เพื่อนโหด

รวงข้าว

ระตกใจวิ่งไปที่บ้านน้อย แล้วดึงแขนจินดาให้ตามไปกับเขา
จินดาจำต้องวิ่งตามระไป เพราะไม่อาจขัดขืน ระพาจินดาไป
ลงเรือที่ท่าน้ำ หลังจากข้ามฟากไปอีกฝั่งหนึ่งแล้ว ก็พาวิ่งลัด
สวนจนถึงถนนใหญ่ แต่รถตำรวจกำลังดิ่งตรงมา ระต้องหัน
หลังกลับพร้อมกับพาจินดาไปด้วย

ทั้งสองวิ่งหนีอยู่พักใหญ่ จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามได้ทันแล้วจึง
หยุดพัก อีกอย่างระเห็นว่าจินดาเหนื่อยเกินไป ส่วนระก็เหนื่อย
และขวัญเสียไม่น้อยไปกว่าจินดา ความนึกคิดในอดีต ได้ผุด
พรายขึ้นในใจของระอย่างมากมาย

"เราฆ่าเพื่อนที่เราเคยรักที่สุดคนหนึ่ง ตายอย่างง่ายดาย"

"ทำไม? เราต้องฆ่าไอ้น้อยด้วย"

"น้อย..ข้าเสียใจ ยกโทษให้ข้าด้วย" ระคิดอยู่ในใจแต่เพียงคนเดียว

"พี่ระ อย่าเอาฉันไปกับพี่เลยนะ" จินดาเอ่ยขึ้น

"ทำไมล่ะ..พี่รักจินดานะ จินดาก็รู้นี่" ระพูดอย่างร้อนรน

"ฉันรู้ว่าพี่รักฉัน แต่ฉันเป็นเมียพี่น้อยแล้วนะพี่.."
จินดาพูดจบ ระรู้สึกเหมือนกับมีใครเอามีดกรีดหัวใจ

"ช่างเถอะ จินดา พี่รักจินดา ต่อไปเราจะไม่เอาเรื่องพวกนี้มาคิด
เพราะถึงอย่างไร จินดาก็ไม่เต็มใจ" ระพยายามปลอบใจตัวเอง
และจินดาไปพร้อมกัน

"แต่..."

"เอาเถอะน่า"

"แต่..พี่ระ..ฉันเป็นเมียพี่น้อยนานแล้วนะพี่ ไม่ใช่เพิ่งวันนี้"
ระแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
"หมายความว่าอย่างไรจินดา" เสียงระสั่นอย่างเห็นได้ชัด

"ถึงขั้นนี้แล้ว ฉันต้องยอมรับความจริงกับพี่ระแล้วล่ะ คือว่า
ฉันกับพี่น้อยมีอะไรกันตั้งนานแล้ว แต่เรายังไม่ได้เปิดเผยให้ใคร
รู้ โดยเฉพาะพี่ระ พี่น้อยเขายังไม่อยากให้พี่รู้ เพราะ กลัวพี่จะเสียใจ"
ระฟังอย่างมึนงง จินดายังคงพูดต่อไป

"ที่ผ่านมา พี่น้อยเขาเข้าใจพี่ดีว่า พี่รักฉัน และ ตัวฉันก็รู้ว่า พี่ระมีใจ
กับฉันเหมือนอย่างที่พี่น้อยมี มานานแล้ว แต่จะทำยังไงได้ ฉันรักพี่น้อย
แต่ก็สงสารพี่ แต่ฉันก็ไม่ใช่นางวันทองสองใจ เราสองคนพยายาม
ประคับประคอง ไม่อยากให้พี่รู้" จินดาเอ่ยถึงความปรารถนาดีของน้อย
และตัวเธอจนระสับสน

"แล้วเมื่อกี้นี้ ตอนที่พี่ไปถึง ทำไม..จินดาถึงบอกว่า ไอ้น้อยมันรังแก"
ระยังไม่มั่นใจที่จินดาเล่า

"ก็ฉันบอกพี่น้อยว่าฉันท้อง อยากให้พี่น้อยเร่งพาพ่อแม่มาสู่ขอฉัน ฉัน
กลัวว่า ลูกในท้องจะไม่ยอมให้พ่อมันรอนาน แต่พี่น้อยบอกขอเวลาอีกสัก
เดือนสองเดือน และจะหาโอกาสคุยกับพี่ให้เข้าใจด้วย"

ระใจหายอย่างบอกไม่ถูก
"นี่เราพรากลูก พรากพ่อ พรากเมีย พรากผัวเขาหรือนี่" ระคิดหนักและ
เนิบเนิ่น จนผ่านไปหลายนาที ได้ยินเสียงคล้ายคนกำลังมา

"จินดา..กลับไปเถอะ..พี่เสียใจจริง ๆ..พี่ขอโทษ ถ้าพี่รู้ พี่คงไม่ทำเรื่องชั่ว ๆ
อย่างนี้ อภัยให้พี่เถอะนะ" ระพูดอย่างปลง

"ไปเถอะ..จินดารีบไป พี่มีเวลาไม่มาก เพราะ พี่ก็จะต้องไปเหมือนกัน"
จินดาฟังอย่างลังเล แต่ก็ตัดสินใจเดินจากระไป เพียงครู่เดียว ก็ได้ยินเสียงปืน
ดังขึ้น จินดาหันกลับมา เห็นระกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่กับต้นจันท์ในสวนนั่นเอง

"พี่ระจากไปอีกคนหนึ่งแล้ว"
เธอรำพึงแล้วก็หลั่งน้ำตา อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
************