วันนี้ตื่นเช้าขึ้นมาอารมณ์ไม่ปกติอย่างมาก  ความเศร้าโศกเสียใจยังไม่หาย  แต่มีความดีใจและซาบซึ้งใจเข้ามาปน ๆ รวมทั้งมีความรู้สึกอื่น ๆ ที่ไม่ได้เชื้อเชิญเข้ามาร่วมสนุกด้วย  เช่น ความรู้สึกผิดหวัง  ความรู้สึกสมเพช และแอบโกรธ

ฉันว่าบางครั้งการเราเจอเหตุการณ์ร้าย ๆ มันก็เป็นการพิสูจน์ความเข้มแข็งของเรา  ทุกวันบนโลกใบนี้มันเหมือนการทดสอบอะไรสักอย่าง

อย่างเมื่อวาน  ขอบอกตรง ๆ ว่าเหตุการณ์นั้น ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นกับครอบครัวตัวเอง  ฉันเขียนลงในไดอารีของฉัน และอยากแบ่งปันให้พวกคุณอ่าน  ฉันคิดว่า ฉันไม่จำเป็นต้องเปิดคอมเม้นต์ให้คุณคอมเม้นต์อะไรในบล็อกของฉัน เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่ต้องการการคอมเม้นต์   หากคุณต้องการแสดงความเสียใจ คุณมีวิธีทำได้หลายทาง เช่น หลังไมค์ ข้อความทางอีเมล์ หรือเอ็มเอสเอ็น

ฉันแปลกใจกึ่งซาบซึ้งที่มีหลังไมค์มาหา  และรู้สึกขอบคุณ (แม้ไม่ได้คาดหวัง) ที่เพื่อนบล็อกบางคนเขียนถึงในบล็อกของเขา ผิดหวังที่เพื่อนที่เคยคิดว่าสนิทสนมกลมเกลียวเป็นห่วงเป็นใยกลับไม่รู้เรื่องรู้ราว หรือไม่สนใจความเป็นไปเลย (ซึ่งฉันก็ไม่ได้คาดหวังน่ะนะ) กับบุคคลอีกประเภทที่หลังไมค์มา และไม่มีแม้แต่น้ำใจจะแสดงความเสียใจ แต่กลับทิ้งบอมบ์ไว้ด้วยข้อความที่ว่า "ปิดหลังไมค์ทำมัยเหรอครับ" ขอโคว้ทอย่างที่เขาเขียนจริง ๆ  ฉันผิดหวังนะ ว่าคนเราถ้าพ่อแม่ไม่สั่งสอนให้มีมารยาทแล้ว อายุเองก็คงไม่น้อยแล้วควรจะคิดได้บ้าง ควรจะเคารพการตัดสินใจของคนอื่น และอย่างน้อยมีน้ำใจบ้าง

วันนี้ฉันทำได้ก็แค่จัดระเบียบความเป็นคนรู้จัก (หรือคนที่ไม่อยากรู้จักเลยพับผ่าสิ) เพื่อนกรี๊ดแอนด์กร๊าก เพื่อนเฉยๆ หรือเพื่อนที่ดี เพื่อนเทียมเพื่อนแท้  เอาเหอะ บอกตรง ๆ ว่าวันนี้อารมณ์ฉันมัน bitter มาก ๆ ขอลาไปทำใจล้างบาปหน่อย เดี๋ยวมา

Get this widget | Share | Track details