เพื่อนโหด

รวงข้าว

ตกสายของวันนั้น หลังจากจินดาไปร่วมงานบุญพร้อมกับน้อย
ระก็ไปกับเพื่อน ๆ และญาติ ระเฝ้ามองสองคนอยู่ตลอดเวลา
จนกระทั่งเสร็จพิธีการทำบุญตามประเพณี ระจึงเดินเข้าไปหา
คนทั้งสอง

"จินดา พี่มาตามสัญญา" ระบอกกับจินดา โดยต้องการให้น้อย
ได้ยินด้วย

"เฮ้ย...ยังไม่บ่ายเลย เดี๋ยวข้ากะว่าจะพาจินดาไปเที่ยวที่บ้านก่อน
เอาไว้บ่าย เอ็งค่อยไปรับก็แล้วกัน" น้อยตัดบทซึ่งหน้า

ระแค้นใจมาก ถึงกับอดใจไม่ไหว ปรี่ตรงเข้าเหวี่ยงกำปั้นใส่น้อย
เข้าเต็มปาก จนเลือดไหลออกเป็นทาง จินดาถึงกับเอ่ยปาก

"โธ่.. พี่ระไม่น่าทำอย่างนี้เลย ไปพี่น้อย ฉันจะพาพี่ไปทายา"
พูดเพียงเท่านั้น เธอก็ดึงมือน้อยให้ตามเธอไป ระจำต้องปล่อยน้อย
ไปทั้งที่ยังไม่สะใจ แต่ก็รู้ดีอยู่ว่าตัวเองพาล เพราะความจริง เวลา
ของระเป็นช่วงบ่าย แต่ทนไม่ได้จริง ๆ ที่น้อยพูดจาหักหน้าอย่างนั้น
คิดแล้วก็ยิ่งแค้น ระถึงกับเผลอตัวกำหมัดแน่นอีกครั้ง

ระเข้าบ้านและรอจนบ่าย จึงไปตามจินดาที่บ้านน้อย คิดว่าพ่อแม่พี่
น้องของน้อย คงอยู่กันเต็มบ้าน แต่ปรากฏว่า ระเห็นจินดานั่งร้องไห้
อยู่หน้าบันได มีน้อยคอยปลอบประโลม นอกนั้นไม่มีใคร

"เกิดอะไรขึ้นหรือจินดา" ระถามอย่างร้อนรน จินดาเงยหน้าเห็นระก็
ร้องไห้โฮใหญ่

"พี่น้อย..พี่น้อย.. รังแกฉัน ฮือ..ฮือ.." เสียงของจินดาขาดเป็นห้วง ๆ
แต่ระก็จับใจความได้

"หมายความว่า มึง..มึง.. ไอ้น้อย มึงทำลายจินดาใช่มั้ย" ระไม่ถาม
เปล่า แต่มือยังกระชากคอเสื้อ

"ข้า..ข้า..ข้า.. เสียใจว่ะระ"

ได้ยินเพียงเท่านั้น ระก็ล้วงมือเข้าด้านหลัง แล้วดึงกลับออกมาพร้อม
กับปืนสั้น น้อยเห็นแค่นั้นก็วิ่งพรวดพราด หนีหายเข้าไปในสวนหมาก
ระเห็นก็วิ่งตาม ปล่อยให้จินดาร้องไห้อยู่ตามลำพัง ระเดินหาจนอ่อนใจ
และคิดว่า น้อยคงจะหนีไกล จึงหันหลังย้อนกลับไปหาจินดา แต่เสียง
เหนือศรีษะดังกรอบ... ระแหงนขึ้นไปเห็นน้อยซ่อนตัวอยู่บนยอดหมาก
ระเห็นเข้าก็ยกปืนขึ้นเหนี่ยวทันที

หลังจากนั้น ร่างของน้อยก็ลอยละลิ่ว ลงมาสู่พื้นดิน สิ้นชีวิตหลังงานบุญ
เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง

*******