Tag กำลังระบาดอีกครั้งหนึ่งค่ะ หลังจากเคยสนุกสนานกับความลับบ้างไม่ลับบ้างเกี่ยวกับเจ้าของบล็อกราวต้นเดือนเมษา ครั้งนี้กำเนิดเกิดขึ้นจากคุณย่งจัง Tag : ชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา ด้วยความสงสัยในที่มาของชื่อของบล็อกเกอร์ ก็เลยต้องติด Tag กันมาเป็นทอดๆ

คลิกที่นี่เพื่อดูภาพขยาย

คุณเฟิงสุ่ย  ให้เกียรติฉันรับ Tag ต่อ โดยมีเงื่อนไขดังนี้ค่ะ

1. ที่มา ของชื่อนามปากกา
2. เรื่องลับๆ หรือไม่ลับก็ได้...เกี่ยวกับตัวคุณเอง 1 เรื่องเป็นอย่างน้อย เอาให้เด็ดสุดๆ
3. ของรักของชอบ 1-5 สิ่ง

อ่านที่มาของชื่อคุณเฟิงสุ่ย ได้ที่  "My e-Diary" ...Blog Tag หรือ "บล็อกแท็ก สมุดไดอะรี่ของขัาพเจ้า" 

คราวนี้ลองมาดู "บล็อกแท็ก สมุดไดอารี่ของมีนา" บ้างนะคะ

1. ที่มาของชื่อ "มีนา"

เป็นเรื่องน่าปวดหัวพอสมควร เมื่อคราวสมัครเป็นบล็อกเกอร์ในโอเคเนชั่น หลังจากจดๆ จ้องๆ ดูความหลากหลายของนามแฝงของแต่ละท่าน แล้วจะเลือกใช้ชื่อไหนดีล่ะคะ

แรกสุด ฉันคิดถึงนามปากกาแรกที่เคยใช้ คือ "วาสิฏฐี" ใช้ตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมต้นค่ะ สมัยนั้นเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอน เพราะชอบเรียนวิชาภาษาไทย และชอบวรรณคดีเรื่อง "กามนิต-วาสิฏฐี" มาก เคยส่งบทกลอนไปในรายการของคุณสมบัติ กิ่งกาญจนวงศ์ แล้วได้ออกอากาศ ปรากฏว่ามีหนุ่มใช้นามปากกาว่า "กามนิต" เขียนจดหมายมาหา ขายขนมจีบถึงบ้าน จำได้ว่าลายมือสวยมากๆ ก็เลยตอบไปตรงๆ ว่าอิฉันเพิ่งอายุ 14 นะคะ อย่าเพิ่งมาจีบเลยค่ะ เดี๋ยวเรียนหนังสือไม่รู้เรื่อง จากนั้นก็ไม่เคยใช้นามปากกานี้อีกเลย .....ยุคนี้ถ้าขืนใช้นามปากกานี้ก็คงจะไม่ค่อยเข้ากับยุคสมัยนะคะ

ต่อมา นึกถึงนามแฝงครั้งที่สองค่ะ วนเวียนอยู่ในสังคมอินเตอร์เน็ตตั้งแต่ปี 2540 หลังจากเบื่อ chat ในยุคที่เว็บบอร์ดกำลังมาแรง ก็โพสเรื่องราวต่างๆ ด้วยชื่อของ firstmarch@hotmail.com แต่ใครๆ จะเรียกว่า "หนึ่งมีนา" ซึ่งมาจากวันเกิดนั่นเอง .....แต่นามแฝงนี้ ฉันเองก็เลิกใช้ไปตั้งแต่ปลายปี 2543 แล้ว ด้วยเหตุผลบางประการ และไม่เคยได้ใช้อีกเลย

เมื่อต้องตัดสินใจเลือกจริงๆ ก็ตัดสินใจใช้ชื่อ "มีนา" ด้วยความเรียบง่ายเหมือนกับชีวิตที่ไม่มีอะไรสลับซับซ้อน แต่ค่อนข้างบ่งบอกความเป็นตัวตนของคนเกิดเดือนมีนา .......เท่านี้แหละค่ะ

