วันก่อนได้มีโอกาสนั่งคุยกับป้าที่เป็นแม่ค้าขายอาหารแถวชานเมืองกรุงเทพ อยู่ๆ ป้าก็เล่าเรื่องกรรมวิธีการทำอาหารบางอย่างให้ฟัง ฉันล่ะอึ้ง...ไม่อยากกินเลย เรื่องมันก็มีอยู่ว่า

             ข้างร้านป้าติดกับร้านอาหารตามสั่งอยู่ร้านหนึ่ง ป้าบอกว่าภายนอกดูแล้วสะอาด โดยเฉพาะกะทะขัดเงางามทั้งด้านนอกและด้านใจ หน้าร้านดูดีทุกอย่าง เช้ากับกลางวันคนเข้าคิวกันเพียบ คงจะอร่อยล่ะนะ ที่สำคัญคือร้านนี้ขาย 10 บาทเท่านั้น

            จุดเด่นของร้านนี้คือ ของทุกอย่างที่ทำให้ลูกค้ากิน ไม่เคยล้างเลย ป้าเห็นแล้วยังสยอง... หมูเพิ่งมาจากตลาด ผักยังอยู่ในยังมัดยาง ป้าบอกทุกอย่างจริงๆ ป้าบอกว่าขนาดป้าล้างตั้งหลายน้ำ น้ำยังดำเลย นี่ไม่ล้างสักน้ำคนกินไปไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่ปี มันโดนใจค่ะ ทุกวันนี้ฉันก็กินอาหารตามสั่งทุกวัน ล้างบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้เนอะ

           อีกเรื่องเป็นเรื่อง "ปลาหมึกกรอบ" รู้ไหมว่าส่วนใหญ่เขาไม่ใช้หมึกสดๆมาทำ จะเป็นปลาหมึกแห้งค่ะ แถมที่น่าตกใจก็คือหมึกพวกนั้นถูกเอามาเทรวมกันในถังพลาสติก หลังจากนั้นเขาจะใส่น้ำโซดาไฟ(ที่เอาไปใช้ทำผงซักฟอก สบู่) ใส่ไปจนท่วมปลาหมึก แล้วก็แช่....จนกว่าหมึกจะฟูมีเนื้อหนาๆ เป็นสีน้ำตาลจึงจะเอาขึ้นมา น่ากลัวเนอะ ชอบกินซะด้วยสิ

             สุดท้ายเป็นเรื่องข้าวมันไก่ ส่วนผสมง่ายๆที่ดูไม่เหมือนจะมีอะไร แต่ก็เต็มไปด้วยผงชูรส ทั้งน้ำจิ้ม น้ำซุป ข้าวมัน และไก่ต้มไก่ทอด ใส่แต่ผงชูรส บางร้านอาจไม่ใส่ แต่เราจะรู้ได้ไงว่าเค้าไม่ใส่ล่ะ ในเมื่อกินไปแล้วมันอร่อย จะอดใจได้ยังไงกัน.....

...เลือกกินซะบ้าง คงจะทำให้ชีวิตยืนยาวขึ้น...