- คิดถึงลมหนาว
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- email : rlek-lus@hotmail.com
- วันที่สร้าง : 2007-08-30
- จำนวนเรื่อง : 7
- จำนวนผู้ชม : 1420
- จำนวนผู้โหวต : 11
- ส่ง msg :
- 'มติชน' ตอกแถลงการณ์'INN' แต่ง 'นวนิยายลวงโลก' เหตุกุข่าวลวงเชียร์แม้ว ( Nity )
- นาโน...คุณไว้ใจมันหรือไม่ ( Pornsuri )
- ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นแบบนี้ - - คำให้การของสาวตาบอด ( จอมโจร )
- ให้อาหารพระ ( koo_pree )
- แฟชั่นโชว์เซ็กซี่ที่สุดในโลก'วิคตอเรีย ซีเคร็ท'2008 ฉายจริงที่อเมริกา 3 ธันวาคม แต่ชมตัวอย่างที่นี่ก่อนใคร! ( eddie )
- Group of dead (Citibank, HSBC, GE, UOB, Standard) ( 4BANK )
- ร่องรอย... ใน เพลงบางเพลง ( นายมาลี )
- ชีวิต แล ชีวิต ( สีคาร )
- พรรคใหม่ล่าสุด !! ไม่น่าเชื่อจะเกิดขึ้นในประเทศไทย ( คนในแผ่นดิน )
- ไปกางเต๊นท์..นอนยิ้มแฉ่ง..ที่แก่งกระจาน (ตอน 2) ( Pro.Trainer )
Permalink : http://www.oknation.net/blog/missto
พิมพ์หน้านี้
|
ในชีวิตของฉัน ฉันเคยรักใครมากมาย ......."แต่ไม่เคยรักใครเท่าเขา"...... ฉันจำได้ว่าเคยมีผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของฉันเมื่อไม่นานมานี้ เขาเข้ามาทักทายหัวใจของฉัน..เข้ามาชวนฉันไปวิ่งเล่นในโลกแห่งความรัก ที่เต็มไปด้วยสีชมพู และดอกไม่ที่เบ่นบาน ฉันไม่เคยคิดว่าจะรักเขา "เขาไม่ใช่ ชายในสเปกฉันเลยสักนิด" แต่นานเข้าเมื่อเขาดีต่อเรามากๆ...ฉันรักเขาโดยไม่รู้ตัว ฉันไม่รู้เลยว่ารักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้อีกที ฉันยอมเดินจูงมือกับเขาแล้ว ฉันกับเขาดูเหมือนจะคบกันได้ไม่นาน ...แต่ทำไมฉันจึงรักเขามากขณะนี้... ฉันได้โลดแล่นอย่ในโลกของความรักได้ไม่นาน ความรักที่ชื่นมื่นของเราก็ได้จบลง ..เมื่อเขาเดินเข้ามาบอกลา.. และพาวันดีๆออกไปจากชีวิตฉัน และฉันก็ยอมให้เขาเดินจากไปโดยไม่ดึงรั้งไว้ ไม่เลยแม้แต่จะขอร้องให้เขาคิดถึงวันที่ผ่านมา ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี .....แต่ทว่า.... เมื่อเขาเดินลับฉันไป ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในโลกของความมืด ฉันร้องไห้และร้องไห้ เหมือนจะขาดใจให้ได้ ฉันได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า 'ทำไม'? แต่ฉันก็ไม่เคยได้รับคำตอบ จากสิ่งที่ถามเลยสักครั้ง ฉันต้องทรมานอยู่ในโลกของ ..ความเหงา..เพียงลำพัง ฉันคิดว่าตัวเองได้บ้าไปแล้ว ฉันไม่กล้าเผชิญกับความโดดเดี่ยว กลัวที่ต้องอยู่คนเดียว ทั้งๆที่ชีวิตของฉันไม่เคยกลัวอะไรเลย แต่ฉันกลายเป็นคนที่กลัวไปหมดทุกอย่าง วันนั้นฉันได้แต่คิดกับตัวเองว่าฉันคงจะเป็นอย่างนี้ คงต้องรับสภาพตัวเองต่อไป ..แต่ทว่า เวลาไม่เคยทิ้งฉัน... จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ก็ผ่านเลยเวลามาได้ 4 เดือนแล้ว ฉันได้กลายเป็นคนใหม่ โลกที่สดใสได้กลับมาอยู่กับฉันอีกครั้ง เพียงเพราะฉันได้เวลามาเยียวยาหัวใจ ที่สำคัญฉันได้เพื่อนที่ดีที่ไม่เคยทิ้งฉันให้เดียวดาย .......มาวันนี้ดูเหมือนฉันจะลืมเขาได้แล้ว....... แต่เมื่อมองลึกลงไปในหัวใจของตัวเอง ฉันก็เจอกับคำตอบที่ว่า...ฉันรักเขาอยู่ตลอดเวลา ฉันไม่เคยลืมเขาเลย ...แต่ฉันทำได้เพียงเก็บเขาไว้ในหัวใจตลอดไป... เมื่อฉันตั้งสติ บอกกับตัวเองว่า "ไม่มีคำว่าเราอีกต่อไปแล้ว" มาถึงทุกวันนี้ เมื่อย้อนมองไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันไม่เคยโทษเขาเลย ......."เขายังเป็นที่รัก และเป็นคนดีของฉันเสมอ"..... สิ่งหนึ่งที่ฉันต้องขอบคุณเขา คือ จากสิ่งที่เขามอบให้ฉันในวันนั้น เหมือนเป็นแรงผลักดันให้ฉันลุกเดินต่อไปข้างหน้า แม้ครั้งหนึ่งได้จมอยู่ในความมืด แต่ฉันจะไม่กลัวที่จะเดินต่อไปแม้ฉันไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไร แต่สิ่งที่รู้ในวันนี้ "ฉันเปลี่ยนไป" ฉันมองโลกในแง่ดีมากขึ้น และมองว่า"รัก" เป็นสิ่งที่สวยงามสมอ แม้ฉันจะยังฟังเพลงที่เขาชอบฟัง และจำได้ว่าเขาชอบอะไรบ้างก็ตาม....... ฉันคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับเขา เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านมาทักทายแล้วจากไป เป็นเหมือนสาย ...."นที"....ที่ไหลไปและไม่มีวันย้อนกลับมา แต่ทว่า ฉันจะเก็บทุกอย่างไว้ด้วยความทรงจำที่ดีตลอดไป ขอบคุณในความปราถนาดีจนถึงวันนี้ ........................นที...ที่รัก......................... |
