การเข้าโรงหนังแบบสันโดษอยู่เป็นปกติของฉันหลายครั้งคือการเข้าไปสงบจิตสงบใจ เอ๊ะ !!ทำไมไม่เข้าวัด ไปเดินเล่นตามสวน หรือนั่งฟังเพลงมีกิจกรรมอื่นแทนที่จะไปสงบจิตสงบใจตกผลึก คนเดียวในโรงภาพยนตร์ กับหนังชวนขนลุกอย่าง "13" (หนังของมะเดี่ยวเรื่องนี้มีพี่น้อย วงพรูเล่น)
           แต่มันได้ผลแฮะ เพราะตัวละครเอกในเรื่อง เผชิญภาวะความกดดันถึงขีดสุด และถูกบังคับให้ต้องทำอะไรที่คนทั่วไปเขาไม่ทำกันอย่างหนักหน่วงเข้าขั้นบีบคั้นชีวิต อาทิ ให้ตัวละครกินอุจจาระ หรือลงไปงมศพในบ่อน้ำ เป็นต้น เป็นหนังที่ดูปุ๊บได้ผล และลืมความเซ็งความเศร้าของตัวเองลงได้ทีเดียว

          ครั้งหนึ่งที่ฉันเคยนั่งเก็บข้าวของอยู่ที่บ้าน ด้วยวันรุ่งขึ้นต้องย้ายที่อยู่ แบบที่ว่าพรุ่งนี้จะไปอยู่ไหนยังไม่แน่ใจนักเก็บมากไปเข้าชักเซ็งเบื่อ ไม่อยากจะเก็บต่อ การตัดสินใจออกไปดู Love Actually ก็ทำให้ฉันกลับบ้าน มานั่งเก็บของต่อจนเสร็จทันเวลา  และบางครั้งถ้ารู้สึกบางอย่างทำนองต้องนั่งสำนึกผิดอยู่ที่บ้าน บางเวลาก็ขอไปสำนึกผิดในโรงภาพยนตร์
เพราะการสำนึกผิดที่บ้านจะทำให้กินนั่นกินนี่ และกินบ้ามากกว่าปกติ ฮ่า

@ทุกคนล้วนมีความทรงจำต่อโรงหนัง

              ฉันกับหนังและโรงหนัง ก็น่าจะมีอะไรที่มันโดน และเกี่ยวข้องกับชีวิตบางช่วง เฉกเช่นเดียวกับโครงการ CHACUN SON CINEMA หรือ TO EACH HIS OWN CINEMA  นี่คือชื่อโครงการหนังสั้น 33 เรื่องจากผู้กำกับทั่วโลก ที่ร่วมสร้างหนังเฉลิมฉลอง 60 ปี เทศกาลหนังคานส์ พวกเขามาร่วมกันทำหนังสั้นคนละ 3 นาทีเพื่อฉายในคานส์ปีก่อน  โดยคอนเซ็ปต์หนังสั้นอยู่ในแนวคิดว่า "ความทรงจำต่อโรงหนัง"

             พล็อตทั้ง 33 เรื่อง เข้าใจง่ายๆ และตรงกับเรื่องราวของใครต่อใครในโรงภาพยนตร์ ทั้ง 33 เรื่องจะมีฉากที่เกี่ยวกับโรงหนัง การนั่งดูหนัง ใครๆก็เคยผ่านประสบการณ์ หรือเป็นเหมือนบางเรื่องราวในหนังสั้น 3 นาที ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่งใน 33 เรื่อง ที่มีความเรียบง่าย สั้น กระชับ แต่มีพลัง และเมื่อไฟในโรงหนังดับลง ต่อไปนี้คือตัวอย่างบางเรื่อง

@ชาวนาที่ได้ดูหนังหลายเรื่องในคราวเดียวกัน
        
              เมื่อชาวนามอมแมมปั่นจักรยานเก่าๆ มาจอดเทียบหน้าโรงหนังเล็กๆ กลางทุ่ง "ตั๋วชาวนาใบนึง" ชายนาที่เพิ่งผ่านวันอันตรากตรำในการทำงานตลอดวันพูดพลางยื่นเงินแลกกับตั๋วหนัง เพื่อเข้าไปดูหนังที่ฉายด้วยฟิล์มเก่าคร่ำครึ ระหว่างดูภาก็ล่มๆ หายๆ ไม่ปะติดปะต่อปะปนกันไปหลายเรื่อง  ชาวนาคนนี้ยังเพ่งมองจอด้วยความสนใจ- -ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขายังคงรักที่จะดูภาพยนตร์ต่อไปเงียบๆ โดยไม่ปริปากบ่น

@ประสบการณ์ดูหนังวัยเยาว์

               เด็กน้อยกรูวิ่งไปต้อนรับรถฉายหนังกลางแปลงที่มาในหมู่บ้าน เด็กๆ เฝ้ามองดูการติดตั้งอย่างสนุกสนาน สนใจ ใคร่รู้พวกเขาใจจดใจจ่อนั่งจ้องจอหนังสีขาวขุ่นๆที่ว่างเปล่า เงยหน้ามองฟ้าหวังให้พระอาทิตย์ตกดินโดยไว เพื่อดูหนังครั้งแรกในชีวิต- -แต่เมื่อสนุกสนานกับการติดตั้งจอหนังและรอคอยหลายชั่วโมง พลันที่หนังฉายเด็กชายก็หลับคอพับคออ่อนในที่สุด

