เช้านี้ ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเครื่องหมายคำถามแปะหน้าผาก "ทำไมคนเราต้องตกหลุมรักกันด้วย" จริง ๆ แล้วคำถามต่อจากนั้นคือ "ทำไมคนโง่เขลาอย่างเรา ๆ ถึงตกหลุมรัก"

ฉันใช้เวลาทำกิจวัตรประจำช่วงเช้าได้ช้ากว่าปกติประมาณ 3 เท่า เพราะสมองส่วนหนึ่งถูกเอาไปใช้ในการตอบคำถามนี้ นอกจากฉันจะใช้เวลานั่งบนโถส้วมนานผิดปกติแล้ว หัวใจฉันยังเต้นช้า เต้น ๆ หยุด ๆ เป็นจังหวะบ้าบอคอแตกอีกตั่งหาก

ใครก็ไม่รู้เคยบอกว่า "การมีรักแล้วต้องสูญเสียมันไป ก็ยังดีกว่าไม่เคยรู้เลยว่ารักเป็นเช่นไร"

อือ ฉันว่ามันก็แอบจริงนะ

เพราะถ้ารีไวนด์เวลากลับไปได้ ก่อนที่ความรู้สึกแสบโคตรแบบโดนทิงเจอร์ราด หรือมึนตึ้บแบบถูกทุบหัว หรือว่าจะแบบดิ่งจมเหวลึกจะมาถึง มันก็มีความสึกสุข ๆ ซึ้ง ๆ หวาม ๆ อยู่มั่งแหละ

สำหรับฉันการมีความรักมันทำให้มีความสุขเหมือนเต้นรำ ล่องลอยอยู่ในดินแดนอันแสนสุข แต่เมื่อความรักเป็นพิษ มันก็เหมือนกับเต้น ๆ อยู่ดี ๆ ดันไปเหยียบเอาขี้หมากองเบ้อเริ่มเข้า ไม่หนักหนานักหรอก แต่มันเหม็น และเซ็ง

อย่ากระนั้นเลย ฉันรีบกูเกิ้ล แล้วพบว่า...

การตกหลุมรักเป็นประสบการณ์น่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน แล้วทำไมคนถึงต้องตกหลุมรักล่ะ Professor Arthur Aron from State University of New York at Stonybrook ได้ไปศึกษาค้นคว้าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคนสองคนตกหลุมรักกัน

Q: อะไรเป็นตัวกระตุ้นให้คนออกตามหาความรัก?

A: แรงกระตุ้นตัวแรกของความเป็นมนุษย์ก็คือการกระจายและเพิ่มประสิทธิภาพและประสิทธิผลของตัวเรา (แหมฟังดูทางการมั่กมาก) และวิธีนึงที่จะประสบความสำเร็จก็โดยผ่านสัมพันธภาพของเราที่มีต่อคนอื่น ๆ จากการค้นคว้าทำให้รู้ว่าสิ่งสำคัญคือการที่เรารู้สึกเป็นคนมีประสิทธิภาพในความสัมพันธ์นั้น ๆ

Q: แล้วไอ้ทฤษฎีของการกระจายตนเองเนี่ย มันอธิบายขั้นตอนการตกหลุมรักไงอ่ะ?

A: โดยปกติ เราจะตกหลุมรักกับคนที่เราคิดว่ามีแรงดึงดูด มีเสน่ห์ และเหมาะสมกับเรา หรือไม่บางทีก็เพราะอีกฝ่ายแสดงอาการสนใจเรา สิ่งนี้จะก่อให้เกิดสถานการณ์ที่อำนวยโอกาสที่เราจะทำการกระจายตัวเอง และการที่เรารู้สึกว่าคนคนนั้นสนใจเราเนี่ย มันก็เหมือนการยื่นโอกาสยิ่งใหญ่ให้ มันทำให้เรารู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า อย่างบอกไม่ถูก!

Q: มันจะได้ผลงี้ตลอดเลยเหรอ ?

