ธรรมะทำไม..

การปฏิบัติธรรมที่สวนโมกข์ของฉัน เป็นการปฏิบัติธรรมเป็นครั้งที่สองของชีวิต เหตุผลคือต่อยอดจากการปฏิบัติธรรมในครั้งแรก และทบทวนภาคปฏิบัติต่างๆที่ทิ้งห่างมานานเกือบสองปี อีกอย่างคืออยากหาสถานที่สงบๆ มีบรรยากาศที่เอื้ออำนวย  และปลดแอกจากภาระทั้งปวงเพื่ออยู่กับตัวเองสักพัก..

ส่วนเหตุผลอื่นทางด้านจิตใจนั้น แทบจะไม่มีเลย..ไม่เหมือนกับการไปปฏิบัติธรรมครั้งแรก..ที่หอบเอาความทุกข์เต็มกระบุงเดินเข้าสู่สถานปฏิบัติธรรม ไปด้วยใจที่หวังว่าจะพ้นทุกข์ในฉับพลัน..ซึ่งฉันก็เหมือนกับผู้ปฏิบัติธรรมมือใหม่ทั้งหลายที่มีความคิดว่า การไปปฏิบัติธรรมนั้น ไปเพื่อให้ใจสงบ..แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วกลับไม่ใช่ ยิ่งเราไปหาความสงบ ใจเราจะยิ่งทุรนทุราย เพราะการบังคับใจให้สงบนั้น ยิ่งบังคับ ใจก็ยิ่งดิ้น..เหนื่อยน่าดูเลย

กว่าฉันจะยึดหลักได้ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว  หลักที่ยึดได้ก็คือ..การตามรู้ ตามดูอารมณ์ตัวเอง สุข ทุกข์เช่นไร ใจรับรู้อย่างเท่าทัน ใจจะคิดอย่างไรก็ไม่บังคับ ไม่ห้ามปราม แต่ดูไปเรื่อยๆ แล้วจะเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน มันเกิดได้ มันก็ดับได้ โดยที่ใจเราไม่ต้องไปเดือดร้อนกับมัน ผลจากการปฏิบัติธรรมในครั้งนั้นทำให้เรียนรู้คำๆหนึ่งคือ “อิริยาบถย่อย” คือการรู้ตัวทุกขณะจิตของการยืน เดิน นั่ง นอน ขับถ่าย ,…… เป็นพื้นฐานสำคัญของการฝึกสติ เพราะอิริยาบถเหล่านี้ เกิดขึ้นกับเรามาตั้งแต่ลืมตาดูโลก จนเติบโตเป็นผู้เป็นคน และฉันได้เรียนรู้ด้วยตนเองอีกว่า ฉันดำรงชีวิตอยู่อย่าง “ไร้สติ” มาตั้งหลายสิบปี...แต่ก็ยังโชคดีที่มีโอกาสได้พบพระพุทธศาสนา ได้พบกัลยาณมิตร มิฉะนั้นแล้วฉันอาจจะดำเนินชีวิตอย่างไร้สติจนสิ้นชีวิตเลยก็เป็นได้..

หลังจากการปฏิบัติธรรมในครั้งแรกผ่านไป ฉันไม่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์เหมือนก่อนอีกแล้ว ฉันอ่านหนังสือธรรมะมากขึ้น กำหนดอิริยาบถย่อยทุกการกระทำ มีบ้างที่เผลอไผลไป แต่ก็ไม่นานนัก  ฉันค่อยๆก้าวเดินเตาะแตะๆในการปฏิบัติ ไม่รีบร้อนที่จะไปให้ถึง..

เจ้าความทุกข์ที่ฉันหอบไปเป็นกระบุง มันไม่ได้หนีหายไปไหนหรอกนะ มันยังคงอยู่ แต่ไม่ได้ทำให้ฉันทุรนทุรายอะไรมากนัก ฉันสามารถจัดการใจตัวเองได้มากขึ้น แม้ทุกข์ก็ไม่ทุกข์นาน และมีความสุขได้ด้วยตัวเอง ในขณะที่เมื่อก่อนกลับคิดว่า ความสุขของฉันนั้นอยู่ที่คนอื่น ต้องมีคนอื่นหยิบยื่นให้ถึงจะสุข ยึดมั่นและถือมั่นอยู่อย่างนั้น วันใดที่เขาลืมป้อนความสุขให้ฉัน วันนั้นฉันก็ทุกข์แทบจะเป็นบ้า..

ดังนั้น...ความทุกข์ตัวนั้นแหละ..ที่ทำให้ฉันหันหน้าเข้าหาธรรมะอย่างจริงจัง..ธรรมะทำไม? ทำไมต้องธรรมะ จึงเป็นฉะนี้แล...

ขอบคุณความทุกข์ตัวนั้น..

ขอบคุณผู้คนหลายคนบนโลกใบนี้..ที่ลืมป้อนความสุขให้ฉัน..

ถ้าไม่มีพวกเขาเหล่านั้น...ฉันคงไม่มีโอกาสมีความสุขด้วยตัวเองได้เลย..