หายแบบเอาการเอางาน = หายเป็นจริงเป็นจัง
ไม่ได้หมายความว่าหายไปตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจทำงานนะคะ
(แม้งานจะสุม)
ยังคง MSN, Hi5 และเริงร่าอ่านบางบล๊อกอยู่

ช่วงหลายอาทิตย์มานี้อาการที่พบคือผลัดกันหายของสหายในบล๊อก
ไม่ต้องไปคิดหาเหตุผลว่าหายไปไหนหรอกค่ะ
ทำอะไรติดๆกันมากก็พักเท่านั้นเอง

หายไปนานกลับมาเขียนก็ไม่ได้มีอะไรอีกต่างหาก (ออกตัว)
เพียงว่ามันจะครบ 1 ปี ที่โอเคเนชั่น
ตามธรรมเนียมใครๆเค้าก็ประกาศกันว่าฉันครบปีแล้วนะ (ก็เลยเอาด้วย)

เอ๊แล้ว 1 ปี ของมิสนอราห์มีอะไรเนี่ย มี companionship หรือเปล่า
ก็ต้องตอบว่ามีนะ มีทั้งแบบไม่คาดฝัน ไม่นึกคิดว่าจะมาได้ถึง 1 ปี หรือมาได้หลายเดือน
และก็มีที่ไม่สามารถทำให้มันดำรงอยู่ได้ มาแล้วก็ไป
ขณะที่มี 2-3 คน ที่เลิกเขียนบล๊อกที่นี่ไปแล้วทุกวันนี้ก็ยังคงคุยกันได้เรื่อยๆ

และบางคนที่รู้จักกันในโลกข้างนอกอยู่แล้ว (หลายคน)
มีบางคน (ส่วนน้อย) แทบจะรู้สึกว่าขอไปรู้จักข้างนอกเหมือนเดิมดีกว่า
และบางส่วนก็น่าพิศวงว่า ที่รู้จักกันข้างนอกยังไม่รู้จักอะไรดีๆจากเขา
จนเมื่อมาได้อ่านบล๊อกทำให้น่าค้นหา น่ารู้จักขึ้นอีก

มองไปเรื่องย้อนอดีตด้านขวา...
บางเรื่องก็อยากลบทิ้ง ไม่รู้จะเขียนทำไม แต่เกรงใจคอมเมนท์
(ถึงไม่บ้าสะสมคอมเมนท์ แต่ใครเมนท์แล้วก็ไม่อยากลบนี่หน่า
แถมบางคอมเมนท์เขียนดีกว่าเรื่องในเอนทรีนั้นที่มิสนอราห์เขียนอีก)
หลายคอมเมนท์ยังชอบกลับไปอ่าน มันสนุก มันทำให้นึกถึงช่วงเวลานั้น
กำลังคิด กำลังมีกิจกรรม ทำอะไรอยู่นั่นเองค่ะ

icon ที่ใช้เปลี่ยนไปมา (น่าจะมีมากกว่านี้แต่หาไม่เจอละ)

กลับไปอ่าน Msg ก็พบว่าชอบสะสมของเก่าไว้มาก
มีเก็บไว้ตั้งก่ะข้อความแรกที่ได้จากบล๊อกเกอร์คนหนึ่ง
ข้อความนี้เป็นข้อความตอบรับหลังจาก บล๊อกเธอเป็นบล๊อกแรกที่ฉันหัดส่ง Msg ไปเสนอหน้าบอกเขาว่า
อ่านบล๊อกเขาแล้วชอบ (บอกทำไมเนอะ)
แต่จำได้ว่าที่บอก เพราะยังไม่ได้คอมเมนท์อะไร
มาอ่านเจอบล๊อกเขาแล้วอ่านเอนทรีย้อนหลังเขาไปติดๆกันเป็นชั่วโมงๆ
(ที่นานเพราะนั่งฟังเพลงของเขาด้วยไง)

จำได้ว่าไอ้พฤติกรรมรักแรกบล๊อก มีอยู่ 2 บล๊อก ที่ฉันส่ง Msg ไปบอกว่าชอบสิ่งที่เขาเขียน

ที่ว่ามาคือ Msg แรก และรักแรกบล๊อก แต่คนแรกที่ชวนให้มาเขียนที่นี่ก็คือ Delicoco
ชวนอยู่เป็นนาน แต่ก็ไม่ลงทะเบียนสมัคร กระทั่งช่วงที่ลาป่วย
อยู่บ้าน เข้ามาอ่านบล๊อกในโอเคเนชั่น
จริงๆเหมือนกับบล๊อกเกอร์คนหนึ่งบอก มาชอบบล๊อกคุณวินสตันนั่นเอง
ก็เลยสมัคร แต่ไม่ได้อยากคอมเมนท์ แต่อยากเข้ามาอ่านง่ายๆหน่อย (ฮ่า)
แต่ที่ตลกคือ พอสมัครแล้ว กว่าฉันจะนำคุณวินสตันมาเป็นเพื่อนบ้านก็นานโข
เพราะไม่รู้จะเมนท์อะไรกับสิ่งที่เขาเขียน เพียงแต่ชอบอ่านสิ่งที่เขาเขียนมากกว่า

อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ค่อยอยากกด add เพื่อนบ้านมากมาย มันทำให้เกิดความรู้สึกว่านี่เป็น
Top friend หรืออะไรซักอย่าง มันเป็นความรู้สึกถูกจัดกลุ่ม
ที่ทำให้ชาวบ้านเชื่อมโยงได้ (คิดมากไปเปล่าคะ)
คือถ้ารู้สึกชอบบล๊อกไหนเป็นพิเศษคงไปบอกเจ้าตัวคือคนเขียนเขาตรงๆ (เหมือนที่บอกไว้ก่อนนี้)
แต่ก็นั่นเองเคยอยากจะ add มันให้ยาวเป็นกิโลฯบ้าง (เพื่อความเท่าเทียม ฮ่าๆ)
แต่ก็อยากคงอะไรสั้นๆไว้
แต่ไม่แน่...วันไหนอยากจะรักทุกคนขึ้นมาก็จะพยายาม add ไว้มากๆ
ส่วนจะไปอ่านบ่อยๆหรือไม่นั้น
ยังไม่แน่ใจตัวเองเลยค่ะ

ขอพูดเรื่องสิ่งที่ได้จากการเขียนบล๊อกที่นี่นะคะ (เหมือนหัวข้อเรียงความเลย)
สิ่ง (ของ) ที่ได้ ดังนี้ค่ะ (ฮ่าๆๆๆๆๆ)
1.ดีวีดีหนังไทย 1 เรื่อง
2.ดีวีดีหนังฝรั่งคลาสสิคเป็นสิบเรื่อง
3.หนังสือ 2 เล่ม
4.ของเล่นอะไรซักอย่างเรียกไม่ถูก ที่ถือแท่งเหล็กไปตามซอกซอยเหมือนบันไดงู
   ถ้าถือไม่นิ่งจะมีเสียงร้องลั่น (มันเรียกอะไรเนี่ย)
5.ซีดีเพลงหลายแผ่นที่ได้จากการร่วมสนุกเขียนเรื่องไป
   (ไม่เรียกประกวด หรือแข่ง เพราะเป็นบ่อเหตุแห่งการทะเลาะเบาะแว้งมาแล้ว)
6.เครื่องทำกาแฟ (มีความยินดีจะแจ้งให้พี่ชาลีทราบว่า นำไปให้คณะบุคคลที่ทำงานเก่าใช้
   และมีการทำอุปกรณ์เสียหายไปแล้ว)
7.ได้กินช็อคโกแลตของเพื่อนบล๊อกเกอร์ที่นำมาฝาก
8.สองสามท่านมีความใจดีกรุณาต่อมื้ออาหารให้ฉัน
มีอะไรอีกน้า น่าจะมีอีกนะคะ แต่นึกไม่ออก

คุ้มแล้วค่ะ 1 ปี ได้อะไรมาอื้อเลย (ฮ่าๆๆๆๆ)
เอาจริงๆแล้ว เมื่อกี้ล้อเล่น
(แต่ฉันถือคติ จริงเป็นเล่น เล่นเป็นจริง)

โอเคนั่นคือสิ่ง (ของ) ที่ได้ ไม่ใช่แค่วัตถุนะคะ แต่ในแง่คุณค่าทางใจทำนองนั้น
เป็นสิ่งของที่มักจะนึกถึงคนให้ไง (ซึ้งไปมั้ย)

แต่ไม่ใช่ว่าคนไหนไม่ให้ของไม่ซึ้งนะ...บางบล๊อกเกอร์อาจไม่รู้เลยว่า
สิ่งที่ท่านได้เขียนได้ให้อะไรกับคนอ่านอย่างฉันบ้าง
บางเรื่องมันโดนในจังหวะที่ใช่ บางเรื่องก็เปิดมุมมองใหม่
บางเรื่องทำให้ต้องนั่งคิดตาม บางเรื่องทำให้หัวเราะได้

แค่นี้หนึ่งปีกับโอเคเนชั่นก็พอแล้วมั้งคะ

ประโยคที่ว่าไม่ได้หมายความจะเลิกเขียนบล๊อกนะคะ
หมายถึงหนึ่งปีก็ไม่ไร้สาระสำหรับฉันในโอเคเนชั่นไง

ถึงเอนทรีนี้มันจะรำพึงไร้สาระก็ตามที