A: ก็ไม่หรอก ข้อยกเว้นที่น่าสนใจจะเกิดขึ้นเมื่อเรารู้สึกไม่ค่อยดีต่อตัวเอง ขั้นตอนนี้จะไม่เวิร์กก็ต่อเมื่อเราไม่ยอมเชื่อว่าอีกฝ่ายน่ะสนใจเราจริง ๆ - มันก็เหมือนกับมุขตลกของ Groucho Marx (ดาราตลก ยิวอเมริกัน) ที่บอกว่า "เราไม่อยากเป็นสมาชิกของสโมสรที่ต้องการเราเป็นสมาชิกหรอก" เรามักจะพลาดโอกาสที่จะตกหลุมรักถ้าเรารู้สึกแย่ ๆ กับตัวเอง

Q: แล้วอะไรเป็นเงื่อนไขที่ดีที่สุดที่จะพบใครสักคนและตกหลุมรักล่ะ?

A: เมื่อคุณเจอใครนักคนภายในเงื่อนไขที่น่าตื่นเต้น อาจจะเป็นม็อบการเมือง เครื่องบินตกหลุมอากาศ หรือการแสดงอะไรก็ตามที่มีแรงกระตุ้น — ช่วงเวลาที่ทำให้ร่างกายคุณตื่นตัวและตื่นเต้น เรามักจะประสบกับการตกหลุมรักได้ง่ายมากที่สุด

Q: แล้วเราตกหลุมรักตอนไหนล่ะ?

A: อันนี้เนี่ยมักจะตรงกันข้ามกับที่คนทั่ว ๆ ไปคิดนะ สถิติบอกว่า คนส่วนใหญ่ตกหลุมรักกับใครสักคนที่เขามักจะรู้จักมาระยะหนึ่งแล้ว สถิติการตกหลุมรักแบบติดจรวดมีเพียงแค่ 1 ใน 3 ของร้อยละสี่สิบของเวลาทั้งหมด แต่ก็แน่นอนว่าอันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับแต่ละวัฒนธรรมด้วยนะ การตกหลุมรักนี่มักจะแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรม แต่มันเกิดขึ้นในทุกวัฒนธรรมแหละ

Q: แล้วจะเอารูปลักษณ์ภายนอกของเรามาทำสมการยังไงกับการตกหลุมรักล่ะ?

A: อันนี้น่าสนใจนะ ถ้าเราพบว่าเราดูไม่ดีเอาเสียเลย มันก็อาจจะทำร้ายความรู้สึกของตัวคุณเองได้มากในการที่จะก่อความสัมพันธ์กับใครสักคน แต่ยังไงก็ตาม หน้าตาสวยงามดูดีก็ไม่ได้ช่วยได้มากนัก

Q: ช่วยสาธยายต่อด้วยค่ะ?

A: เราค้นพบว่า 2 ลักษณะพิเศษ คือ ความใจดีมีเมตตา กับความเฉลียวฉลาด เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อกระบวนการการตกหลุมรักนะ หน้าตาสวยงามชวนมองนี่ไม่ได้เกี่ยวโยงกับสิ่งเหล่านี้เลย 2 คุณสมบัตินี่เป็นสิ่งที่เราจะเรียนรู้จักใครสักคนผ่านระยะเวลาการทำความรู้จัก ความเฉลียวฉลาดเป็นสิ่งสำคัญในการดำเนินชีวิตในทุก ๆ ด้าน โดยเฉพาะในเรื่องความรัก ในขณะที่ความใจดีมีเมตตา เป็นเครื่องบ่งชี้ที่สำคัญต่อความสำเร็จของความสัมพันธ์ที่ยาวนาน

อ่านในใจและแปลให้คุณฟังจบ ฉันก็ยังไม่แน่ใจนะว่ามันเป็นคำตอบที่ตรงใจ แต่เอาเหอะ จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม คนเขลาก็ยังตกหลุมรักในทุกนาทีของวัน และไม่ว่ากี่คนในนั้นจะสมหวัง ฉันก็ว่าเป็นโชคดีที่อย่างน้อย เขาเหล่านั้นก็รู้จักว่ารักเป็นยังไง เหมือนที่ใครก็ไม่รู้ข้างบนว่าเอาไว้นั่นแหละ...