พิมพ์หน้านี้
|
ความเดิมต่อจากตอนที่แล้ว
ฉันผลักประตูเปิดอย่างระมัดระวัง และรู้สึกยินดีที่ทำงั้นไป ป้าแท็บบี้นั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะยาว กะลังเอามีดปาดเนยทาขนมปังอยู่ด้วยท่าทียังกะว่า เจ้าขนมปังนั่นน่ะมันกำัลังพูดจากับป้าด้วยเรื่องส่วนตั๊ว ส่วนตัว และหยาบค้าย หยาบคายได้ ยังไงยังงั้นเลยเชียว มันไม่ดูเหมือนเวลาอาหารเช้าที่รื่นเริงเลยแม้แต่น้อย ฉันคิด สัญญาณชักไม่ค่อยจะดีแล้วสิ
สัญญาณไม่ดีอันแรก : ไอ้ตัวที่นั่งอยู่ตรงกลางของโต๊ะน่ะมันหัวเกราะอีตาเซอร์ฮอราซนี่ มันมีรอยบุบมากกว่าที่ฉัน เห็นก่อนหน้านี้ซะอีก แต่มันไม่ใช่ความผิดฉันนะ.... มันยังโอเคอยู่เลยนี่นาตอนที่มันปลิวจากเท้าซ้ายฉันไปน่ะ
สัญญาณไม่ดีอันที่สอง สาม สี่ และห้า : ป้าแท็บบี้น่ะเลอะไปด้วยคราบเขม่าทั้งตัวเลย ยกเว้นกระจกหน้าต่างเล็ก ๆ สองบานตรงแว่นตาของป้า ซึ่งป้าเช็ดให้ใสเพื่อจะได้จัดการกับเจ้าขนมปังนั่นได้ถนัดถนี่
ป้าแท็บบี้เลอะไปด้วยเขม่านั่นก็สัญญาณที่เลวร้ายที่สุดอันนึงละ ซึ่งนั่นก็แปลว่า ป้าจะต้องไปต่อสู้กับหม้อน้ำมาแน่ ๆ เลย ฉันว่านะ ไอ้เจ้าหม้อน้ำนั่นก็ต้องเป็นฝ่ายชนะแหงม ๆ ... ฉันนั่งลงตรงที่นั่งของฉันในท่วงท่าสุขุมนุ่มลึก และท่วงทีดูเป็นห่วงเป็นใยซะไม่มีล่ะ ลุงแดร็กดูท่าทางจะโล่งใจที่เห็นฉัน ดูสิ... ฉัีนน่ะต้องอยู่กับลุงและป้าของฉันก็เพราะว่าพ่อแม่ฉันไปล่าแวมไพร์ที่ทรานซิลเวเนียตั้งแต่ฉันยังเล็ก ๆ แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลยน่ะสิ
ลุงแดร็กกำลังง่วนอยู่กับการขอดไข่ลวกที่เหลืออยู่นิดนึงให้หมด ลุงเองก็เลอะไปด้วยเขม่าเหมือนกันที่ปาก แต่่ว่าจากขนมปังติดเขม่าที่ป้าแท็บบี้ทาเนยส่งมาให้น่ะนะฉันว่า
"ฮัลโหล มินตี้" ลุงทัก "ฮัลโหล ลุงแดร็ก" ฉันทักกลับ ฉันพยายามจะคิดถึงคำพูดอะไรดี ๆ ที่จะพูดกับป้าแท็บบี้ แต่ก็นึกไม่ออกเลย เมื่อได้เห็นหัวเกราะอีตาเซอร์ฮอราซจ้องมาด้วยตาวาว ๆ อย่างนั้น
จริง ๆ แล้วเกราะนั่นไม่ได้มีตาหรอก แต่ฉันมักจะชอบคิดว่ามันจ้องฉันอยู่ ถึงแม้ว่าฉันจะพยายามทำเป็นสุดแสนจะแน่ใจว่าเกราะนั่นน่ะ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าไอ้เจ้าเศษกระป๋องกลวงโบ๋ใบนึงเท่านั้นเองก็ตามที ป้าแท็บบี้เลื่อนชามข้าวต้มมาตรงหน้าฉัน ฉันจึงพูดว่า
"ขอบคุณค่ะป้าแท็บบี้" ทะนี้ เพราะว่าป้าแท็บบี้น่ะชอบบทสนทนาที่สุภาพ ๆ บนโต๊ะอาหารเข้า ฉันจึงจีบปากจีบคอถามป้าว่า "ป้ามีปัญหากับหม้อต้มอีกรึคะ"
"ใช่แล้วหลานรัก--แต่ว่าคงจะ ไม่ เป็นงั้นอีกต่อไปแล้วล่ะ" ป้าแท็บบี้พูด ปากป้าเนี่ยแทบไม่ขยับเลย ฉันเคยคิดนะว่าเวลาป้าแท็บบี้พูดหยั่งงี้ หยั่งกับว่าป้ากำลังฝึกที่จะเป็นนักแปลงเสียงยังไงยังงั้นเลย แต่ฉันรู้แล้วเวลาป้าทำงี้ ว่ามันหมายถึงว่าป้ากำลังตัดสินใจอะไรอยู่โดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเราจะเห็นด้วยกับป้าหรือเปล่าตั่งหากล่ะ... "โอ ทำไมหยั่งงั้นล่ะคะป้าแท็บบี้" จีบปากจีบคอถามอย่างอ่อนหวานเป็นที่สุด ปากถามไป มือก็คนข้าวต้มกับน้ำตาลเคลือบหน้าข้าวต้มและคน ๆ ๆ อย่างเร็วเพื่อให้ข้าวต้มเปลี่ยนเป็นสีโคลน
