ตมฺพูลสฺส  มชฺฌปตฺเต   กุเวโร  รกฺขติ  สทา
มูลมฺหิ  รกฺขติ  ยกฺโข   อคฺคมฺหิ  กาลกณฺณิกา
ตานิ  ภุญฺเชยฺย  ฉินฺทิตฺวา   สิรี  เอวํ  ปวฑฺฒติ.

ท้าวกุเวร รักษาที่กลางใบพลู  ยักษ์ รักษาก้านพลู  นางกาลกิณี  รักษาที่ปลายใบ  ฉะนั้น  เมื่อจะกินพลู  ควรเด็ดก้าน เด็ดปลายออกเสียก่อน สิริมงคล ก็ยิ่งจะเจริญ

กลางใบกุเวรราช     รักษา
ก้านใบไท้ยักขา     สถิตป้อง
ปลายกาลกิณีมา     รักษ์ไว้  ทั่วแฮ
เมื่อจะกินพลูต้อง     เด็ดขั้วปลายใบ ฯ

คนแก่คนเฒ่าสมัยโบราณ  ท่านบริหารฟันให้แข็งแรง ด้วยการกินหมาก เคี้ยวพลู ท่านเหล่านั้น มีความเชื่อถือ ท้าวกุเวร ซึ่งเป็นเทพเจ้า มีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ เป็นท้าวโลกบาลที่รักษาประตูทางทิศเหนือ และ คนโบราณก็นิยมปลูกพลูไว้ ทางทิศเหนือของเรือน จึงเข้าใจว่า กลางใบพลูนั้น มีท้าวกุเวรสถิตรักษาอยู่ ก้านพลูนั้นมียักษ์ขี้โมโหใจร้ายสถิตย์รักษาอยู่, ปลายใบพลูก็มี นางกาลกิณี ซึ่งเป็นเทพธิดามารสถิตย์รักษาอยู่ เมื่อจะกินพลูทุกครั้ง ต้องเด็ดก้านเด็ดปลาย พับกลางใบก่อน เพื่อทำลายฤทธิ์ของเทพเจ้าเหล่านั้น จึงจะดีเป็นสิริมงคล หากไม่ทำดังนั้น เทพเจ้าเหล่านั้น ก็จะแสดงฤทธิ์ ทำให้ปากพองไหม้ เจ็บแสบ หรือ ฟันหลุดไปได้ นี่คือ ความเชื่อถือของคนสมัยโบราณ

สมฺปุณฺณรกฺโข  พฺรหฺมาว   อจฺจุรกฺโข  จ  พิสฺสโณ
ตสฺมา  หิ  เต  ปูชยนฺตุ   สทา  มาเนนฺติ  ตํ  หรํ.

ท้าวมหาพรหม รักษากระดานชนวน  ท้าววิษณุ รักษาพระคัมภีร์ (ไตรเวท) เพราะฉะนั้น จงบูชาท้าวมหาพรหม และ ท้าววิษณุ เถิด เทพท้าวทั้งสองจะนับถือผู้คงแก่เรียนนั้น

กระดานมหาพรหม   รักษา
วิษณุเวทางคา   ปกป้อง
หวังศาสตร์สถิตจา-   รึกยั้ง มนมาลย์
ให้เทิดทูนเทพสร้อง   เสพเชื้อสายศิลป์ ฯ

ศิษย์ ผู้จะขอเรียนคัมภีร์ไตรเวทแต่ละแขนง มีข้อปฏิบัติในเวลาเรียนศิลปวิทยา อย่างเคร่งครัดหลายอย่าง เครื่องแต่งกายก็ต้องเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ต้องบูชายัญ บูชาเทพเจ้าประจำศาสตร์แต่ละแขนง

กระดานหรือกระดาษ ที่ใช้เขียนพระคัมภีร์ ก็สอนให้เชื่อว่า มีท้าวมหาพรหมสถิตย์อยู่ ผู้ไม่เคารพกระดาน เวลาขีดเขียน ก็จะมีโทษให้หลงลืมคัมภีร์ ท่องไม่รู้จักจำ จำได้แล้วก็หลงลืม และ จะบันดาลให้ผู้มีความเคารพกระดาน เรียนจบเร็ว จำง่าย จำได้แล้วก็ไม่ลืมเลือน

ส่วนพระคัมภีร์ไตรเวทนั้น ท้าววิษณุ หรือ พระนารายณ์ สถิตอยู่ จะคอยดูแลปกป้องพระคัมภีร์ไม่ให้เสื่อม รักษาผู้เรียนคัมภีร์ไม่ให้เสื่อมด้วย

ส่วนผู้เรียนพระไตรปิฏก เมื่อรู้ครบทั้งอัตถะ และ พยัญชนะ ถือว่าดีที่สุด