เเสงไฟอ่อนอุ่นจากโคมไฟระย้าลวดลายวิจิตรอาบคลุมไปทั่วทั้งห้อง หากใครเป็นโรคขี้เเพ้บรรยากาศเป็นทุนเดิม คงต้องร้องอุทานว่า

     "มันช่างโรเเมนติกเป็นบ้า"

     เสียงช้อนโลหะกระทบขอบเเก้วกาเเฟเซรามิคดังกรุ๋งกริ๋ง หญิงสาวยกมันขึ้นจิบ ส่งน้ำดำๆ ขมๆ ไหลวาบลงคอ บางนางส่งเค้กชิ้นพอดีคำเข้าปาก ใบหน้าบ่งบอกถึงความรื่นรมย์

     ผมนั่งหมุน 'ดินสอไม้' อยู่ในมือ บางขณะ หลังเหม่อมองไปรอบๆ ห้อง ผมก้มหน้าลงจดอะไรบางอย่างขยุกขยิก เสียงลากดินสอลงบนเเผ่นกระดาษฟังเเปลกหู ในยุคที่ คอมพิวเตอร์-อินเทอร์เน็ต เสียงดังกว่าข้อความในสื่อสิ่งพิมพ์

     โรงเเรมหลายเเห่งใช้ดินสอไม้อย่างที่ผมถืออยู่ในมือเป็นอาวุธให้เเก่นักข่าวในวันเเถลงข่าว (ผลิตภัณท์ใหม่-ความสำเร็จขององค์กร) ดินสอไม้ธรรมดาๆ เเบบที่ต้องใช้กบเหลาดินสอหรือคัทเตอร์ในการลับคมนั่นเเหละ

     เเปลกดี, โรงเเรมหรูๆ กลางย่านธุรกิจอย่างสุขุมวิทกับดินสอไม้ โลกไปไหนต่อไหนกันเเล้ว นวัตกรรมบุพกาลเชยๆ ยังหลุดรอดออกมาเสนอหน้าอยู่ได้ อาจเป็นเพราะรสนิยมของนักการตลาดบางคน ที่ออกไอเดียว่าเทคโนโลยีการสื่อสารเฉิ่มๆ เเบบนี้เเหละ ไปกันได้ดีกับความโก้หรูของโรงเเรมหลายดาว

     ยอมรับโดยดุษณีว่าผมเองเป็นคนเขียนหนังสือหนังหาที่สังกัดอยู่ในพวกหัวโบราณ ไอ้ความทันสมัย หรือเทรนด์ใหม่ๆ อะไรนั่น ผมไล่ตามใครเขาไม่ค่อยทันหรอก นี่ยังรวมไปถึงวิธีทำหนังสือ-นิตยสารสักเล่มให้ดูทันสมัย ดุ่มๆ เดินๆ บนถนนสายนี้ ก็ได้วิชาความรู้เก่าๆ เเละประสบการณ์ล้วนๆ ประสบการณ์เชยๆ ที่คิดเหมาเอาว่า

     เเค่เจตนาดี ตัวหนังสือที่ปรากฏออกไปคงจะดูหล่อดูเท่เหมือนชาวบ้านเขาบ้าง

     เเต่พูดก็พูดเถอะ การทำหนังสือสักเล่ม ลำพังเเค่ใช้หัวใจอย่างเดียวมันคงไม่เพียงพอ บ้างเรียกมันว่าการประณีประนอม บ้างขนานนามมันว่าการผสมผสานศิลปะเข้ากับโลกธุรกิจ มากบ้างน้อยบ้าง ใครหน้าไหนจะสามารถทำตามสิ่งที่หัวใจตัวเองปรารถนาได้ทุกอย่าง

     คิดไปคิดมา ตัวผมเองก็ดูคล้ายกับดินสอไม้เเท่งนั้นเป็นบ้า ดูมันช่าง เฉิ่ม เชย เเละไม่เหมาะสมเอาเสียเลยกับโรงเเรมหรูใจกลางกรุงเเบบนี้

*****