ขาไปเราขึ้นเครื่องที่สุวรรณภูมิ เป็นครั้งแรกที่ไปขึ้นเครื่องที่นั่น  ตื่นเต้นมากที่จะได้ไปสนามบินนานาชาติที่มีชื่อเสีย...โด่งดังไปทั่วโลก

"โทรศัพท์สาธารณะ" ในภาพซ้ายมือเป็นโทรศัพท์สาธารณะไฮโซ ต่อเนต แชท msn ได้ด้วย

ส่วนขวามือเป็นเครื่องรุ่นเก่าที่เราคุ้นตากันดี  เราเห็นไอ้เครื่องไฮโซทีแรกนึกว่าตู้เกม 

แบบว่าเคยเห็นในห้างง่ะ  พอเดินไปดูถึงรู้  เลยลองเล่นสักหน่อย 

เวลาแชท msn ต้อง แชทภาษาปะกิตเท่านั้น  เพราะเครื่องมันพิมพ์ไทยไม่ได้  ได้อารมณ์นานาชาติจริงๆ

มันเป็นภาพที่ทำให้เรารู้สึกว่า  "เฮ้ย! แม้กุจะเกิดมาในยุคอนาล็อค

แต่ตอนนี้กุกำลังอยู่ในยุคเฟื่องฟูเทคโนโลยีแบบในหนังวิทยาศาตร์นะเว้ย ตื่นเต้นๆ"

สนามบินเค้าออกจะสวย แต่กุมีปัญญาถ่ายได้แค่นี้แหละ.....ไม่ไรป่ะ?

ไม่รู้ว่าเราเพลิดเพลินกับสนามบินมากไปรึเปล่า เลยมัวเดินแรดจนลืมเวลา นึกขึ้นได้ก็เดินเข้าไปรอเครื่องข้างในแบบเฉียดฉิว

อิตอนไปนั่งรอรถบัสมารับก็นั่งอ่านพ็อคเก็ตบุ๊คอยู่  คนก็เต็มลานเพลินตรงนั้น สักพักเค้าเรียกสายการบินไทยให้ไปขึ้นบัส

เราก็เช็คแล้วว่าไม่ใช่เครื่องเราเพราะมันเรียก TG ก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป 

เงยหน้ามาอีกทีคนที่เต็มลานเพลินเมื่อตะกี้หายไปในพริบตา  เหลือเราอยู่คนเดียว  เราก็ยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

ไม่ถึงห้านาที ได้ยินเสียงคนประกาศชื่อเราซะเต็มยศเลย   เค้าบอกเครื่องจะออกแล้วให้มาขึ้นเครื่อง

เท่านั้นแหละ รีบลากกระเป๋าเด้งไปขึ้นเครื่องทันที  คนบนเครื่องมองอิชั้นเป็นตาเดียวเลยค่ะ

บ้านนอกจริงๆ เลยกุ  มาสายแล้วยังเสร่ออีก   ทำยังกับไม่เคยขึ้นเครื่องไปได้ 

ก็ไม่เคยนิหว่า ไม่เคยขึ้นที่สุวรรณภูมิ   หุ หุ หุ

ผลจากการนั่งสายการบินราคาถูกมากกว่าหนึ่งยี่ห้อ พบว่า

นกแอร์ขับได้โปรกว่าอิวันทูโกนรกที่เราเคยขึ้นมากมาย แต่น้ำสักแก้วก็ไม่มีให้กิน  เฮ้อ...

พอลงจากเครื่องที่สนามบินเชียงใหม่ เปิดประตูผางงงง  เจอภาพอันเย้ายวนอารมณ์เยี่ยงนี้

โห...มันจะบอกว่าน้ำมันบริสุทธิ์จากภูเขา  แต่อิสองตัวนี้กุว่ารู้สึกจะไม่บริสุทธิ์เลยนะ  ล้วงกันซะ...อืมม

แบบนี้จะให้นักท่องเที่ยวมันคิดว่าเชียงใหม่เป็นเมืองยังไงวะเนี่ย

ว่าแต่ มาคราวที่แล้ว....ไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีโน๊ะ  รึว่าเพิ่งมาติด?