หลังจากที่กลับจากภาคใต้มาสัปดาห์กว่า ๆ ยังรู้สึกถึงกลิ่นไอสายหมอกไม่หาย...อยากจะประทับความทรงจำไว้ ให้นานแสนนาน (เลยไม่ยอมเขียนเรื่องใหม่ซะที!.......) กลิ่นอากาศที่สดชื่น สายฝนที่พร่างพรม ลมพัดเย็น ๆ สายน้ำ ท้องฟ้า..............หวานละมุน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของความสุข อ้อ.....และอีกเรื่อง.....ง า น ที่ ทำ สำ เ ร็ จ....และจะเห็นผลในอีกไม่ช้าไม่นาน.......

................

ผ่านความยากลำบาก มาเพียงลำพังด้วยเวลากว่า 3 เดือน...บัดนี้ มีลูกน้องเพิ่มอีกหนึ่งคน เพื่อมาเป็นผู้ช่วย (คนสนิท) ดีใจมาก เพราะว่า...ไม่อยากทำงานคนเดียว เหมือนรู้อะไรคนเดียว ทำคนเดียว จะลา จะป่วย จะพักร้อน จะไปเที่ยว ก็ไปไม่ได้ เพราะไม่มีคนทำแทน...ความดีใจแสดงออกมาจนออกนอกหน้า แทบจะเรียกลูกน้อง ให้ เป็นลูกพี่ เลยก็ว่าได้....อะนะ...ความคาดหวัง ของข้าพเจ้า ก็คือ จะ ปั้น แม่นางน้อยคนนี้ (ตัวใหญ่มาก ความสูงประมาณนางงาม...) ให้เป็นผู้ที่มีความเก่งกาจ ปราชเปรื่อง เลื่องลือ ระบือไกล ให้จงได้....อย่างน้อยเวลาที่ฉันสละยาน (ลาออก) สิ่งที่ฉันคิด ฉันสร้างไว้ จะได้มีคนเอามาปรับปรุงพัฒนาให้มันดีขึ้น ดีขึ้น และถ่ายทอดต่อสู่ยุคใหม่ ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล....โอ้....อะไรจะดีเช่นนี้!

ฉันมาจากรากหญ้า...ซึ่งมุดอยู่ใต้ดินลึกพอควรทีเดียว...แต่ความที่ฉันเป็นคน...."หื่น...กระ....หาย" (อ่านแล้วทะแม่ง  ๆ มะ) ใคร่รู้ไปเสียทุกเรื่อง ประมาณว่า เป็นคนชอบเสือกรู้เสือกเห็น อ้าว...หนักเข้าไปอีก......ทำให้ฉันจากคนที่ไม่รู้ก็พอรู้เรื่อง บางเรื่องก็ไม่รู้หรอก เช่น คนนั้นเป็นแฟนคนนี้ คนนี้ไปว่าคนโน้น...อะไรก็ตามที่ไร้สาระ อย่ามาถามฉันเลย แบบนี้ยอมไม่รู้ดีก่านะ! นายคนเก่า  ๆของฉัน เค้าว่า ฉันเป็นพวกรอบจัด ไม่รู้ชมหรือด่า...แฮะ! แต่ฉันก็สัมผัสได้ว่า นั่นคือคำชมมากกว่าคำกระแนะกระแหน..........

ฉันเคยถูกยิงคำถามชนิดที่ สะอึกไปพักใหญ่ เช่น "เอ้อ..พี่ครับ อันนี้พี่คิดมาจากอะไรครับ"....โธ่....ไอ้น้องเอ๊ย! พี่ทำงานชิ้นนี้มาเกือบปี จะให้พี่สรุปภายใน 1 นาทีว่าทำอย่างไรเนี่ยนะ....ขอกินน้ำเต้าฮวยก่อนนะเฟร้ย ปะเดี๋ยว จะหาข้อสรุปให้...