@ฉันและเธอในโรงภาพยนตร์

              เช่นเดียวกับเรื่องโรแมนติคเกิดขึ้นในโรงหนังได้ เมื่อหนังเพลงของ "เฟรด แอสแตร์" ทำให้คนคู่หนึ่งตัดสินใจร่วมชีวิตกันมาเป็นสิบๆ ปี และเรื่องราวความรักของพวกเขาได้ถูกบอกเล่าผ่านหนังยุคต่างๆ- -โรงหนังคือสถานที่แห่งความทรงจำของคนทั้งสองที่ถ่ายทอดมาในรุ่นลูกได้เช่นกัน

@โรงหนังคือที่ที่ฉันพบเธอ

               เรื่องราวสั้นแต่เท่ของหนุ่มที่พยายามจะทำความรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งที่มีแฟนแล้ว เธอมาดูหนังกับแฟน แต่หนุ่มรายนี้คิดค้นวิธีที่จะได้รู้จักเธอให้เหมือนโชคชะตาลิขิต แต่ที่จริงคือความบังเอิญที่ถูกเตรียมการไว้ล่วงหน้า โดยมีโรงหนังเป็นฉากสำคัญ และเป็นเครื่องมือชั้นดี เมื่อเขาลงทุนตามเข้าไปในโรงหนังมืดๆ ขโมยกระเป๋าสะพายเธอ และออกมานั่งรอรับโทรศัพท์มือถือของเธอ ในร้านกาแฟใกล้ๆโรงหนัง นั่นคือการทำความรู้จักครั้งแรกของ เขาและเธอ

@ความจงรักภักดีต่อภาพยนตร์

              หญิงกลางคนผู้บูชาหนังคลาสสิคของ "เฟรดริโก เฟลลินี่" เธอนั่งนั่งเรื่องเดิมๆซ้ำๆติดกันได้หลายรอบอย่างซาบซึ้ง ไม่ว่ามันจะกลายเป็นหนังรีรันในโรงหนังเก่า คนดูสนใจน้อยลงตามยุคสมัย รวมทั้งสิ่งแวดล้อมในโรงหนังเก่าจะทำลายโสตประสาทการสัมผัสต่อหนังแค่ไหน...แต่หญิงผู้นั้นยังคงสุนทรียะกับหนังเรื่องนี้ได้ตลอดกาล

 
             ยังมีหนังสั้นเรื่องอื่นๆ ที่พูดถึงเรื่องราวเราๆ ไม่ว่าจะเป็นพ่อกับลูกที่เข้าคิวซื้อตั๋วหนังกำลังแลกเปลี่ยนความเห็นต่อการตัดสินใจเลือกดูหนัง และทำให้แถวที่เข้าคิว กลายเป็นเวทีเสวนาหนัง, ชายที่ชวนคนข้างๆ คุยในโรงหนังอย่างไม่เกรงใจ  และได้รับบทเรียนน่าหวาดเสียว แต่แอบสะใจในที และหนังยังทำอะไรได้มากกว่าที่คิด  เมื่อ "คริสตจักร" กับ "เผด็จการ" มาพบกันบนจอภาพยนตร์ก็มีอะไรคล้ายคลึงและฮาร่วมกันได้

        
             33 เรื่องราวที่มีพลัง และแนวคิดแหลมคมของผู้กำกับฯทั้งหลาย อาทิ อากิ เคาริสมากิ, เคียรอสตามี อับบาส, อินาร์รีตู กอนซาเลส อเลจานโดร, โอลิวิเยร์ อัสซายาส, เจน แคมเปี้ยน, กัส แวน ซองต์, จางอี้โหมว, หว่อง กา ไว, วิม เวนเดอร์ส, โรมัน โปลันสกี้, ไฉ่หมิงเหลียง, อตอม อีโกยาน, เดวิด โครเนนเบิร์ก, บิลลี่ ออกัส ฯลฯ

             บรรดาผู้กำกับเหล่านี้มีผลงานภาพยนตร์ที่มีอัตลักษณ์เป็นของตัวเองชัดเจน และหลายครั้งผลงานของเขาได้สร้างบริบทใหม่ในโลกภาพยนตร์ขึ้นมา บางชิ้นงานทำคนดูคาดไม่ถึง และอาจดูไม่เข้าใจเลยว่าอยากจะสื่ออะไร (ทุกวันนี้หลายเรื่องฉันก็ยังคง งงงวยต่อไป)

             ทว่า TO EACH HIS OWN CINEMA เป้าประสงค์หลักไม่ใช่ผลงานยกย่องตัวพวกเขา  แม้ที่จริงแล้วผู้กำกับฯเหล่านี้ต่างได้รับการยอมรับถึงฝีมือ เสียงวิจารณ์ทางบวก หรือรางวัลการันตี แต่สิ่งที่น่าพิศมัยของ 33 หนังสั้นโปรเจกต์นี้ คือ การได้แสดงความศรัทธา และความรักต่อภาพยนตร์

         
             นี่จึงไม่ใช่แค่การยกย่องต่อเทศกาลหนังเก่าแก่อย่างคานส์  แต่ยังหมายรวมถึงการแสดงความให้เกียรติต่อศิลปะภาพยนตร์ที่สรรค์สร้างอยู่บนโลกใบนี้

**13 คือผลงานหนังของมะเดี่ยว ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล (รักแห่งสยาม) โดย 13 คืองานที่ดัดแปลงจากการ์ตูน และเป็นภาค 3 ที่ฉายภาพยนตร์ โดยมีหนังภาคก่อนนี้คือ 11 และ 12 (หาดูได้ใน youtube)