ในที่สุดเราก็มาถึงจุดที่ต้องตัดใจเอาความขี้เกียจออกไปจากตัว เลิกไร้แก่นสารไปวันๆ แล้วก็เข้มงวดกับตัวเองมากขึ้น  หลังจากทำมาได้สองอาทิตย์ก็ค้นพบว่าจริงๆ แล้วน่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว  หนึ่งปีเต็มที่ไม่ไปโบสถ์  ตอนนี้พยายามไปทุกอาทิตย์ อย่างน้อยมันก็ทำให้เรามีมาตรฐานความดี  แยกแยะดีชั่ว รู้ว่าอะไรถูกและอะไรผิด
 
เคยได้ยินคนเค้าพูดกันว่า คนยุคนี้เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรถูก อะไรผิด  เพราะสังคมมันมอมเมาเราซะจนเราหลงงมงายไปกับสิ่งจอมปลอม  หลอกตัวเองให้อยู่กับเปลือกนอกไปวันๆ เราว่าจริงนะ

ก่อนหน้านี้เรารู้สึกว่า เราทำตัวงี่เง่า ทำอะไรแย่ๆ กับคนรอบตัวบ่อยๆ แม้จะไม่มีใครรู้สึก แต่มันฟ้องอยู่ผิดในใจ  เรารู้ตัวดีว่าเราร่วงหล่นจากมาตรฐานที่เคยเป็นมาก  เลยมาถึงจุดที่ต้องตัดใจ ละทิ้งสิ่งที่เคยขี้เกียจมาปีเต็ม นั่นคือการไปโบสถ์   อืมม....ต่อไปนี้จะพยายามไม่ให้ขาด สิ่งที่ได้จากการไปโบสถ์คือเรารู้สึกเหมือนว่าได้กวาดสิ่งสกปรกออกจากใจ  ออกจากความคิด  มีกำลังใจคิดดีทำดีเพิ่มขึ้นเยอะ  จริงๆนะ....

มาถึงเรื่องงาน ต้องมารับงานหน้าที่ใหม่แบบเต็มตัวแล้ว  ยุ่งโคตรๆ  ไม่มีเวลาลงไปกินกะเพื่อนๆ เหมือนอย่างเคยเลยจริงๆ  คนอืนก็ยุ่งเหมือนกัน เราเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า  “กินข้าวไปครบขา”  แต่มีคนเถียงว่า “กินข้าวนะ ไม่ใช่เล่นไพ่” ก็จะเรียกแบบนี้อ่ะ  มีไรป่ะ? เขมหรืออูไม่รู้ บอกว่า ต่อไปนี้เราคงพลาดการตีแบตไม่ได้แล้ว เพราะมันจะเป็นกิจกรรมเดียวที่เราอยู่กันพร้อมหน้า  แต่เราว่าแกงค์แบดเรายังขาดกิ๊กอยู่นะ เหอๆ

อย่างช้าสุดเดือนหน้าต้องย้ายไปชั้น 4 ใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าจะเป็นยังไง อีกใจก็รู้สึกใจหาย  ไม่อยากขึ้นไปเลย คงคิดถึงเพื่อนๆ น่าดู เฮ้อ,,,,

สุดท้ายยินดีกับ “คุณคนนั้น “ ที่ได้งานใหม่นะคะ  คงไม่ต้องกังวลเรื่องงานอีกแล้วนะ  ดีใจที่บางสิ่งที่เราหยิบยื่นให้มันทำให้ชีวิตคุณดีขึ้น   อยากบอกว่าที่ผ่านมาเราเป็นห่วงกับสิ่งที่คุณเจอไม่น้อยไปกว่าใคร,,,แต่เราเชื่อเสมอว่าคุณจะผ่านมันไปได้ด้วยดี  ^___^

ขอของฝากเป็นเครื่องบรรณาการไปแล้ว จะได้มั้ยอ่ะ  เหอๆ

เพ้อเจ้อ อีกแล้ว ฝันลมๆ แล้งๆ ไปวันๆ

ตอนนี้กำลังรู้สึกแบบในเพลงนี้อยู่อ่ะ..

เชื่อไหมว่าทุกๆการกระทำ ทุกๆรอยยิ้มเหล่านั้น
ไม่เคยมีใครทำให้ฉัน รู้สึกดีเหมือนเธอ
หรือว่าเธอดีกับใครเสมอ ทุกคนก็ได้จากเธอ
ไม่รู้ล่ะ แต่ฉันหวั่นไหว หมดใจไปแล้ว

 ยิ่งกว่านั้น มันมากขึ้นทุกๆวัน
ไม่ใช่แค่ชอบมาก ไม่ใช่แค่รู้สึกดีเท่านั้น

แต่ให้ฉันรักเธอได้ไหม..หมดใจที่ฉันมี
รักเธอไปแบบนี้ ที่ใจฉันรู้สึก
ก็ใจมันคอยนึก มันคอยแต่คิดถึงเธอนี่หน่า
ให้ฉันรักเธอได้ไหม..อย่างไร ไม่สำคัญ
ขอแค่ได้บอกคำ ที่มันล้นในใจ
ไม่รักไม่เป็นไร แค่ให้ฉันรักเธอ..ก็พอ

 ฉันพูดจริงๆ ไม่เคยจะหวัง พูดรักแล้วเธอจะเห็น
ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่ใครสักคนของเธอ
ผู้หญิงคนนึงที่กล้าบอกรัก พูดความในใจกับเธอ
แค่นี้มันคงไม่ทำเธอรู้สึกแย่ ใช่ไหม

แม้เธอ..ไม่รักฉัน ให้ฉันได้รักเธอ..ก็พอ