entryแรกค่ะขอเบิกBLOG คารวะครูเพื่อเป็นศิริมงคลให้กับพื้นที่ข่าว ของสายศิลปะการแสดงด้วยข่าวโขนจาก LifeWork Dance Company
ผลงานของ พิเชษฐ กลั่นชื่น ศิลปินระดับหัวแถวของไทย ที่มีผลงาน เปิดการแสดงอยู่ทั่วโลก ในแนวนาฏศิลป์ไทยและนาฏศิลป์ร่วมสมัย
ครั้งนี้พิเชษฐมีผลงานที่เกิดจากการต่อยอดทางความคิดจากปีที่แล้ว ยังว่าด้วยเรื่องโขน... ABOUT KHON ก่อนอื่นเรามาทำความรู้จักกับ ตัวตนของคนที่เกิดมาเพื่อเป็น MASTER ให้กับ นาฏศิลป์ไทยรุ่นใหม่ กันก่อนนะคะ

เป็นสถาบันที่ตั้งขึ้นเพื่อผลิตผลงานทางศิลปะและทำงานร่วมสมัย บนรากฐานของ“โขน” ซึ่งเป็นศิลปะไทยชั้นสูงรวมทั้งเพื่อสร้างนักเต้นอาชีพ โดยเน้นการฝึกฝนรำไทยเป็นพื้นฐาน ตลอดเวลากว่า 4 ปี ที่ผ่านมา LifeWork Dance Company ได้มุ่งมั่นสร้างงานศิลปะที่แสดงถึงวัฒนธรรมของชาติ และคงไว้ซึ่งจิตวิญญาณของความเป็นไทยที่มีคุณภาพอย่างต่อเนื่อง 

ในปีนี้ LifeWork Dance Company ได้เตรียมการแสดงชุด About Khon เพื่อนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับ “โขน”

การแสดงโขนเป็นเรื่องราวของศิลปะ แห่งชนชาติไทย

การทำความเข้าใจในระยะเวลา1-2ชั่วโมงนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เมื่อเรารู้เรื่องโขน นั้นไม่ได้หมายความว่า เราเข้าใจการแสดงโขน

About Khon จึงเกิดขึ้น เพื่อนำเสนอเรื่องราว เเละสิ่งที่เกียวกับ “โขน”

ต่อเนื่องจาก Pichet Klunchun and Myself, I am a Demonและ About Khon

การแสดงชุด About Khon โดย พิเชษฐ กลั่นชื่น Jerome Bel และ LifeWork Dance Company

วัน: วันอาทิตย์ที่ 21 ตุลาคม 2550

 เวลา : 19.00 นาฬิกา สถานที่ พิพิธภัณฑ์บ้าน

หม่อมราชวงศ์ คึกฤทธ์ ปราโมท (ซอยสวนพลู)

บัตรราคา 800 บาท ทุกที่นั่ง

English: 081-9850281

Thai: 081-9231029

ประเด็นหลักในการทำงานของผมกับนาฏศิลป์ไทยคือ เรียนรู้ ค้นหา และสานต่อ
เรียนรู้ ว่า ของเดิมคืออะไร เกิดขึ้น และสืบทอดมาอย่างไร
ค้นหา ว่าอะไร คือองค์ประกอบและความหมายที่ซ่อนอยู่
สานต่อ คือ ทำอย่างไรจะให้รำไทยมีมิติใหม่ ที่ร่วมเดินทางไปกับสังคมปัจจุบัน ได้ตลอดเวลา ไม่ใช่เพียงช่วงเทศกาลหรือวาระสำคัญของบ้านเมือง

ในนาฏศิลป์ไทยมีองค์ประกอบอยู่หลายอย่าง เช่น เสื้อผ้า ดนตรี วรรณศิลป์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ คือองค์ประกอบทั้งสิ้น ( Arts Decoration) ซึ่งตัวนาฏศิลป์ไทยจริงๆ คือมนุษย์ กับท่ารำที่เคลื่อนไหวเท่านั้น ร่างกาย คือ ภาษา จิตใจ คือ ความรู้สึก
นาฏศิลป์ไทย ของผมคือ การใช้ร่างกาย อารมณ์ ความรู้สึกสื่อสารกับผู้ชม ไปตามเรื่องราวต่างๆที่ผมอยากนำเสนอ

ในวงการนาฏศิลป์ไทยมีผู้รู้มากมาย แต่ไม่มีผู้ตื่น และเบิกบาน
ผู้ตื่น คือ รับรู้ และยอมรับว่าวันนี้สังคมเปลี่ยนแปลงหรือเป็นอย่างไร
เบิกบาน คือ มีความที่เปิดกว้าง ยอม และเข้าใจ ที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ โดยให้ความงาม ของตัวเองยังคงอยู่เช่นเดิมในงาน I am a demon มี 3ประเด็นหลักที่ผมอยากจะพูด

                                      

ประเด็นที่ 1 สิ่งที่ผมเห็นอยู่ตลอดเวลาคือ ทุกคนพยายามพัฒนาเรื่อง เครื่องแต่งกาย, ฉาก ,แสง ,เสียง, ให้ดี ใหม่ แต่ไม่มีใครเคยพูดถึง เรื่องคุณภาพ ของนักเต้น ท่าเต้น การฝึกซ้อม ผมเชื่อในคุณภาพของมนุษย์มากกว่าสิ่งของ วัตถุที่นำมาตบแต่ง


ประเด็นที่ 2 คนส่วนใหญ่ จะไม่ชอบการทำงานของผม และรู้สึกว่าผมเป็น ตัวประหลาด อยากดัง อยากทำอะไรที่แปลก ดูเท่ห์ ทันสมัย ผมเลยถูกเรียกว่า Demon ในงานของผมเลยนำเสนอ ว่า Demon ของผมมีคุณภาพขนาดไหน


ประเด็นที่ 3 ด้วยวิธีการเรียนของผมกับครู ในระยะเวลา 16 ปี ที่มีความศรัทธา และเชื่อมั่น ในครูผู้สอน และศิลปะทำให้ผมได้ประสบความสำเร็จในชีวิตเสมอมา และสิ่งที่สำคัญ ที่ผมอยากจะบอกก็คือ ศิลปะ ต้องเรียนด้วยใจ และสอนด้วยใจ ไม่ใช่หน้าที่เหมือนที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เลยทำให้ศิลปะการเต้นโขน ณ วันนี้ เป็นเหมือนนักเต้นหุ่นยนต์ที่ทำตามหน้าที่ สิ้นเดือนรับเงิน หมดชั่วโมงเลิกสอน ศิลปะ ต้องการเวลา การฝึกฝน และการดูและเอาใจใส่จากครูผู้สอน ด้วยความ ไว้วางใจกันทั้ง 2 ฝ่ายระหว่างผู้เรียนและผู้สอน

                                 

I am a demon นั้นไม่ใช่สิ่งใหม่ เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะหลงลืม มันไป เพราะมัวไปยึดติดกับ เครื่องปรุงแต่งทางสังคม I am a demon เป็นการบอก กล่าวว่า หลงได้ แต่อย่าลืมว่าอะไรคือรำไทยจริงๆ

 เขียนโดย
 
นายพิเชษฐ กลั่นชื่น
LifeWork Company Director