กับเพื่อนร่วมงาน
ไม่ใช่คำว่า ทำงานร่วมกัน ...  อยู่ร่วมกันไม่น้อยกว่าวันละ ๘ ชั่วโมง … ทุกวัน... 
ไม่เพียงแต่พูดคุยเรื่องงาน … หากแต่ต้องมีความรู้สึกที่ดีต่อกันด้วย …
แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียด… สู้ปล่อยตัวให้สบาย สบาย ไม่ได้ …
พบกันถือว่ามีวาสนาต่อกัน… อยู่ร่วมกันก็ยิ่งควรจะ… เข้าใจกัน …
ให้อภัย … และใส่ใจซึ่งกันและกัน …
กับหัวหน้า
บางครั้งก็เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง  เขามักจะมาต่อว่ามากกว่ายอมรับ
สิ่งที่เขาให้ทำก็มักจะเหมือนกับว่า ไม่รู้จักจบสิ้น
หากลองกลับกัน ให้เราไปอยู่ในตำแหน่งที่เขายืนอยู่
เราคงจะเข้าใจเขาได้ง่ายหน่อย … และให้อภัยเขาได้
กับหัวหน้า …ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่ปรับกัน
แต่จะต้องรู้จักที่จะแบ่งปัน … เรียนรู้ … และเติบโตไปด้วยกัน
กับลูกน้อง
เป็นเพราะรู้จักให้  ผลตอบแทนก็กลับมามาก
กับลูกน้อง ไม่ใช่เป็นความสัมพันธ์เฉพาะเบื้องบนกับเบื้องล่างเท่านั้น
ยังมีความสัมพันธ์ทางด้านหุ้นส่วนอยู่ด้วย
รู้จักเข้าใจและให้อภัยซึ่งกันและกัน  หากรู้จักยอมรับมากกว่าที่จะจับผิด
ให้รอยยิ้มมากกว่าสายตาอันตำหนิติเตียน  ผลตอบแทนที่ทั้งสองฝ่ายจะได้รับก็ยิ่งจะมากตามไปด้วย
กับเพื่อน …
แค่คิดถึงกันบ้างก็ดีใจแล้ว

 *** พระราชดำรัสในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ***