เข้าไปเยี่ยมหนุ่มไทยเลยอ่านแล้วทำลูกสาวเมืองเลยน้ำตาซึมคิดถึงแม่

เพราะแม่คือแรงบัลดาลใจ

ลิ้งนี้หนุ่มไทยเลยเขียนกลอนถึงแม่ http://www.oknation.net/blog/sukhumpoj/2008/06/01/entry-1

         แม่เชยเชิญยิ้มนี่เป็นคำเรียกที่ลูกสาวเมืองเลยมอบให้แม่  เพราะว่าเธอคนนี้ทำให้ลูกสาวเมืองเลยสามารถยิ้มหัวเราะโดยไม่มีขีดจำกัด    หัวเราะอ้าปากกว้าง  เสียงดังได้โดยที่อั้นไม่อยู่แม่บอกว่าหุบปากซะบ้างเวลาหัวเราะ   เห็นลิ้นไก่หมดเลย  ไม่งาม  ไม่งามเลยลูก   เคยแอบกอดแม่เชยจากด้านหลัง   ทุกครั้งก็จะโดนศอกกลับทุกที  จักกะจี้ขนลุก นึกว่าพ่อมึงเดี๋ยวบัดเหนี่ยวเลย  555  ตั้งแต่ลืมตา  อ้าปากมาก็พบว่าแม่เชยเป็นทุกอย่างในชีวิต   เป็นครู  เป็นเพื่อน  เป็นทุกอย่างที่ลูกสาวเมืองเลยคิดว่าแม่เชยจะเป็นไปได้   บทจะโหด  ก็ถึงพริกถึงขิง  ไม้เรียวหวดก้นที  ดังปลั๊ก  ตัวงอเลย 

       ทุกอย่างในความเป็นแม่เชย   ในแบบของแม่มันทำให้เราเป็นเราได้ถึงวันนี้   ตอนเเด็กเคยแอบหยิบเงินของแม่เชยที่ซ่อนไว้ซอกหนึ่งของโรงสีข้าวไปซื้อขนม   และไปเที่ยวไกล  ไม่ได้อยู่ใกล้สายตาแม่เชย  ทำให้โดนไม้เรียวฟาดก้นไปหลายที    บทบู๊ที่แม่เชยเคยแสดงกับลูกสาวเมืองเลยมีเยอะ  เพราะวีรกรรมที่แสบ ๆ  ตอนนั้นมันเกินที่แม่เชยจะทนได้   จำได้ว่าแม่เชยเคยใช้หนังกะติ๊ก(เรียกเหมือนเมื่อหลายปี) ปั้นด้วยดินเหนียวแต่ตอนนั้นมันยังไม่ได้ตากแดดเลยเป็นลูกหนังกะติ๊กที่อ่อน ๆ   ยิงแม่นอย่างกับนักแม่นปืนเป้าบิน  ตรงเป้าค่ะ  โดนหน้าผากลูกสาวเมืองเลย  ทั้ง ๆ  ที่วิ่งไวมากนักแม่นปืนเป้าบิน  โอลิมปิก 

           ก่อนเข้านอนทุกวันจำได้ว่าแม่เชยจะร้องเพลงที่แต่งขึ้นเองกล่อมนอนทุกคืน  เล่านิทานที่ไม่มีวันจบให้ฟัง  ลูกสาวเมืองเลยถามว่าตัวละครนี้ในนิทานจะเป็นยังไงต่อไปล่ะแม่  แม่ก็เล่าไปได้เรื่อย ๆ  เรื่องเก่าเอามาเล่าใหม่  สร้างตัวละครเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนลูกสาวนึกว่าเป็นอีกเรื่อง   ทุกเรื่องแม่ก็จะสอนตลอด  ตัวละครที่แม่เล่าก็ดูสนุกสนานพื้นบ้านดีแท้   เช่นเดียวกันกับพ่อบุญมาที่ชอบร้องเพลงสลับกับแม่เชย  วันนี้แม่เล่านิทาน   วันนั้นพ่อร้องเพลง  ส่งผลให้ตอนอยู่ประถมประกวดร้องเพลงได้ที่หนึ่ง  ร้องได้ตั้งแต่เด็ก  ๆ เลย

         ตอนป้อนข้าวแม่เชยก็เคี้ยว ๆ ข้าวเหนียวนึ่งกับอาหารรวม ๆ  กันแล้วคายมาใส่ปากลูกสาวเมืองเลยอีกที  ข้าวเหนียวเปื้อนน้ำลายแม่ก็อร่อยดีเหมือนกันนะ  ลูกสาวจะติดข้าวเหนียว  ขาดข้าวเหนียวทำให้นอนไม่หลับ  ต้องอมติดปากไว้แล้วเผลอหลับไปพร้อมข้าวเหนียวในปาก  จนแม่เชยระอาใจ 

        เลิกเรียนครูที่โรงเรียนจะต้องโร่เข้าไปฟ้องแม่เชยตลอดว่าลูกสาวตัวแสบนั้นสร้างวีรกรรมใดไว้บ้าง  ช่างไม่เหมือนเด็กอื่นจริง ๆ  สามารถสร้างปัญหามาให้แก้ได้ตลอดเวลา

        ตอนเรียนมัธยมต้องปั่นจักรยานไปไกล 4 กิโลเมตร  เพื่อไปรอรถเมล์  จักรยานของลูกสาวเมืองเลยยางรั่ว  ต้องร้องไห้จูงกลับบ้าน  แม่เชยไม่เคยปั่นจักรยาน  ไม่รู้กลไกใด ๆ  ทั้งสิ้น  แต่กระนั้นเธอคนนี้ก็พยายามลองผิดลองถูกซ่อมจนใช้ได้  เห็นมะเธอเป็นช่างซ่อมโดยไม่รู้ตัว  

            จันทร์ถึงศุกร์เรียน  เสาร์อาทิตย์ต้องตะลอนไปกับพ่อบุญมาและแม่เชย  กลางไร่อันไกลบนดอย  แม่เชยก็กระเตง  กระติ๊บข้าวเหนียวพาลูกสาวไปและบ่นไปตลอดทาง    พร้อมกับชี้โบ้ชี้เบ้  ไอ้โน่นเป็นป่าไผ่  ไอ้นี่แหล่งหน่อไม้  ห้วยนั่นปลาเยอะ  ตรงนั้นจักจั่นชอบเกาะ   และแม่เชยจะเรียกลูกสาวว่า  อีหล้าขาใหญ่ด้วยเหตุว่าเดินจนน่องโป่ง   ปั่นจักรยานไปเรียนส่วนมากก็ไม่ค่อยได้นั่งมากนอกเสียจากจะนั่งตอนปล่อยจักรยานลิ่วลงจากเขา  จากนั้นก็ขึ้น เนินจูงตลอดแม่เชยบอกว่า  

             แม่เชยเคยดีลูกสาวจนเป็นรอยแผลเป็นแม่เชยมักจะบอกว่า  อีหล้าขาใหญ่ของแม่นอกจากจะขาใหญ่แล้วซ้ำยังมีรอยแผล  จะขายไม่ออกเพราะขาใหญ่มีลายนี่เอง  555 

