พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีค่ะ..ความจริงแล้วอยากจะเขียนอีกเรื่องหนึ่ง ที่มีความหมายมากเช่นกันเพราะได้รับไอเดียดีๆจากเพื่อนคนหนึ่งไว้ แต่วันนี้...ไปเจอเพลงเพลงหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า คิดถึงของพี่บอย พีซเมคเกอร์ ซึ่งนานมากแล้วนะคะ แต่ก็เป็นเพลงที่ชอบมาก มันทำให้ misskiss เองนึกถึงเรื่องที่เคยแต่งไว้ในอดีตวันเหงาๆ จึงขอไร้สาระตามประสาวัยรุ่นสัก 1 entry ค่ะ -------------------------------------------------------------------- 10 /02 /50 เวลา 01.45 น.
นาฬิกา กับดวงตะวัน เป็นเพียง 2 สิ่งที่จะบ่งบอกได้ถึงวันใหม่..... กับชีวิตอีกหลากหลายที่ต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับหัวใจเพื่อเจอกับ โลกแห่ง ความเป็นจริง...ซึ่งมันอาจจะน่ากลัว เศร้า หรือเสียใจ ซึ่งไม่อาจที่จะต่อต้านมันได้เลยแม้แต่นิดเดียว... ท่ามกลางบรรยากาศที่เหน็บหนาว...สายลมที่พัดมาปะทะกับร่างกาย ที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่งนั้น รับรู้ได้ถึงความหนาวที่มาเยือน แต่ถึงอย่างไร ก็ตาม.. ...มันก็ไม่ได้เป็นเหตุผลที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดลึกลงไปกลางใจ ดั่งกับแช่หัวใจไว้ในมหาสมุทรที่เยือกแข็ง..ชินชาเกินความรู้สึกใดๆ ที่จะ แสดงออกมา...เขานั่งลงช้าๆบนเก้าอี้ ในยามค่ำคืน ซึ่งบนฟากฟ้าไม่ได้สวยงามสักเท่าไร ดวงดาวหลายร้อยล้านดวง ถูกหมอกเมฆบดบัง...พระจันทร์ที่สวยงาม เมื่อมองในสายตาเขาในตอนนี้ เห็นเพียงแค่ภาพเลือนลาง..... ไม่มีอะไรที่เขาจะมองได้ชัดเจน นอกจาก น้ำตา ที่อยู่ภายใน นัยน์ตาของเขา กลั้น...จนแทบไม่ไหวอีกต่อไป และแล้วสมุดบันทึกเล่มนั้นก็ได้ถูกเปิดขึ้นมา..ด้วยมืออั่นสั่นเครือ ในหน้าสุดท้ายของบันทึก..
กาลเวลา...เป็นสิ่งที่บ่งบอกได้ถึงสิ่งที่เป็น แต่ทำไมสิ่งที่ยังฝังลึกในจิตใจมันถึงไม่จางหายไปกับกาลเวลา.. ข้าพเจ้าต้องการให้มันเป็นอย่างนั้น แต่ถึงทำอย่างไร มันก็ไม่ได้ช่วยให้ลดหย่อนลงไปบ้างเลย.... ได้แต่นั่งเอานาฬิกามาหมุนให้ผ่านไป... มันเป็นเพียงความคิดที่โง่ๆของผู้หญิงคนหนึ่ง '' ทำไมหมุนนาฬิกา..แล้ววันเวลาไม่หมุนตามใจฉัน" ยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาภายในใจเสมอมา.....เธอจะรู้บ้างไหมว่า "ภาพเธอยังวางไว้ที่เก่า ยังฟังเพลงเก่าๆ ไม่เคยเปลี่ยนไปสักครั้ง" นี่คงเป็น เหตุผลที่ทำให้ข้าพเจ้าลืมเขาไม่ได้สักที... ในครั้งนั้นใจเหมือนโดนกรีดแทบสลาย เมื่อได้มองสายตาของเขา...มันช่างดูว่างเปล่า ภายในใจมีแต่ความเงียบเหงา ...ทั้งๆ...ที่เขายืนอยู่ตรงหน้าเรา ..ตรงนี้ ที่สำคัญนั้น มือของเธอที่สัมผัส..ไม่อบอุ่นเหมือนดังเดิม ไม่มีความรัก ไม่หลงเหลืออยู่อีกเลย แม้กระทั่งความผูกผัน เพราะฉะนั้น ปล่อยมือฉันแล้วจากไปเถอะนะ เข้าใจแล้วล่ะว่าเราไม่ได้รักกัน ฉันยอมรับได้แม้กระทั่งเป็นวันที่ฉันไม่เหลือใคร เธอเองคงอยากที่จะมีคำบางคำเพื่อที่จะร่ำลา พอเถอะนะ.... เธอไม่ต้องบอกมาฉันก็พอเข้าใจ ..ก็พอรู้ดีว่าเธอจะไป... อ่านแค่สายตา ก็รู้ใจอย่าพูดอะไรอีกเลยนะ ................
