อีกครั้งที่อีนางได้เมือบ้านสัมผัสบรรยากาศบ้าน ๆ  ท้องทุ่งนา สัมผัสไออุ่นแห่งความรักบ้านทุ่ง  เมือบ้านทีไรอีนางจะได้เดินเข้าไปพูดคุยและเล่าเรื่องพูดคุยกับผู้เฒ่าวัยเหงือกไร้ฟันแลกเปลี่ยนความเห็นกันและอีนางจะบอกผู้เฒ่าว่าจะเอาเรื่องที่เล่าและคุยกันไปลงนอินเตอร์เน็ตตลอดเลย   "สิถามอีหยังล่ะอีหล้าขาใหญ่  "   บ่ดอกกะอยากเว้านำซุมเจ้านี่หล่ะคึดฮอดฮันนา"  อีนางว่าคุยกับผู้เฒ่าก็มีเรื่องเล่าหลากหลายให้เราได้เก็บไว้เป็นความรู้ที่หาจากตำราเล่มไหนก็ไม่มี   เพราะนี่คือตำราสด ๆ  จากคำบอกเล่าของคนรุ่นเก่าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย   

             อีนางมานั่งหย่อนก้นลงแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นลิ้นจี่ทีไรนึกว่าที่นี่เป็นแหล่งชุมนุมผู้เฒ่ามากมาย   ถ้าให้เปรียบในสังคมเมืองคงจะประมาณร้านกาแฟแล้วมีอาแปะนั่งคุยกันจิบกาแฟร้อนไป   แต่ที่นี่เขานั่งจักตอก  สานข้อง  พูดคุยกันเรื่องการทำมาหากิน   หาปูหาปลา  แม้กระทั่งลวดลายการจักสาน  "นี่ฝีมือกูเป็นจังใด๋แหน่ล่ะอีหล้าขาใหญ่  เบิ่งนี่กูสานได้งามปานใดเบิ่งคนแถวนี้เขายังหว่ากูนี่หนึ่งในบ้านเลยเด้อเรื่องจักสานนี่"   555  เฒ่าอั้นฟ้าพูดพร้อมทำท่าทางชี้โบ้ชี้เบ้ว่า  นี่หละสุดๆ  ละและเป็นหนึ่งในผู้รู้เรื่องจักตอก  และงานสาน  ทำให้อีนางรู้สึกอารมณ์ดีทันที  เพราะบรรดาผู้เฒ่าทั้งหลายมักจะแย่งกันพูดและโม้กันในทีอยู่แถวนี้ซุมเจ้ามักเบิ่งรายการโทรทัศน์ใดกันล่ะพ่อตู้แม่ตู้"  "มักเบิ่งรายการสัตว์ป่า  สัตว์โลกอีหยังฮั่นล่ะ  ฝรั่งเขาเฮ็ดดีน้อ  เป็นตาเบิ่งซันดอก"    เฒ่าทินเอ่ย    "อ้าวบ่เบิ่งข่าวสารบ้านเมืองแหน่บ่อ"    อีนางลองถามดูเผื่อจะมีแนวคิดด้านการเมืองจากห้าเสือเฒ่าบ้าง "โอ๊ย เขาบ่อเว้าการเมืองกันเด้ออีหล้าขาใหญ่   มันปวดหัว  จักแม่นหยัง   จักไผเป็นไผ  จักแม่นเฮ็ดหยังกันบ่ไปหน้ามาหลังกันซันหวา"   เฒ่าอุ่นเล่าต่อ  ดูแล้วผู้เฒ่ารุ่นเก่าก็เบื่อการเมืองเหมือนนะนั่น   