             ครั้งแรกที่ไกลแม่เชยคือต้องไปเรียนในจังหวัด   ไปอยู่หอพักจะทำตัวแบบไหนดี  แม่เชยบอกว่าอยู่อย่างไรก็อยู่ได้   แต่อยู่แล้วเอาตัวรอด  และเป็นคนดีนั้นมันต้องใช้ความอดทนสูง  สิ่งที่แม่เคยทำกับลูกนั้นก็เหมือนกับแม่ได้กล่อมเกลาให้ลูกได้แข็งแกร่งและอดทน    ทุกครั้งที่อยากจะไปเที่ยวแม่เชยบอกไปเลยลูกเต็มที่   ไปเที่ยวดึกหรอ  อ้าว!!!  ยังไม่สว่างนี่ลูก  มีที่อีกที่เขาบอกเปิดถึงสว่างยังต่อได้อีก   ฟังดูเหมือนจะขำ  จริง ๆ ทุกอย่างที่แม่บอก  และลูกกระทำมันสอดรับ  และสอดคล้องกันค่ะ  ไม่เคยมีความลับระหว่างแม่เชยและลูกสาวเมืองเลย  เธอเป็นเหมือนเพื่อน  ในการดำเนินชีวิตระหว่างเรียนนั้น   ความเชื่อใจของแม่เชย  ไม่เคยทำให้ลูกสาวได้ออกนอกกรอบที่แม่เคยตีไว้    เพราะทุกครั้งที่มีสิ่งไม่ดีขึ้นมา  จะนึกถึงหน้าแม่เชยเป็นคนแรก  และความรู้สึกของแม่เชยต้องมาก่อนเสมอ  มันมีทั้งหนัก  และเบา  วิธีคิดของแม่จะไม่ตึง  และหย่อนยานจนทำให้เราผิดเพี้ยนจากธรรมชาติที่ควรจะเป็น

              ครั้งที่สองที่ต้องไกลแม่เชยออกไปอีก  ตอนไปเรียน  ป. ตรี ในกรุงเทพฯ  มันไกลมากในความรู้สึกแม่เชย   เอ.... มันอยู่ที่ไหนกันหว่า  กรุงเทพฯ  แม่เชยเคยเห็นภาพนั้นในทีวี  จากเดิมที่แม่เชยไม่เคยเขียนหนังสือ  ต้องหัดเขียนเพื่อมีส่วนร่วมในจดหมายกับพ่อบุญมา   ในจดหมายที่เขียนถึงลูกสาว   จากเมืองเลยถึงลูกสาวที่  กทม.  พ่อบุญมาจะเขียนสลับกับแม่เชย  ตอนนี้ค้นมาอ่านยังอมยิ้ม   ตัวหนังสือพ่อบุญมานั้นสวยเริดประณีต  แฝงด้วยแง่คิดตลอดทุกคำที่เขียน  บอกถึงความรู้สึกได้ลึกซึ้ง  ถึงตอนที่แม่เชยเขียน  ตัวหนังสือตัวใหญ่มาก  ถึงมากที่สุด  หลุดออกจากเส้นกระดาษที่เขาพิมพ์ไว้  บางทียังต้องใช้พื้นที่มากทับตัวหนังสือพ่อบุญมาซะมิดเลย  555 แต่ทุกคำที่เขียนได้มันบอกถึงความรู้สึกของแม่เชยว่า  " คิดถึงอีหล้าขาใหญ่"  เป็นคนดีนะ  จดหมายทุกฉบับมักจะปิดท้ายด้วยคำคมเสมอ  "อ่านวันละนิดจิตแจ่มใสนะลูก"    "ประหยัดนะลูกถ้าขอเยอะแม่เบาหวานขึ้น"  บางครั้งบางคราที่นึกได้แล้วหยิบมาอ่าน  จะมีมีอารมณ์ขันได้ นี่ล่ะแม่เชย

             อีกครั้งที่ไกลออกไปอีกก็ตอนทำงานลูกสาวต้องมาทำงานที่กำแพงเพชร  จบแล้วหายห่วง  สุดท้ายก็ยังเหลือที่แม่เชยบอกไว้ว่า  ยัง   ยังเหลือห่วงอีก   อ้าว!!! อะไรอีกล่ะแม่เชย    ก็ลูกเขยไงเล่า  ตาเถน  ตกต้นตาล  ลูกสาวเมืองเลยบอกว่าเดี๋ยวซื้อลอตเตอรี่ถูกรางวัลที่หนึ่งเมื่อไหร่จะแห่ขันหมากไปขอลูกเขยมาให้ทันที   อย่าคิดมากเพราะลูกสาวแม่นั้นสวยเลือกได้  แต่ดันไม่มีใครเข้ามาให้เลือกเท่านั้นแหละ  แม่อย่าคิดมากไปเลย  555  ประเดี๋ยวเบาหวานจะขึ้นเปล่า ๆ  555