2. เรื่องลับๆ หรือไม่ลับก็ได้

เรื่องแรก ทุกวันนี้ ฉันยังหาคำตอบให้ตัวเองและใครหลายคนไม่ได้ว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันยังจะ "รับราชการ" หรือไม่ ฉันเชื่อว่าคนจำนวนมากคิดจะรับราชการเพราะมีความมุ่งมั่นบางอย่าง อาจจะเพราะสวัสดิการ ความมั่นคง หรือต้องการรับใช้ชาติ แต่สำหรับฉันแล้ว สมัยเรียนหนังสือไม่เคยมีความคิดที่จะรับราชการเลย ออกจะปรามาสด้วยซ้ำกับความเช้าชามเย็นชามที่ได้พบเห็นเป็นส่วนใหญ่

เมื่อเรียนใกล้จบ เพื่อนขอให้ไปสมัครสอบ ก.พ.ด้วยกัน เพราะจะขอลอกข้อสอบหน่อย ...ไม่รู้คิดได้ยังไง    ด้วยความที่รักเพื่อนจึงรับปาก ผลปรากฏว่า เพื่อนสอบไม่ผ่านเลยแม้อีกหลายครั้งต่อมา แต่ฉันเสียอีกไม่คิดว่าจะผ่านการสัมภาษณ์ เพราะตอบตรงๆ ว่าไม่ชอบระบบราชการ กลับสอบได้ทั้งสองครั้งสองครา ......พ่อไม่ให้รับราชการเพราะเงินเดือนน้อย แล้วพ่อก็ฝากให้ฉันไปทำงานแบงค์เรียบร้อยโรงเรียนจีน แต่ฉันกลับเปลี่ยนใจเพราะคำพูดผิดหูของคนในแบงค์ จึงบอกพ่อว่าไม่ทำแล้ว จะรับราชการนี่แหละ ถึงเงินเดือนจะต่างกันมากกว่าครึ่งก็เถอะ

พรหมลิขิตหรือฉันลิขิตก็ไม่รู้สิคะ

เริ่มแรกด้วยการรับราชการจากหน่วยงานที่เกี่ยวกับการค้าต่างประเทศ ต่อมาก็อยู่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการนำเข้าและส่งออกเก็บภาษีเข้ารัฐ และสองปีกว่าที่ผ่านมากับหน่วยงานใหม่ที่มีสโลแกนว่า "เกียรติศักดิ์ เชี่ยวชาญ ซื่อสัตย์"

ในวงราชการ สิ่งที่คู่กันก็คือ คนและระบบ รู้ว่าตัวเองไม่เหมาะกับราชการจริงๆ อย่างที่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทักอยู่เสมอ บ่อยครั้งที่รู้สึกท้อแท้ เหนื่อยหน่าย หลายครั้งที่คิดจะออก แต่ก็จะมีนายดีๆ บางคนทักท้วงว่า ถ้าไม่ช่วยกัน มันก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ .... ฉันก็อยากเป็นส่วนหนึ่งของฟันเฟืองที่จะทำให้มีการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นบ้างแหละ แล้วราชการเองก็ให้ความรู้กับฉันมากมายเหลือเกินด้วย

เหมือนๆ กับทั้งรักทั้งชัง จนตอบไม่ได้ว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
ฉันยังจะ "รับราชการ" หรือไม่

เรื่องที่สอง ตอนไปเทรนนิ่งในญี่ปุ่น เพื่อนชาวศรีลังกาขอดูลายมือให้ ทักว่า จากลายมือเป็นคนที่ชอบการเมืองมาก แต่อย่าคิดที่จะเดินเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเชียว เพราะจะไม่มีชีวิตเหลืออยู่ ไม่ได้เชื่อตรงนี้หรอกค่ะ แต่แปลกใจที่เส้นลายมือบอกตรงเรื่องความชอบ ประกอบกับช่วงนั้นหัวคิดทางการเมืองค่อนข้างแรงพอสมควร ก็เลยเพลาๆ ตัวเองลงดีกว่า

