ฉันชอบอ่านหนังสือหลายประเภท แต่ที่ชอบมากที่สุดคือหนังสือเด็ก หรืออะไรแนวเด็ก ๆ     ภาพประกอบสวย ๆ น่ารัก ๆ กระดาษเนื้อดี ๆ

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องของ Araminta Spook เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เหมือนกับเด็กผู้หญิงในวัยเดียวกัน เธออาศัยอยู่ในบ้านผีสิงหลังใหญ่กับ   ลุงแดร็ก และ ป้าทาบิธ่า สิ่งมุ่งหวังสูงสุดของเธอคือการได้เจอผีตัวเป็น ๆ สักครั้งหนึ่ง แต่ทว่า..    ป้าทาบิธ่าตัดสินใจจะขายบ้าน อรามินต้าจึงต้องวางแผนเจ้าเล่ห์ที่จะหยุดยั้งมันเอาไว้ เพื่อที่สิ่งมุ่งหวังสูงสุดของเธอจะได้เป็นจริง! ฉันว่าเรื่องราวมันน่ารักมาก ๆ เลย งั้นเราอ่านไปด้วยกันเลย  ดีไหม เอาเป็นว่าฉันอ่าน  แล้วแปลเป็นภาษาไทยเป็นตอน ๆ ไปละกันนะ

Araminta Spook My Haunted House As told to Angie Sage (Bestselling Author of Magyk) ตอน 1/1 หัวเกราะของเซอร์ฮอราซ

เรื่องมันเกิดก็ตอนที่ฉันอยู่ในห้องนอนพฤหัสกำลังฝึกฝนการเป็นผีอยู่นั่นไง  ฉันก็ฝึกมันเป็นประจำแหละ  เพราะฉันแน่ใจว่ามันจะเป็นการง่ายขึ้นมากมายที่จะเจอเจ้าผีสักหนึ่งตัว  ถ้าหากว่ามันคิดว่าฉันก็เป็นผีเหมือนกันกะมันด้วย   ฉันน่ะอยากที่จะเจอผีม๊าก...มาก แต่รู้มั้ยล่ะว่าแม้ว่าบ้านฉันเนี่ยจะได้  ชื่อว่าเป็นบ้านผีสิงก็จริง  แต่ฉันไม่ยักกะเคยเห็นผีซักกะตัว  แม้แต่ผีตัวเล็ก ๆ ก็ไม่ยักกะมี

ฉันว่านะ...ป้าแท็บบี้น่ะคงจะทำให้ผีกลัวจนหนีไปหมดเลยแน่ ๆ เชียว ถ้าฉันเป็นผี....ฉันว่า    ฉันก็คงจะกลัวป้าเหมือนกันแหละ

ช่างเหอะ... ทะนี้ ตอนที่ฉันกำลังฝึกผีมีผ้าคลุมหัวอยู่ ฉันเก๊าะเลยไม่เห็นอีตาเซอร์ฮอราซ    เก๊าะเลยเหยียบเท้าซ้ายแกเข้าให้จังเบ้อเริ่ม... งี่เง่าชะมัด!  ขาแกนะหลุดไปเลยหละ! แล้วอี ตาเซอร์ฮอราซก็ร่วงลงมากองกับพื้นเป็นชิ้น ๆ เลย   ตาเซอร์ฮอราซงี่เง่าที่สุด! แล้วไอ้เจ้าชิ้น  ส่วนของแกก็กระจายเต็มพื้นไปหมดเลย ทะนี้ฉันก็ไปเหยียบหัวแกเข้าน่ะสิ...ขาฉันมันเก๊าะเลย  ติดอยู่ในนั้น  ไม่เป็นไรมันไม่ใช่หัวจริงสักหน่อย.... อีตาเซอร์ฮอราซนี่น่ะเหรอ ...แกก็เป็นแค่เสื้อเกราะเก่า ๆ น่าเบื่อ ๆ ที่ชอบโผล่อยู่ตามมุมเสามืด ๆ ต้นนั้นต้นนี้ไงเล่า...

