"แม่"ผู้หญิงคนหนึ่งทำงานตั้งแต่วันจันทร์ถึงเสาร์ เริ่มงานแปดโมงเช้า เลิกงานห้าโมงเย็น เป็นแบบนี้มา 28 ปี เยอะอยู่นะ แต่เธอยังไม่ยอมหยุดสักที ถึงบ้านหิ้วข้าว ขนม มาเต็มสองมือ เอามาฝากเด็กสองคนทีบ้าน เป็นแบบนี้ทุกวัน เมื่อเธอกลับมา เด็กสองคนยิ้มดีใจทุกที

ณ วันนี้ เด็ก 2 คน ไม่อยู่บ้าน คนหนึ่งไปเรียนอยู่ห่างไกล อีกคนตอนนี้เข้าค่ายฝึกดนตรีที่โรงเรียนกลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง แล้วแบบนี้ผู้หญิงคนหนึ่งจะหิ้วของเหล่านั้นมาฝากใคร คิดแล้วเศร้า...น่าสงสารไหม

"น้อง"เด็กผู้หญิงอีกคน ไม่เคยอยู่ที่ไหนโดยไม่มีผู้หญิงอีกคน จะเดือนแล้วที่ต้องไปค่ายฝึกซ้อมดนตรีเพื่อมาแข่งที่กรุงเทพ ลำบากต้องอยู่โรงเรียน ไม่ได้กลับบ้าน เหนื่อย ตากแดด ร้องไห้จะกลับบ้าน แต่ด้วยหน้าที่เธอต้องทนจนถึงสิ้นมกราคมนี้ เธอคงเข้าใจว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่สุขเหมือนอยู่บ้านเรา....น่าสงสารอีกแล้วว่าไหม?

"ฉัน"ผู้หญิงอีกคนที่กำลังจะเรียนจบ คิดถึงผู้หญิงทั้ง 2 คนทุกวัน  ใกล้จบ งานเยอะ ทำไงดี โทรคุยกัน แปปเดียวก็หมดเรื่องคุย เมื่อไรเสาร์อาทิตย์นี้จะว่างสักที....จะได้กลับไปหาคนที่คิดถึงทั้งสองคน  อยู่คนเดียวมันเหงาเนอะ...เธอบ่นกับตัวเองประจำ

เมื่อคนทั้งสามที่ต่างคนต่างคิดถึงกันมาเจอกันในวันเสาร์นี้  อะไรจะเกิดขึ้นบ้างนะ....

คิดถึงนะจ๊ะ