"มีนา" มักจะไม่ค่อยได้เข้าไปแสดงความเห็นทางการเมืองนัก ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ แต่เป็นเรื่องที่ระมัดระวังอย่างสูง เพราะมีบทเรียนมาด้วยความเห็นที่ไม่ตรงกัน แม้จะอยู่ข้างเดียวกัน ก็ยังทำให้เกิดความบาดหมางได้ ....แต่เรื่อง "การเมือง" เป็นเรื่องที่เราปฏิเสธไม่ได้ ทุกคนต่างต้องมีส่วนร่วมทางการเมืองทั้งสิ้น อาจจะโดยวิธีที่แตกต่างกัน เพื่อผลักดันให้คอร์รัปชั่นลดลง เกิดสังคมคุณภาพ และมีเศรษฐกิจที่ยั่งยืน

ดังนั้น จึงต้องขออภัยเพื่อนๆ บล็อกเกอร์ ไว้ด้วยหากจะมิได้เข้าไปแสดงความเห็นทางเมืองใดๆ ไว้

3. ของรักของชอบ

ของรัก ถ้าใครเคยอ่านเรื่อง "คิดถึงน้องโบว์ (ลิ่ง)" ก็คงเดาได้ว่า 1 ในของรักของชอบฉันต้องเป็น "โบว์ลิ่ง" แน่ๆ แต่นั่นเป็นของรักที่ไม่มีชีวิตค่ะ ตอนนี้ฉันมีของรักที่มีชีวิต มีตัวตน ที่เรียกว่า "หลาน" อยู่ 2 หน่อ คือ น้องแซน หลานสาวลูกน้องชายคนเล็ก และน้องวิน หลานชายลูกน้องชายคนโต จนเรียกได้ว่าของรัก 2 หน่อนี้ ทำให้ฉันเป็นโรค "ติดหลาน" ค่ะ

ของชอบ ฉันชอบหนังสือและหนังแนวสืบสวนสอบสวนมากค่ะ เป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือแนวนี้มาตั้งแต่ยังวัยรุ่น ด้วยความฝันที่อยากเป็นนักสืบที่เก่งๆ ฉันจึงเป็นโรคติดหนังสืบสวนสอบสวน หรือหนังต่อต้านอาชญากรรมต่างๆ ซีรี่ส์ของยูบีซี อย่าง CSI - Lasvegas , CSI - New York , CSI - Miami, Intelligence, 24, Alias, The Closer ฯลฯ สารพัดจะดู เพราะอยากจะเก่งเหมือนในหนัง (เพ้อเจ้อจริงๆ) อยากทำงานเหมือนเอฟบีไอ สืบสวนสอบสวนเก่งๆ อย่างน้อยความฝันก็เป็นจริงบ้างแล้ว แม้ทางเดินจะยังอีกไกลที่จะให้เก่งแบบในฝัน

ถึงคราวฉันส่ง Tag ต่อแล้วค่ะ ขอส่งเทียบเชิญให้กับ 5 ท่านดังต่อไปนี้นะคะ

1. นายจักษ์  ตอบ tag แล้วที่ http://www.oknation.net/blog/mong/2007/06/25/entry-1
2. คุณโยกุจัง http://www.oknation.net/blog/yokujung
3. คุณITGLOBAL  ตอบ tag แล้วที่ http://www.oknation.net/blog/global/2007/06/24/entry-1
4. คุณรอยยิ้มจางๆ  ตอบ tag แล้วที่ http://www.oknation.net/blog/wana22/2007/06/25/entry-2
5. คุณthesaint http://www.oknation.net/blog/thesaint

เสียดาย Tag ต่อได้แค่ 5 คน เพราะยังอยากรู้ที่มาของชื่ออีกหลายท่านเลยค่ะ

คน ค้น คน : ปนัดดา เรืองวุฒิ
อัลบั้ม : The Living Room Project Disc 2