              "แล้วอีนางสิเอาไปลงอินเตอร์เน็ต   กูเบิ่งช่องใดกะบ่พ้อจักเถี่ย  แล้วโตเอาไปออกอากาศช่องใดล่ะอีนาง"   555   เฒ่าทินบอกว่าอีนางเอาเรื่องราวที่พูดคุยไปลงอินเตอร์เน็ตแต่ไปเปิดดูแล้วไม่เคยเจอซักที    ด้วยผู้เฒ่าเข้าใจว่าอินเตอร์เน็ตกับโทรทัศน์มันอันเดียวกัน  "มันบ่แม่นแบบนั้นดอกเด้อพ่อตู้  อินเตอร์เน็ตบ้านเฮาบ่มีดอก  มันต้องเบิ่งในคอมพิวเตอร์พู้นเด้อ"   อีนางต้องอธิบายทุกทีที่เอ่ยถึงมัน  (อินเตอร์เน็ต)  แต่กระนั้นก็ไม่เข้าใจกัน คนแถวบ้านอีนางมีวัฒนธรรมอย่างหนึ่งที่ยังคงอยู่ตลอดคือ  วันหยุดคนแถวนี้คือวันพระ  ทุกคนจะหยุดเพื่อพักผ่อนไปวัด  ทำบุญ  นั่งตั้งวงเล่า  (บ่แม่นวงเหล้าเด้อพี่น้อง)  พูดคุยกัน  บางครั้งอีนางยังรู้สึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ  ที่เล่านิทานก้อม  (นิทานพื้นบ้าน)  เล่าไปขำไปหัวเราะจนเห็นเหงือกไร้ฟัน  ซึ่งเป็นเวลาและความรู้สึกที่หายากแต่มีให้สัมผัสได้ท่บ้านนาของอีนางนี่แหละ อีนางอยากให้คนรุ่นใหม่ได้เข้ามาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้บ้างเพราะมันเริ่มเลือนหายไปจากความทรงจำของลูกหลานบ้างแล้ว  คนรุ่นใหม่มีแต่จะวิ่งหา  บ้าคลั่งเทคโนโลยีกัน   แสวงหาสมบัติเพื่อเก็บไว้กัน  แต่ไม่ได้ถวิลหาอดีตที่งดงามกันบ้างเลยระหว่างคนรุ่นนั้น  กับคนรุ่นนี้และเก็บเกี่ยวเรื่องราวประสบการณ์ของผู้เฒ่าที่บางทีคนรุ่นใหม่ได้หลงลืมไปว่า   พวกเขานี่แหละคือปราชญ์พื้นบ้านสืบสานให้ลูกหลานได้มีวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่งดงาม

                อีนางสัมผัสแล้วยังรู้สึกอบอุ่นดีแท้พี่น้อง คนรุ่นใหม่ใครจะรู้ว่าจักตอกให้บางเขาทำกันแบบไหน สานข้องให้ทนทานแน่นหนาเขาทำกันอย่างไร   แล้ววิถีชีวิตที่พอเพียงคนรุ่นเก่าก่อนเขายังอยู่กันได้โดยไม่ต้องวิ่งหาสิ่งปรนเปรอให้เกิดความสบายเหมือนทุกวันนี้  เขาอยู่กันอย่างไร  เอ....อีนางยังคิดเลยว่า  ทำไร่ไถนา   ถ้าคนรุ่นเก่าเขาหมดไปแล้วใครจะทำนาให้เรากินข้าว จักตอกสานข้อง  ทำของโบราณใครจะทำเป็น  นึกแล้วให้เสียดายค่ะ  สมัยนั้นอีนางโดนมีดบาดมือเลือดไหลไม่ยอมหยุดทำเอาเป็นลมล้มพับเห็นเลือดตัวเองไม่ได้  แต่ได้น้ำยางจากไม้ชนิดหนึ่ง  ทาแล้วเลือดหยุดไหลเลือดแข็งตัวเร็วมาก  อีนางยังถามห้าเฒ่าเลยว่าตอนนั้นเขาเรียกว่าต้นอะไร  โอ๊ยสารพัดยาค่ะ  คุยกันเป็นสามสี่วันไม่จบสิ้น นี่แหละคือตำราที่คนสมัยใหม่เราหายังไม่เจอ  อีนางท้องอืดยังเคยกินใบประดงป่าลวกจิ้มน้ำพริกจากผู้เฒ่านี่แหละ  ระบายดีมาก  มีรสหวาน  ต้นนี้มีสรรพคุณทางยามากมาย พูดไปแล้วอีนางก็นึกอยากจะวิ่งเข้าป่าอีกครั้งแล้วให้ผู้เฒ่าพาไปดูของจริงซะเดี๋ยวนั้นเลย   เดี๋ยวว่าง ๆ  ถ้าอีนางไปบ้านอีกครั้งจะเก็บมาฝากนะคะ   เดี๋ยวกลับมาเล่าใหม่นะคะ