กับวันหยุดสบายๆ สงกรานต์นี้ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการพักผ่อนด้วยการดูหนัง อ่านหนังสือ ฟังเพลง ท่องเน็ต ไม่ต้องเร่งรีบการกับเดินทางหรือเคร่งเครียดกับการงาน

กดรีโมทไปเจอหนังเก่าเมื่อ 2 ปีที่แล้ว Crash หนังเล็กๆ แต่ตัวแสดงเยอะที่ได้รับรางวัลออสการ์ในฐานะภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ปี 2005 ไปครอง บางคนก็ว่าหนังเรื่องอื่นสมควรได้มากกว่า บ้างบอกว่าไม่ชอบหนังเรื่องนี้ด้วยความเป็นหนังที่หดหู่ แค่รถชนกันก็เกิดเรื่องแล้ว

ในทางตรงกันข้าม ฉันกลับรักที่จะดูหนังเรื่องนี้เป็นครั้งที่ 3 ครั้งที่ 4 แม้โทนหนังอาจจะหดหู่อย่างที่หลายคนว่า หากแต่หนังเรื่องนี้สามารถเล่าเรื่องราวที่หลากหลายของตัวละคร ที่สะท้อนสภาพปัญหาของสังคมไว้ได้อย่างถึงอารมณ์

ลอสแองเจลิส เมืองตามท้องเรื่อง ถ้าเปรียบเทียบกับบ้านเราก็คงเป็นกรุงเทพฯ ผู้คนมีวิถีชีวิตอยู่กับรถยนต์เป็นหลัก หนังจึงเปิดเรื่องด้วยเหตุรถยนต์ชนกัน แต่ Theme หลักของเรื่องนี้จริงๆ แล้ว มันเป็นเรื่องของการปะทะทางวัฒนธรรม หรือ Culture Crash มากกว่า เช่นเหตุการณ์ในเรื่อง ตำรวจเก่า (แมท ดิลล่อน) ฉวยโอกาสใช้อำนาจหน้าที่ระบายอารมณ์โกรธที่ตัวเองเพิ่งเก็บกดมาจากคนดำ เพราะแค้นที่พ่อต้องตกงานเพราะคนดำ จึงลวนลามภรรยาผิวดำ (Thandie Newton) ของผู้กำกับรายการทีวีผิวดำขณะกำลังนั่งรถกลับจากงานเลี้ยงด้วยกัน โดยที่ตำรวจใหม่ซึ่งเป็นตำรวจดีรู้สึกแย่ต่อการกระทำของคู่หู แต่ในวันถัดมา ตำรวจเก่าคนนี้ต้องมาเผชิญหน้ากับหญิงผิวดำคนนี้อีกครั้งในอุบัติเหตุรถคว่ำกลางถนนและช่วยชีวิตเธอออกมาก่อนรถจะระเบิดได้ ขณะที่ตำรวจใหม่คนนั้นในวันถัดมา กลับไปฆ่าวัยรุ่นนิโกรที่กำลังล้วงของออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วตำรวจดีคนนี้คิดว่าเป็นปืน จึงยิงวัยรุ่นตายก่อนนำศพไปทิ้ง

Crash สามารถผูกตัวละครหลักทุกตัวให้เกี่ยวโยงถึงกันและกันได้ดี และสื่อให้เห็นถึงคนประเภท stereotype หรือคนที่มีอคติที่มีต่อคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง หรือเป็นคนประเภทที่คิดไปเองว่า "น่าจะเป็นอย่างนั้น น่าจะเป็นอย่างนี้" เช่น "คนผิวดำน่าจะเป็นคนไม่ดี" "คนไว้หนวดไว้เคราน่าจะเป็นคนร้าย" "พี่น้องกันต้องมีนิสัยเหมือนกัน" และอื่นๆ อีกมากมาย

หนังเรื่องนี้สื่อให้เห็นถึงความแตกต่างในสังคม ความแตกต่างระหว่างมนุษย์ เราไม่สามารถสรุปได้ว่าเขาเป็นคนดีหรือเป็นคนเลว เพียงเพราะเชื้อชาติหรือเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งที่เขาได้กระทำลงไป ทุกคนมีด้านดีและด้านเลวอยู่ในตัว สิ่งที่เราเห็น อาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิด ถ้าหากเราไม่เปิดใจเข้าหากัน ไม่ลดอคติที่เรามีอยู่ในจิตใจแล้ว การกระทบกระทั่งก็จะเกิดขึ้นอยู่เสมอและนั่นจะก่อให้เกิดเป็นความขัดแย้งที่มีผลต่อเนื่องเป็นลูกโซ่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด และสักวันหนึ่งผลนั้นก็อาจจะย้อนกลับมาหาตัวเราเองจนได้

บอกตรงๆ ค่ะว่าหนังเรื่องนี้ดูกี่ครั้งก็ยังโดนใจ