ฉันตะโกนใส่หัวเกราะนั่นซะบ้านแทบแตกให้มันหลุดออกไปซะที พร้อมทั้งกระโดด  หย็องแหยงไปมาหยั่งก๊ะคนบ้าแน่ะ แต่อีตาเซอร์ฮอราซงี่เง่าก็ยังติดแหง่กอยู่นั่นแหละ ทะนี้ ก็พอดี๊   พอดีกะที่ป้าแท็บบี้ตะโกนเรียกว่า

"อาหารเช้า!" ด้วยน้ำเสียงประมาณว่า ถ้า-หล่อน-ไม่-ลง-มา-กิน-เดี๋ยว-นี้-ฉัน-จะ-โยน-ให้-ไอ้-เหมียว-กิน-ซะ เด่อ! ยังกะว่าเรามีแมวงั้นล่ะ แต่ฉันว่า ถ้าเรามีนะ...ป้าแกต้องทำจริง ๆ แน่เลย...

ฉันก็เลยสะบัดสุดแรงเกิดเลย ยังประหลาดใจอยู่เลยนะเนี่ยว่าทำไมขามันไม่หลุดไปด้วยเลยนะแต่ยังไงซะหัวเกราะอีตาเซอร์ฮอราซนั่นก็ปลิวว่อนไปเลย หลุดออกไปนอกประตูห้องนอน แล้วก็กลิ้งดุ๊ก ๆ ๆ ลงกระไดห้องใต้หลังคาไป มันส่งเสียงดังได้ใจมาก ๆ เชียวล่ะ ฉันได้ยินมันกลิ้งไปจนถึงห้องใต้ดินเลย การเดินทางของเสียงในบ้านนี้น่ะสุดยอดมาก ฉันถึงได้ยินเสียงป้าแท็บบี้ตะโกนแปดหลอดได้อย่างชัดเจนไงเล่า

ฉันว่าฉันรีบลงไปดีกว่า ว่าแล้วฉันก็รูดลงราวบันได แล้วเก๊าะกระโดดลงพื้นตุ้บ

ไม่มีบิ๊กแบ็ทเกะกะขวางทางแล้ว ฉันถึงจะมองเห็นถุงนอนของลุงแดร็กได้ง่าย ๆ หน่อย  ถุงนอนของลุงห้อยลงมาจากคานหยั่งก๊ะค้างคาวดอกไม้ตัวเบ้อเริ่ม เอ... แต่ไหงมันแฟ่บ ๆ ล่ะ สงสัยลุงคงจะลงไปอยู่ข้างล่างกะป้าแท็บบี้แล้วแหง ๆ เลย

ดังนั้น เพื่อเป็นการทุ่นเวลา ฉันเก๊าะเลยรูดลงกะไดไปเลย  จริง ๆ แล้วฉันไม่ควรทำงั้นหรอก เพราะกะไดมันก็พังอยู่เรื่อยแหละเวลาทำงั้น แต่มันก็ประหยัดเวลานิ ปรื้ดเดียวฉันก็ไปอยู่ข้างล่างแล้ว

แต่เอ ไหงเงียบจังหว่า

อุ๊บส์ ฉันนึกในใจ เรื่องใหญ่แหงม ๆ เลย...

ฉันผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง และรู้สึกว่าถูกแล้วที่ทำงั้น  ป้าแท็บบี้นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะยาว ในมือถือมีดกะลังปาดเนยบนขนมปัง ด้วยท่าทีหยั่งกะแค้นเจ้าขนมปังที่มันมาหยาบคายกะป้าตั้งกะชาติปางไหนงั้นแหละ

ฉันคิดในใจ....สัญญาณชักไม่ค่อยจะดีแล้วสิ ...

โปรดติดตามตอนต่อไปค่า