วันนี้ต้องพับเรื่องที่ต้องการเขียนเก็บเข้าลิ้นชักไว้ก่อน เพราะมีบางสิ่งเกิดขึ้นทำให้ฉันทั้งฉงนทั้งอนาถ เกิดอะไรขึ้นกระนั้นหรือ และสำคัญมากพอที่ฉันจะต้องนำมาพูดถึงเชียวหรือ

ความรู้สึกหลายๆ อย่างประดังขึ้น เมื่อทราบข่าวว่ามีน้องในหน่วยงาน 2 คนนั่งร้องไห้เพราะถูกให้ออกจากงานเนื่องจากคุณสมบัติไม่ครบถ้วน   จึงเกิดคำถามขึ้นทั้งหน่วยงานว่า ทำไมเพิ่งมาบอกทั้งที่เด็กทำงานมา 3 ปีเข้าไปแล้ว ตอนที่รับสมัครมัวไปทำอะไรกันอยู่ ในเมื่อมีหน้าที่ต้องตรวจสอบคุณสมบัติ ถ้าไม่ครบถ้วน รับเข้ามาทำไม ปฏิเสธไปเสียแต่แรก เด็กคงไม่ต้องมาเสียใจและมีประวัติติดตัวแบบนี้ .....หรือว่าตอนที่รับ รับแบบมีเงื่อนไข จากใบสั่งของผู้ใด แล้วมีการร้องเรียนเกิดขึ้นจึงเกิดกลัวว่าความผิดจะถึงตัวอย่างนั้นหรือ

เวลามีปัญหาเกิดขึ้นคราวใด เรามักจะโทษกันไปมาระหว่าง "คน" และ "ระบบ" ที่ทำให้หน่วยงานดูแย่ๆ ฉันเคยคิดเปรียบเทียบกับฝูงปลาในบ่อน้ำ ด้านหนึ่ง คือ ถ้ามีปลาตัวหนึ่งตายแล้วไม่นำออก น้ำที่ใสสะอาดก็คงจะเน่าในวันหนึ่งข้างหน้าและก็คงทำให้ปลาทุกตัวตายหมด หรืออีกด้านหนึ่ง ปลาดีทั้งฝูงแต่น้ำในบ่อเน่าเสีย ปลาแต่ละตัวก็คงจะทยอยเน่าตายจนหมดเหมือนกัน คุณคิดว่าอย่างไหนแย่กว่ากันล่ะ

ในกรณีนี้ ฉันไม่โทษเด็กหรอกนะคะ ถึงแม้ว่าในประกาศรับสมัครจะระบุคุณสมบัติไว้อย่างชัดเจน เด็กจบใหม่ ใครๆ ก็อยากได้งาน แถมเป็นหน่วยงานที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันอยากทำ ถ้าจำเป็นต้องเสี่ยง เป็นคุณจะเสี่ยงไหม หลายคนคงตอบว่าขอเสี่ยง เพราะในกรณีที่สามารถตรวจสอบได้ย่อมเป็นหน้าที่ของคนรับสมัครที่จะต้องตรวจสอบความครบถ้วนอยู่แล้ว จริงหรือไม่คะ

แล้วนี่ก็ยังไม่รู้เลยว่า การไปเริ่มต้นใหม่ของน้อง 2 คนนั้น จะเป็นไปด้วยดีหรือไม่ การถูกให้ออกนี่คงเป็นประวัติติดตัวไป เว้นแต่จะไปเริ่มนับหนึ่งใหม่จริงๆ โดยไม่มีประวัติการทำงาน  และที่สำคัญกว่านั้นคือ ไม่รู้ว่าจะต้องคืนเงินเดือนที่เคยรับไปตลอด 3 ปีที่ผ่านมาด้วยไหม

เป็นคุณจะทำอย่างไรดีคะ?

ดนตรีประกอบ : โลกนี้คือละคร