โคณา หิ สพฺพคิหีนํ โปสกา โภคทายกา

ตสฺมา หิ มาตาปิตูว มานเย สกฺกเรยฺย จ.

โค เป็นสัตว์เลี้ยงที่ให้โภคสมบัติ แก่ผู้ครองเรือนทุกคน ฉะนั้น จึงควรนับถือ และ สักการะโค เหมือนบิดามารดา

พญาโคทรงคุณล้น คณนา

ดุจบิดามารดา กอปรเกื้อ

น้อมนบคู่บาทา ท่านได้ ใดแล

ควรทำต่อโคเชื้อ เทพท้าวจอมไตร ฯ

โลกนีติบทนี้ สะท้อนให้เห็น ความเชื่อทางวัฒนธรรม ของคนอินเดียโบราณ ถือว่า โค เป็นพาหนะของเทพเจ้า เป็นสัตว์มงคล เป็นสัตว์มีคุณ ช่วยทำไร่ไถนา ให้ข้าวให้น้ำ ให้ชีวิต ให้ความปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ ให้โภคสมบัติทุกอย่าง ทุกคนปรารถนาบุตรก็บูชาโค ปรารถนาทรัพย์ ก็บูชาโค ให้ถือว่า โค มีคุณเทียบเท่า มารดาบิดา ให้ความเคารพ นบนอบ บูชา เซ่นไหว้ ตอบแทนคุณของมาดาบิดาอย่างไร ก็ควรทำต่อโคอย่างเดียวกันนั้น

ประเทศไทยเรา ก็มีความเชื่อถือเช่นนี้เป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะ ชาวไร่ชาวนา ที่อาศัยแรงงานจากโคและกระบือ ก็รู้สึกว่า สัตว์เหล่านี้มีคุณยิ่ง จึงทำพิธีบายศรีสู่ขวัญโคทุกปี ก่อนฤดูทำนา เพื่อให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล ให้ข้าวปลาอุดมสมบูรณ์ จะได้อยู่ดีกินดี โบราณท่านสอนไว้เช่นนี้ เพื่อให้บุคคลระลึกถึงสิ่งที่มีคุณ ผู้มีคุณ และ สัตว์มีคุณ จะได้รู้สึกกตัญญูและตอบแทนคุณ

เย จ ขาทนฺติ โคมํสํ มาตุ มํสํว ขาทเร

มเตสุ เตสุ คิชฺฌานํ ทเท โสเต จ วาหเย.

ใครกินเนื้อโค เสมือนกินเนื้อบิดามารดา เมื่อโคตาย ควรทิ้งให้แร้งกิน หรือ ลอยน้ำเสีย

โคงานใครจะฆ่า ควรฤๅ

ชาวโลกเขานับถือ คุณยิ่ง

ควรลอยน้ำหรือทิ้ง พวกแร้งสรรหา ฯ

เมื่อเห็นว่าโคมีคุณเทียบเท่ามารดาบิดาเช่นนี้ ชาวโลกจึงยกย่องโค ให้เกียรติโค เดินเข้าออกในบ้านได้ทุกหลังคาเรือน โคเดินเข้าไปบ้านไหน ก็ควรให้อาหารให้น้ำ ทำการต้อนรับ เหมือนผู้มีความสำคัญมาเยือน

ใครรังเกียจโค ขับไล่โคออกจากเรือน ใครฆ่าโคกินเนื้อ เท่ากับรังเกียจมารดาบิดา เท่ากับขับไล่มารดาบิดา ออกจากเรือน เท่ากับ ฆ่ากินเนื้อมารดาบิดา จะถูกชาวโลกเขาประณามเหยียดหยาม ดูถูกดูหมิ่น

เมื่อโคแก่ตาย ก็ไม่ควรกินเนื้อ ควรฝังดิน ลอยน้ำไป หรือ ปล่อยทิ้งเอาไว้ เพื่อเป็นทานแก่แร้งกา

สิ่งนี้ เป็นความเชื่อถือของคนอินเดีย ที่นับถือศาสนาฮินดู หรือ ศาสนาพราหมณ์ คนไทยเราบางคนก็นับถือ บางคนก็ไม่นับถือ ส่วนผู้ได้เรียนพระพุทธพจน์ เข้าใจหลักสัจธรรม จะมีความเชื่อในพระรัตนตรัย เป็นหลัก