การนี้เป็นบล๊อกแรกของผมนะครับ ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี ( ความจริงเขียนไม่เป็นซะมากกว่า ) ก็เลยเอาเรื่องจากหนังสือที่เพิ่งอ่านมาเล่าสู่กันฟังดีกว่า เห็นว่าน่าประทับใจ ก็ตามหัวข้อนะครับ

เรื่อง จากหนังสือ "พระราชอารมณ์ขันจากวังสวนจิตรฯ " ของสำนักพิมพ์ วสี ครีเอชั่น  เพื่อใครอยากหามาอ่านครับก็คัดมาบางเรื่องก่อน นะครับ

พระอารมณ์ขันของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ ๑

       คราวหนึ่ง  ในการเสด็จเยี่ยมราฎรทางภาคเหนือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถและสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารีได้ทรงแวะประทับค้างคืนที่หน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง  ซึ่งทรงคุ้นเคยกับบรรดาพนักงาน เจ้าหน้าที่เพราะได้เคยเสด็จไปประทับที่นั่นมาสามสี่ครั้งแล้ว 

            คราวนี้ทางหน่วยงานราชการมีเวลาเตรียมตัวรับเสด็จค่อนข้างนานจึงเตรียมต้นไม้ไว้ให้ทรงปลูก อันเป็นประเพณีที่นิยมทั้งในต่างประเทศและในประเทศไทย เท่ากับเป็นการเน้นให้ประชาชนได้รู้สึกถึงคุณค่าของต้นไม้

            ต้นไม้ที่หน่วยงานราชแห่งนั้นได้เตรียมไว้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงปลูก ได้แก่ ต้นมะขามหวานเพชรบูรณ์ซึ่งยกย่องว่าเป็นมะขามหวานพันธุ์มะขามหวานที่รสดีที่สุดและราคาแพงที่สุด

            ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งกับท่านผู้อำนวยการหน่วยงานแห่งนั้นว่า " ให้ปลูกมะขามหรือ...นี่คงจะเห็นฉันตัวโค้ง ๆ งอ ๆ เหมือนมะขามหรือไง ? "

         ท่านผู้อำนวยการถึงกับสั่น ครั้นกุมสติได้ จึงกราบบังคมทูลพระกรุณาว่า

           "พระราชอาญาไม่พ้นเกล้าฯ  มะขามนั้นเป็นไม้ใหญ่ที่แข็งแรงคงทน อายุยืนมาก ก็ประสงค์ว่า อยากจะเห็นฝ่าละอองทุลีพระบาททรงพระเจริญมีพระชมน์มายุยืนนาน  เป้นที่พึ่งแก่ปวงข้าระพุทธเจ้า  และราษฎรชาวบ้านให้นานแสนนานพะย่ะค่ะ"

             ถึงวาระสมเด้จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารีจะทรงปลูกบ้าง ต้นไม้ที่หน่วยงานราชการแห่งนั้นจัดเตรียมไว้คือ ต้นส้มโอ

            สมเด็จพระเทพฯ รับสั่งด้วยพระพักตร์ยิ้มแย้มสดชื่นว่า " นี่คงจะเห็นฉันอ้วนตุ๊สมเป็นส้มโอล่ะซี..."

ท่านผู้อำนวยการหน้าซีดนึกเคืองอยู่เหมือนกันที่ลูกน้องฝ่ายจัดหาช่างกระไรไปเลือกเอาส้มโอมา นิ่งคิดหาทางออกอยู่ครู่หนึ่งแล้วกลั้นใจกราบบังคมทูลว่า ""พระราชอาญาไม่พ้นเกล้าฯ ที่น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมให้ทรงปลูกส้มโอ ก็เพราะชาวบ้านอำเภอนี้  ถือว่าส้มโอคือบ่อเงินบ่อทอง พะยะค่ะ ...ปี ๆ หนึ่งทำเงินเป็นสิบ ๆ ล้าน  ขึ้นชื่อว่าส้มโอจังหวัดไหน ๆ  ก็สู้ของที่นี่ไม่ได้ เป็นสมบัติอันล้ำค่าทางการเกตร พะย่ะค่ะ ...ก็อยากจะให้พระบารมีค้มเกล้าฯ อย่าให้ส้มโอที่อื่นมาแย่ง เอาตำแหน่งยอดส้มโอไปจากที่นี่ พะย่ะค่ะ "

รับสั่งต่อด้วยอารมณ์ขันว่า  " รับรองต้องตุ้มต๊ะตุ้มตุ้ยเหมือนคนปลูก"

           พระดำรัสประโยคนั้นรู้กันไปทั่วจังหวัด คุณลุงคุณป้าคุณย่าคุณยายน้ำหูน้ำตาไหล ปิติปลาบปลื้มว่าทรงเป็นกันเองกับชาวบ้านจริง ๆ ไม่ถือพระองค์เลย และทรงมีอารมณ์ขันอย่างนึกไม่ถึง ยังเล่าขานกันต่อมาอีกหลายปี เพราะเมื่อใครไปห็นต้นส้มโอต้นนั้น เจ้าหน้าที่ผู้รักษาดูแล ก็จะเล่าให้ฟังด้วยความโสมนัสและซาบซึ้งในพระเมตตาคุณของสมเด็จพระเทพรัตนฯราชสุดาสยามบรมราชกุมารีอย่างไม่เสื่อมคลาย