วันยุ่งๆ ของคนเราก็มี แบบ หายใจแทบไม่ทัน เช้ามาก็ประชุม จน เที่ยง บ่าย ยันเย็น...ใครจะคิดว่า เอาเวลาไปประชุมหมดขนาดนี้...ไม่พอ ต่อด้วยภาคค่ำอีก..

นี่มันหน้าประชุม กันหรือไงนะ...เปลี่ยนอาชีพให้รู้แล้วรู้รอดไป งานก็ ท่วมโต๊ะ ออกแบบนี้..

บ่นไปงั้นละ...แต่น่าสงสารคือหนุ่มๆ...

เช้ามาก็...ไม่ทันแล้ว เดี๋ยวจะเข้าประชุมแล้ว..ไว้คุยกัน..

เลิกประชุมตอนไหนละ 11 โมง คงจะเสร็จ ...ตอบส่งเดชไปแบบนั้นแหละ..

ออกจากประชุมอีกที...ห้าโมงเย็น...

โทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมก็ทิ้งไว้บ้านนั่นแหละ ไม่รู้จะพกไปทำไมให้ปวดหัวใจเล่น

อย่ารู้มันเลยว่าใครโทรมาบ้าง...ปล่อยให้เฝ้าบ้านซะให้เข็ด

ว่าแล้วก็เดินตัวปลิวไป ประชุมๆๆๆๆ

และแล้วก็ได้ ของแถมมา คือาการปวดหัว..

ให้มันได้แบบนี้สิ...คนเรา...

มาถึงก็หลับ ลืมเพื่อนลืมฝูง..ลืมสายต่างๆที่โทรมา..

ขอโทษ จ้า...ได้แต่กล่าวในใจแล้วหลับตาไป...

ว่างเมื่อไหร่ ค่อยคุยกัน...รอได้ใช่ไหม..

รอไม่ได้ แวะไปบ้านอื่นเลย..ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป..นะเพื่อน..

รู้ไว้บ้างก็ดีว่า...วันหยุดนี้ก็ไม่ได้หยุด...อาทิตย์หน้าก็ไม่ได้หยุด...ฮึๆๆ

ปล. แวะมาบ่น ช่วงรอประชุมภาคดึก...