จากสถานีกัปยอง (Gapyeong) เรายังต้องนั่งแท็กซี่ต่อไปยังท่าเรืออีกค่ะ ไปยืนเข้าคิวรอแท็กซี่ บอกให้ไปส่งที่ท่าเรือ ราคาตามมิเตอร์ค่ะ 2 กิโลเมตรแรกอยู่ที่ 1,900 วอน กิโลถัดไปดูไม่ทันค่ะ วิ่งเร็วจริงๆ จ่ายค่าแท็กซี่ไปเกือบ 5 พันวอน ใช้เวลาประมาณ 10 นาที

การจะข้ามไปเกาะนามิ ต้องเสียค่าเข้าเกาะด้วยนะคะ รวมค่าเรือไปกลับก็คนละ 5 พันวอน

ดูจากภาพจะเห็นว่า เกาะนามิไม่ได้มีขนาดใหญ่มากนัก เรียกว่าสามารถเดินรอบเกาะได้ แต่คงเหนื่อยมากๆ ที่เกาะจะมีจักรยานให้เช่านะคะ มีทั้งขนาด 2 คน 4 คน ฯลฯ จะช่วยประหยัดแรงในการเดิน เพราะควรต้องมีเวลาเดินอย่างน้อย 3-4 ชั่วโมงบนเกาะนามินี้
หุ่นรูปปั้นคู่รักหนุ่มสาว ที่บ่งบอกถึงความรัก ความหวาน และความโรแมนติกของเกาะนี้
ลานแห่งนี้ ยังเป็นปริศนา เพราะมีซอกหลืบลึกลับอยู่หลายแห่ง ดูเสมือนจะเป็นที่พลอดรักของคู่หนุ่มสาวกระมัง
ตามรอย Winter Sonata เพลงรักในสายลมหนาว และแล้วเราก็เจอคู่พระคู่นางของ Winter Sonata เข้าจนได้
หนุ่มเกาหลีคนนี้กล้ามากที่ขอเป็นพระเอก ให้ภรรยาที่กำลังท้องถ่ายรูปให้ แอนเลยรีบกดภาพแชะไว้ แล้วเอาให้เขาดู เขาหัวเราะก๊ากชอบใจใหญ่ค่ะ บอกว่าถ่ายได้สวยกว่าที่เมียเขาถ่ายอีก แถมยังแซวฉันอีกว่าต้องกล้าๆ เข้าไปแทนที่นางเอกแล้วทำท่าแบบที่เขาทำน่ะ อิอิ มิกล้าค่ะ ขอแค่เทียบรัศมีเฉยๆ ก็พอ
เสียงร่ำลือเกี่ยวกับความโรแมนติกของเกาะแห่งนี้ คงพิสูจน์ได้จากภาพหนุ่มสาวเหล่านี้นะคะ เจ้ากล้อง Minolta เลนส์ 35-420 mm. 12X เลยทำให้แอบเก็บภาพความหวานเหล่านี้ได้
	บังกาโลที่พักมีให้เห็นอยู่รอบๆ เกาะ
ใบไม้เปลี่ยนสี ยังพอมีให้ดูบ้าง โดยเฉพาะต้นเมเปิล ชอบมุมนี้ค่ะ ไว้สำหรับนั่งรอใครสักคน
ศิลปะบนขอนไม้
เมื่อห้องน้ำ (Toilet) กับศิลปะ (Art) มารวมกัน จึงกลายเป็น Toilart Studio
สุสานนายพลนามิ
สุสานนายพลนามิ นายพลนามิ เป็นเชื้อพระวงศ์ เพราะพระมารดาเป็นเจ้าฟ้าหญิงองค์ที่ 4 ของกษัตริย์ และพระบิดาเป็นสมาชิกของตระกูลผู้สูงศักดิ์ เกียรติประวัติของนายพลนามิ เป็นที่เลื่องลือตั้งแต่อายุ 17 เมื่อความกล้าหาญของท่านที่แสดงออกในระหว่างการสอบเข้ารับราชการทหาร ผ่านการทดสอบความทรหด โดยสยบใครอื่นได้หมด ความสามารถของท่านเป็นที่โปรดปรานของกษัตริย์ยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อท่านนำทัพ 3 หมื่น เข้ากวาดล้างจราจลในแถบอีสานได้อย่างราบคาบ จนได้รับการพระราชทานตำแหน่งอันสูงส่งเทียบเท่ารัฐมนตรีกลาโหมในปัจจุบัน ด้วยวัยเพียง 26 ปีเท่านั้น หลังจากนั้น ท่านก็นำทัพเข้าปราบปรามชนเผ่าที่แข็งขืนต่างๆ จนสามารถยึดพื้นที่แถบเหนือมาได้ทั้งหมด แต่น่าเสียดายที่ภายหลังการสวรรคตของกษัตริย์ ท่านก็ถูกใส่ความโดยศัตรูทางการเมืองด้วยข้อหากบฎ จึงถูกประหารชีวิต รวมทั้งพระมารดาและพรรคพวกรวม 25 คน ต่อมา เมื่อผลัดเปลี่ยนราชบัลลังค์ ได้มีการพิสูจน์หลักฐานว่า ข้อกล่าวหาทั้งหมดเป็นความเท็จ กษัตริย์พระองค์ใหม่จึงได้คืนยศฐาบรรดาศักดิ์ให้ดังเดิม "ข้าจะฟันหินผา เขาแบคดู จนดาบหักสะบั้น ข้าจะตักน้ำให้อาชาดื่มจนแม่น้ำดูแมนเหือดแห้ง ถ้าลูกผู้ชายคนหนึ่ง มิอาจนำสันติสุขมาสู่ชาติบ้านเมืองได้ก่อนวัย 20 ใครเลยจะขนานนามเขาว่า วีรบุรุษ" (จากหนังสือเที่ยวเองได้ง่ายๆ สบายกระเป๋าสตางค์ สไตล์พี่วุฒิ&พี่เคท)
เราออกจากเกาะนามิกันก็เกือบจะทุ่มแล้วค่ะ เมื่อมาถึงที่สถานี Gapyeong ปรากฏว่าอีก 10 นาที ขบวนรถไฟกลับไปที่ Cheongnyangni จะเข้าเทียบชานชาลา เราตัดสินใจซื้อตั๋วทันที โดยไม่รอเที่ยวถัดไป จึงได้ตั๋วยืน ไม่มีที่นั่ง ค่าตั๋ว 3,200 วอน ถูกกว่าตั๋วมีที่นั่ง 4-500 วอน คิดว่าการยืนบนรถไฟชั่วโมงครึ่งไม่น่าจะมีปัญหา ซื้อเสร็จเลยต้องรีบโดดขึ้นตามหมายเลขตู้ในตั๋ว เราเลือกไปยืนที่ท้ายตู้ค่ะ แผ่นไม้เล็กๆ ตรงกลางนั่น เค้าเขียนว่าห้ามนั่งค่ะ ฉันก็เลยซุกตัวลงไปนั่งในซอก อาศัยเป็นคนผอมก็เลยพอนั่งได้ ส่วนแอนลงไปนั่งขัดสมาธิกองที่พื้นเลยค่ะ นี่ถ้าอยู่เมืองไทย เราคงไม่กล้าที่จะทำตัวแบบนี้แน่ๆ เพราะต้องวางฟอร์มค่ะ ....พ่อหนุ่มเกาหลีสองคนนี้ เห็นเรานั่งแล้วก็หัวเราะกัน แอนเลยจับถ่ายรูปเป็นตัวประกัน อิอิ ไม่ใช่หรอกค่ะ ที่ได้ภาพมาเพราะเราให้หนุ่มกิมจิช่วยถ่ายรูปเราให้หน่อย แต่กดชัตเตอร์เป็นสิบรอบ ก็ไม่ได้สักที แอนเลยถ่ายให้ดูเป็นตัวอย่าง ไม่ใช่รายการหลอกเด็กนะคะ ใครไม่มีที่นั่ง เจ๊ไม่สน!!! เจ๊ขอหลับอ่ะ ฟ้องด้วยภาพเลยนะคะ เจอชาวเกาหลีใจดีมาตลอดทริป เพิ่งจะเที่ยวนี้ล่ะค่ะ เจอคุณเจ๊สองคนนี้ ไม่ยอมแบ่งที่นั่งให้เรา ถึงแม้ว่าเพื่อนเจ๊สองคนจะลงจากรถไปแล้ว และเห็นเราผุดลุกผุดซุกนั่งอยู่ เจ๊ก็ยังขอนอนพาดเท้ายาวเหยียดสบายๆ ดีกว่า  เบาะที่นั่งในรถไฟ KTX สามารถปรับให้หันหน้าเข้าหากันได้อย่างที่เห็น ในกรณีที่มากันหลายคน แล้วต้องการนั่งคุยจุ๊กจิ๊กกัน ก็ปรับตัวโยกด้านล่างได้เลยค่ะ กว่าจะมาถึงสถานี Cheongnyangni ก็เกือบสามทุ่มแล้ว หิวไส้จะกิ่ว เลยมีอาหารมายั่วอีกแล้วค่ะ สังเกตมั้ยคะว่าฉันมักจะสั่งอะไรที่เป็นจานโตๆ อยู่เรื่อย ส่วนของแอนก็มักจะเป็นอะไรที่เบากว่าเสมอเลย

ผัดเผ็ดปลาหมึก พร้อมสลัดผักของฉัน

บิบิมบับ อีกหนึ่งแบบของแอน

รายการสำหรับวันนี้ยังไม่จบค่ะ พอนั่งรถไฟกลับถึงสถานีเมียงดง เราก็ยังมีเรี่ยวแรงเดินดูรอบๆ ต่อ ไว้จะเล่าให้ฟังนะคะ เพราะที่เมียงดงนี่ เรียกว่าเป็น Fashion Street เลยค่ะ