้อมที่จะวิพากษ์วิจารณ์หรือโจมตีทางการลาวและไทยอยู่ตลอดเวลา ถ้าหากมีการเคลื่อนไหวที่ไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นกับชาวม้งเหล่า นี้ โดยที่มีชาวม้งเหล่านี้นั่นเองที่จะคอยเป็นผู้ส่งข่าวคราวต่างๆ ให้ภายนอกได้รับรู้ต่อไป และที่สำคัญก็คือข่าวคราวที่ได้รับรู้จากชาวม้งนั้นย่อมจะมีความน่าเชื่อถือมากยิ่งกว่าที่ได้รับรู้จากทางการลาวและไทยสำหรับในสายตาของนานาชาติอีกด้วย

                ทั้งนี้เพราะถ้าหากจะว่ากันตามความเป็นจริงแล้ว การที่ทางการลาวและไทยได้เห็นร่วมกันว่าชาวม้งเหล่านี้เป็นปัญหาเกี่ยวกับคนเข้าเมืองโดยผิดกฎหมายนั้น ก็เนื่อง จากว่าไม่ต้องการให้องค์การระหว่างประเทศอย่าง UNHCR เข้ามาเกี่ยวข้องกับปัญหานี้ ทั้งๆที่องค์การดังกล่าวนี้ได้เสนอต่อทางการไทยหลายครั้งหลายคราวแล้วว่าต้องการที่จะเข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหานี้ด้วย แต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองแต่อย่างใด

                ยิ่งไปกว่านั้น รัฐบาลของหลายๆประเทศ เช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ เดนมาร์ก สวีเดน และ เนเธอร์แลนด์นั้น ต่างก็เคยได้แสดงเจตจำนงที่จะขอรับเอาชาวม้งบางส่วนไปตั้งถิ่นฐานในประเทศของตนอีกด้วย หากจนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงไม่มีความคืบหน้าและไม่ได้รับการตอบสนองจากทางการไทยเลย

                ส่วนทางการลาวนั้นก็ยังคงยืนยันที่จะรับเอาชาวม้งเหล่านี้กลับคืนไปประเทศในฐานะคนเข้าเมืองไทยโดยผิดกฎหมายต่อไป อีกทั้งยังได้ยืนหยัดในหลักการที่ไม่ยอมให้ต่างชาติเข้าไปเกี่ยวข้องกับปัญหานี้โดยเด็ดขาด

                ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้นานาชาติเกิดความสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าแท้ที่จริงแล้วชาวม้งเหล่านี้เป็นปัญหาเกี่ยวกับคนเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย หรือว่าเป็นปัญหาตามการกล่าวอ้างของชาวม้งที่เป็นอดีตและลูกหลานของ CIA กันแน่

แต่ที่แน่ๆ ก็คือยิ่งทางการไทยและลาวพยายามจะปกปิดมากเท่าใด ความสงสัยที่ว่านี้ก็ยิ่งจะมีเพิ่มขึ้นหลายเท่าทวีคูณ โดยที่ปัญหาก็จะยังคงอยู่ต่อไป!!!

ทรงฤทธิ์ โพนเงิน