"อย่าทำหยั่งงั้นกับน้ำตาลสิหลานรัก เพราะว่าเรากำลัง ย้ายบ้าน น่ะสิ จะอะไรซะอีกล่ะ" คุณรู้ป่ะ ว่าแทบไม่มีอะไรเลยที่จะหยุดการคุ้ยเขี่ยข้าวต้ม โดยการเอาน้ำตาลสีโคลน ๆ ขยำขยี้กวน ๆ ในข้าวของฉันได้นะ ---แต่ว่า--ไอ้ที่ป้าพูดมามะกี๊น่ะ หยุดได้อ่ะ ย้ายบ้าน? ป้ากำลังพูดอะไรน่ะ? เป็นไปไม่ได้ที่เราจะย้ายบ้าน อย่างน้อยก็ไม่--จนกว่าฉันจะเจอผีสักตัวแหละ ฉันอยากจะเจอแวมไพร์แล้วก็ มนุษย์หมาป่า ด้วย
ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องซ่อนอยู่ที่ใดที่หนึ่งในห้องใต้หลังคานั่นน่ะแหละ ... "อย่าอ้าปากขณะที่อาหารยังเต็มปากอยู่สิจ๊ะ" ป้าแท็บบี้บอก
ซึ่งฉันว่ามันไม่แฟร์เลย ดูสิ ปากลุงแดร็กก็อ้าค้างเหมือนกันเลย แล้วมันก็เต็มไปด้วยขนมปังปิ้งเปื้อนเขม่าน่ะ ดู อี๋ ๆ ชะมัดเลย
แล้วป้าแท็บบี้ก็จ้องลุงแดร็กด้วยสายตาแบบ สายตาพิฆาต (อย่างไม่ใช่ก็ใกล้เคียงกับที่มองฉันเลย) แล้วบอกว่า "แดร็ก บ้านหลังนี้ใหญ่เกินไปสำหรับเรานะ แล้วมันก็ฝุ่นเขรอะ แล้วมันก็สกปรก แล้วมันก็หนาวสุดขั้ว แล้วมันก็เต็มไปด้วยแมงมุม หม้อต้มนั่นก็ชั่วร้ายมาก เราจะย้ายไปหาที่ไหนที่เล็ก ๆ สวย ๆ สะอาด ๆ ทันสมัยหน่อย ที่ที่ไม่มีหม้อต้มน้ำน่ะ" "แ่ต่ว่า---" ฉันพยายามจะพูดแทรกขึ้น แต่ไม่เป็นผล เพราะป้าแท็บบี้ก็ยังพูดต่อไป "และเมื่อเราย้ายออกไปแล้ว หัวเสื้อเกราะจากชุดเกราะเป็นสนิมต่าง ๆ ก็จะไม่ตกใส่หัวแม่เท้าฉันอีก เพราะว่าเราจะไม่มีชุดเกราะเป็นสนิม ๆ อีกต่อไปแล้ว เซอร์ฮอราซน่ะให้ไปอยู่ในถังรีไซเคิลได้ คุณเอาไปจัดการทีนะคะแดร็ก"
"อะไรนะ?" ลุงแดร็กถาม พลางทำหน้าหยั่งกะอดีตปลาทองของฉันทำหน้าตอนที่น้ำในโถเกือบแห้งสนิทยังไงยังงั้น
ในที่สุดฉันก็ได้พูดคำนึง แม้ว่าฉันจะยังมีข้าวอยู่เต็มปาก แต่ฉันก็รีบกลืนอย่างสุดฤทธิ์
"แต่ว่าเรายังไปไม่ได้นะคะ" ฉันบอกป้าแท็บบี้ "ไม่มีที่ไหนจะเหมือนอย่างบ้านเรานะคะ!"
"ใช่แล้ว" ป้าแท็บบี้บอก หยั่งกะว่าฉันจะเห็นด้วยกับป้ายังไงยังงั้น "ไม่มีที่ไหนที่จะเป็นเหมือนที่นี่อีกแล้ว" ฉันมองลุงแดร็ก--ฉันต้องความช่วยเหลืออยู่นะเนี่ย ลุงแดร็กท่าทางจะรู้ละ "เอาเถอะ เอาเถอะ แท็บบี้ที่รัก" ลุงพึมพำ ทำนอง ใจเย็น-เย็น-นะ-แท็บบี้-จ๋า "คุณรู้ตัวใช่มั้ย ว่าคุณไม่ได้หมายความหยั่งพูดจริง ๆ น่ะ" "ฉันหมายความงั้นจริง ๆ แดร็ก" ป้าแท็บบี้บอกลุง แล้วหล่อนก็พยายามหาพวกกับฉัน "และอรามินต้าหลานรัก หลานเคยบอกบ่อย ๆ นี่นาว่าหลานเหงาที่อยู่ที่นี่ คิดดูสิ หลานจะมีเพื่อนเยอะแยะเลยนะถ้าไปอยู่แฟล็ตน่ะ" แต่ป้าไม่ประสบความสำเร็จหรอก ฮึ
To be continued... @MoneyPenny All Rights Reserved Illustrations from http://www.fotosearch.com ******************************************************* ถ้าพลาดตอนแรก ไปอ่านได้ที่นี่ค่ะ
|
| . | ||
I love Nara~ |
||
|
View All |
||
| Tim Burton's short film | ||
Vincent |
||
|
View All |
||
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||