เพื่อเป็นการบอกว่า "ฉันไม่เป็นไร" แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นย่อมถูกเปิดเผย ออกมาให้กับตัวเองเห็นกับคำๆนี้ โดยไม่มีใครล่วงรู้ว่า "ฉัน ยัง รัก เธอ" แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อทุกสิ่งที่ผ่านมามันไม่มีความหมาย ให้ หลงเหลืออยู่เลยในความทรงจำของเธอ... ซึ่งกลับกันกับข้าพเจ้า ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง มันมีแต่เพิ่มขึ้นทุกวัน
เพื่อแสดงให้เห็นว่า เวลาทุกๆวินาทีมีค่ามากมายสักเพียงใด แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว หากตั้งนาฬิกาทรายไว้... ด้านล่างที่เม็ดทรายต่างร่วงลงมา เพิ่มขึ้นๆ มันคือข้าพเจ้า เพราะความรักมันเพิ่มมากขึ้น ทุกวัน แต่สำหรับเธอมันเป็นด้านบน เม็ดทราย หรือความรักลดน้อยลงทุกที สิ่งเดียวกันนั่นคือนาฬิกาทราย แต่กลับมองเห็นเป็นคนละอย่าง รักของเรานั้นมันสวนทางกลับกัน.... ถึงเวลาแล้วล่ะ...ที่เราจะต้องจับนาฬิกาทรายตั้งไว้ในแนวนอน เวลาความรักมันจะได้หยุดเพิ่มขึ้น-และลดลง สักที... ต่อให้เหงา...เหงาจนจับหัวใจ แต่รู้ไหม..ว่าไม่เคยให้ใครแทนที่เธอ.............. ได้เลยสักครั้ง
มันไม่ได้หมายถึงชีวิตในโลกของความเป็นจริงจบลง มันถูกปิดลงอย่างช้าๆ และตามมาด้วยหยดน้ำตาที่ร่วงลง บนปกสมุดบันทึกเล่มนั้น........ เขาพยายามปาดมันทิ้ง ตาเหม่อมองไปบนท้องฟ้า ....
ที่เค้าว่ากันว่า ฟ้าร้องไห้ออกมาเป็นน้ำฝนนั้นจริงหรือ?? ใครกันที่ทำให้ฟ้าร้องไห้
โลกแห่งความเป็นจริง...หัวใจ นอกจากจะเป็นทั้งหมดของชีวิต ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้รู้จักคำว่า รัก นั้นหรือ?? คำว่า รัก ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชีพจรของชีวิตที่ดำเนินไป สิ่งที่ถูกมองว่าไร้ค่า...จะกลับมองว่ามีคุณค่า ในยามที่ไม่มีสิ่งนั้นหลงเหลืออยู่ให้ไขว่คว้าอีกต่อไป...
สิ่งสำคัญที่มันยังหลงเหลือให้ทุกคนได้จดจำ นั่นคือ ความทรงจำ แม้จะผ่านเนิ่นนานสักเท่าไร ความทรงจำยังคงแนบแน่นไม่ลบเลือน ตราบใดที่ยามราตรีไม่ไร้ดาว... เธอก็คงยังซ่อนไว้ด้วยความรู้สึกกับความทรงจำดีๆเหล่านั้นไม่เปลี่ยนไป ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเนื่องจาก เวลากับคนสองคน เธอแค่อยากรู้เพียงว่าตอนนี้ เขาสบายดีมั้ย ทุกข์ใจอะไรหรือปล่าว เท่านั้นก็เพียงพอใจ.... สมุดบันทึกเล่มนั้นค่อยๆเลื่อนต่ำลง และตกบนพื้นดินอย่างค่อยๆ เธอเก็บมันมาไว้ใกล้ตัวอีกครั้งอย่างทะนุถนอม " สิ่งของหากทำตกหล่น ฉันพร้อมที่จะเอื้อมมือเก็บมันมา และรักษาไว้ได้ต่อไป แต่หัวใจ เมื่อมันตกหล่น มันเกินรักษาจริงๆ แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไร" ขอบคุณนะฟ้า ที่สร้างข้าพเจ้ามาให้เจอะเจอกับสิ่งที่เรียกว่า หัวใจ...... ที่ทำให้สัมผัสสิ่งนี้ได้แค่...เพียง "หลับตา" --------------------------------------------------------------------------------
ความรัก..จะเป็นอย่างไร ทุกคนต่างให้คำนิยามที่หลากหลายใช่ไหม แค่เห็นคนที่เรารักมีความสุข ให้เขามีความสุขเถอะ...จะเจ็บ ช้ำยังไง จะเกลียดมากสักเท่าไร แต่ลึกลงๆลงไปในใจก็พร้อมให้อภัยเสมอ อาจจะมีคนเคยถามว่าทำไมถึงไม่เกลียด เขานั้นทำให้เธอปวดใจมาก แม้ตัวเขาเองก็อาจจะเคยถามแบบนั้น ไม่สามารถหาคำตอบไหนมาตอบได้อีกแล้ว..... เพราะ มัน คือ คำว่า "รัก" ที่ฉันมีให้เธอ.....แค่นี้ก็เกินพอ ไม่ต้องการให้มันเป็นแบบเดิม แค่อยากให้เธอมีวันที่ดี สิ่งที่เธอเป็น ฉันรู้และเข้าใจเสมอ... ................................................................................... คำว่ารักอย่าคิดเพียงแค่อยากมีไว้ครอบครอง เพราะมันไม่ใช่ความรักที่แท้จริง รักให้เป็น ความรักก็จะไม่ทำลายชีวิตคุณ แค่คำนี้ ก็คงมีความสุขที่ได้พูดไปโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน.... คำพูดที่มาจากหัวใจ จะแทนความหมายความห่วงใย........ "ฉันคิดถึงเธอ"
ขอบคุณเพลงเพราะๆเพลงนี้ คิดถึง ของ พี่บอย พีซเมคเกอร์ ค่ะ
|