เช้าวันนี้ฉันตื่นมาเหมือนปกติทุกวัน  ไม่มีสัญญาณเตือนว่าจะมีอะไรไม่ปกติ  เปิดคอมพิวเตอร์ เพื่อเข้าเวบโอเคเหมือนเช่นทุกวัน

แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม

คำว่า "กำแหง ภริตานนท์" ลอยเข้ามากระทบตา   แว่บแรกฉันสงสัยและตกใจ "เกิดอะไรขึ้นกับอา"

มือสั่นระริก กดเข้าไปดู แล้วก็ต้องขวัญเสียกับเรื่องที่ได้รับรู้  ฉันรีบหมุนโทรศัพท์หาพ่อ พ่อเองก็เศร้าใจไม่น้อย

พ่อบอกว่าอาลื่นล้มในห้องน้ำ ทั้งนี้คงเพราะเนื่องจากปัญหาสุขภาพที่รุมเร้าอามานาน

ฉันคงไม่ต้องเขียนบรรยายว่าอาเป็นใคร และทำประโยชน์อะไรให้บ้านเมืองบ้าง ในฐานะหลานที่เติบโตขึ้นมาครอบครัวเราสนิทสนมใกล้ชิดกัน อาเป็นคนสุขุม มีอารมณ์ขัน แต่สำรวม ฉันชอบฟังเรื่องเล่าสมัยเด็ก ๆ ของอา บ้านอาเป็นร้านขายยา แม่ของอามักจะชอบขายของและขายยาแพงให้แก่ชาวบ้าน เมื่อไหร่ที่อากลับไปบ้าน คนมักจะชอบมาซื้อกับอา เพราะอาจะแอบแม่ขายถูก ๆ และแอบแถมให้ด้วย

ฉันเจออาครั้งสุดท้ายเมื่อปีที่แล้ว เราไปทานอาหารกันเป็นครอบครัวใหญ่ ฉันเสียใจที่ไม่ได้พูดคุยกับอาเท่าไหร่ เพราะว่าทุกคนก็ต่างก็ต้องการความสนใจจากคนไกลบ้าน  ฉันรับรู้ข่าวอาการเจ็บป่วยไม่สบายของอามาตลอด ก็ได้แต่ภาวนาให้สุขภาพไตของอาดีขึ้น

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรตอนนี้  เศร้า ใจหาย  ฉันพยายามคิดว่า แล้วทุกคนก็คงจะต้องไปยังที่เดียวกัน

ฉันคงไม่คร่ำครวญถึงความเศร้าโศกเสียใจอะไรที่นี่ ทำได้แค่ส่งใจ และโทรศัพท์ไปทุกระยะในวันนี้ และอยากจะบอกอาว่า  "อาคะ ตอนนี้อาสบายแล้ว ไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะคะ จนกว่าเราจะพบกันใหม่ค่ะ"

*หมายเหตุ    อาจะเป็นคนเฉย ๆ ไม่ค่อยยิ้มแย้ม  คนอาจจะเจนตากับหน้าเคร่งขรึม  แต่รูปนี้อากำลังหัวเราะ และยิ้ม เป็นรูปที่นาน ๆ จะได้เห็นสักครั้ง