บอกหน่อยได้ไหมวันนี้ไม่ได้เกี่ยวกับอะไรกับคุณนันทิดาเธอเลยนะคะ แต่กำลังสงสัยว่าเพื่อนๆ บล็อกเกอร์ ทำไมช่างบริหารเวลาในการเขียนบล็อกและตระเวนอ่านบล็อกได้เก่งจังเลย แต่ละคนมีเทคนิคในการตระเวนท่องบล็อกอย่างไรบ้างคะ

ถ้าเป็นวันหยุดฉันคงไม่แปลกใจนักที่จะเห็นบล็อกเกอร์ตระเวนไปทั่ว   ทุกวันนี้ฉันไม่สามารถบริหารเวลาในการตระเวนอ่านได้เลย .....บางท่านที่เข้ามาอ่านอาจจะสงสัยว่าแม่สาวนางนี้ไม่คบเพื่อนเลยหรือไร เหตุไฉนจึงไม่เห็นใส่บล็อกเพื่อนบ้านไว้เลยสักแห่ง เป็นเพราะว่าทุกคนเป็นเพื่อนบ้านหมดน่ะซีคะ ฉันจะเข้าไปไล่อ่านบล็อกตั้งแต่หน้าแรก ....หนึ่งเดือนเข้าไปแล้วที่ตระเวนอ่านอย่างนี้ ในแต่ละวันจะมีบล็อกใหม่ๆ เกิดเพิ่มขึ้น จนเดี๋ยวอ่านไม่เคยหมดเลยในแต่ละวัน (ลองคำนวณดูน่าจะประมาณ 500 เรื่องต่อวันในขณะนี้)

สาเหตุคงเกิดจากพฤติกรรมในการอ่านของฉันด้วยค่ะ คือไล่อ่านตั้งแต่ความเห็นแรกจนถึงความเห็นสุดท้าย คิดดูสิคะว่าเรื่องที่มีคนให้ความเห็นมากๆ ฉันต้องใช้เวลาแค่ไหนกว่าอ่านหมด  หลายๆ บล็อกมีเนื้อหาที่ฉันอยากจะให้ความเห็นยาวๆ แต่ดูเวลาอันจำกัดแล้ว บางทีก็ขอผ่านเลยอีกเหมือนกัน  ......บางบ้านก็แทบจะไม่เคยเข้าไปทักทายหรือให้ความเห็นเลย เพราะอ่านแล้วมีใจความครบถ้วนอย่างใจอยากบอกอยู่แล้ว  เว้นแต่ว่าอยากส่งสัญลักษณ์บอกว่าได้แวะมาเยี่ยมเยียนแล้วนะ นั่นแหละ จึงฝากชื่อฝากข้อความหรือรอยยิ้มไว้แทนตัว

แล้วทำไมจะต้องไปอ่านทั้งหมดด้วยล่ะ ......คงเหมือนกับเราเข้าร้านหนังสือกระมัง  เราอยากหยิบอ่านไปทั่ว ดูจากปก อ่านเนื้อใน บางเล่มไม่มีโฆษณา ไม่มีโปรโมชั่น แต่เนื้อในนั้นแจ๋วเกินคำบรรยาย บางเล่มดูออกว่าคนเขียนตั้งใจเขียน แต่ยังขาดประสบการณ์ในการใช้ถ้อยคำอันสละสลวย บางเล่มก็แจ่มตั้งแต่ปกหน้ายันปกหลัง บางเล่มดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ก็ผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้ด้วยความมีเสน่ห์ของเจ้าของ นักเขียนคนเดียวกันยังเขียนหนังสือได้ไม่น่าอ่านทุกเล่มนี่นา

ตั้งแต่วันที่ฉันแวะเข้าไปที่บ้านคุณครูลำบู เจอคุณครูกวักเรียกให้มาหัดแต่งกลอน ก็กล้าๆ กลัวๆ แต่หลังจากที่เห็นหลายๆ บล็อกเป็นนักกวีที่ใช้ภาษาได้อย่างดียิ่ง ก็ยิ่งทำให้อยากสนุกด้วย ฉันไม่ได้ร่ำเรียนมาทางนี้แต่มีใจชอบในวรรณศิลป์ (ชอบหลายอย่างจัง) ก็เริ่มขีดๆ เขียนๆ ด้วยภาษากลอนบ้างแล้ว นั่นยิ่งทำให้เวลาที่จะใช้ในการตระเวนอ่านบล็อกบ้านต่างๆ ลดน้อยลง แถมยังแย่งเวลาในการทำอาหารและเวลาในการดูซีรีส์เรื่องโปรดไปอีกด้วย

แล้วไอเดียในการเขียนเรื่องล่ะ เท่าที่เห็นบางท่านมีเรื่องมานำเสนอเยอะมาก และเป็นเรื่องที่ฉันเองก็ไม่รู้ ไม่เคยผ่านตามาก่อน (แม้จะเป็นเรื่องที่บอกว่า copy มาก็เถอะ) แรกๆ ที่ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร ก็เล่นใส่เพลงอย่างเดียว     โดยเฉพาะวันที่เจองานหนักๆ มา นอกจากจะไม่มีเรื่องเขียนแล้ว ยังตระเวนอ่านเรื่องทั้งหมดได้ไม่ถึงครึ่งเลย  จนตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นดินพอกหางหมูแล้ว ....จะแก้ปัญหาอย่างไรดี บอกกันหน่อยได้ไหมคะ?