แต่....รู้หรือไม่ว่า แค่คำถามนั้น มันจุดประกายความคิด ปริ๊ง  ๆ ใหม่ ๆ ของฉัน....ฮึ อย่ากระนั้น ฉันต้องตอบไอ้น้องผู้นี้ให้มันเข้าใจให้ได้ และใช้เวลาเพียงหนึ่งนาที...(ถ้ามันไม่เข้าใจ...ฉันจะเพิ่มให้อีก 1 นาทีก็ได้)....................

ฉันว่าคนเรา ไม่มีอะไรเกินความพยายามที่ใส่ลงไปให้กับตัวเองหรอก ทุกคน ทำได้ ทำได้ทุกอย่างที่ปรารถนา ขอเพียงแค่มีความพยายาม ที่จะเรียนรู้ ใส่ใจ สนใจ เอาใจใส่ กับสิ่งที่อยากได้ใคร่รู้นั้น ๆ คนทุกคนมีศักยภาพ ถึงแม้ว่าจะทำได้ดีไม่เท่ากันก็ตาม แต่ผลจากความพยายามที่จะทำ มันก็ต้องออกมาดี และดี...ตามแนวทางของมันเอง สิ่งที่ฉันตระหนักอีกเรื่องหนึ่งก็คือว่า การทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่า "ดี" อยู่แล้วนั้น "ดี" ในวงกว้าง หรือไม่? ไม่ใช่ คิดไปฝ่ายเดียว ว่าสิ่งนั้น "ดี" โดยผู้อื่นมิอาจยอมรับได้.... 

อย่างน้อยนะ....หลาย ๆ สิ่งที่ได้ทำไป จนมีคนถามหา อยากได้ใคร่รู้ ใคร่อยากให้เราได้บอกได้สอน ก็น่าภูมิใจมิน้อยเลย...(คือมันต้อง "ดี" ช่ายมะ)

เอาละ...น้อง ๆ ทั้งหลาย...นับจากนี้ไป พี่จะถ่ายเทความสามารถเฉพาะด้านให้หมด...ใครจะเก็บเอาไปได้มากน้อยแค่ใหน นั่นเป็นความสามารถเฉพาะบุคคล..ละกันนะ..

แต่....จะบอกว่า ความรู้มิได้มีแค่จากพี่คนนี้เท่านั้น พยายามค้นคว้า หาหนังสือมาอ่าน อ่าน อ่าน เพิ่มเติมบ้าง มีอบรมที่ใหนก็ไปหาข้อมูลมา คัดเลือกกรั่นกรองหัวข้อที่จะอบรม แล้วเอามาพิจารณาด้วยว่า "ไปแล้วจะได้อะไร" ไม่ใช่ไปนั่งง่วงนอน เห็นวิทยากร เหมือนนักดนตรี....

ความรู้ ได้จากตำรา...ความสามารถได้มากจากทักษะ ประสบการณ์ ความกล้าหาญ ได้มากจากการลงมือทำ เห็นดินสอในภาพมั๊ย...อยากแหลม ก็ต้อง เหลา นะน้อง..........จำไว้ จำไว้........

อย่าลืมว่า....โลกเปลี่ยนแปลง ความรู้จากผู้รู้ กูรู (หรือกูรู้ จริง ๆ นะ) มีบันทึกไว้อย่างกว้างขวาง โลกมันแคบลงไปแล้ว จะไปที่ใหนอยากรู้อะไร ก็ Just click ! (พี่ชอบ เฮีย กูเกิ้ล...รักเฮียคนนี้มากที่ซู๊ดเรยยย)

..............................................

ฉันขึ้นหัวข้อเรื่อง ว่า "เคล็ด" เพราะอยากจะให้ตัวเอง พยายามหา "เคล็ดไม่ลับ" มาถ่ายทอดให้น้อง ๆ ยุคใหม่...

แถม...วันนี้ฉันตื่นมาด้วยอาการคอเคล็ดอีกต่างหาก อะไรช่างพอดีกันขนาดนี้หนอ....(เลยได้หัวข้อมาเขียนพอดีเรยยยยย เฮ.........โอ๊ย! เจ็บเจง ๆ)

~*Mee

2 August 2008

** ดูคิ้มร้องเพลง...จากคอนเสิร์ทชุดใหม่ ชอบเพลงนี้จัง..."Reflection"