กรุงเวียงจันทน์อาจจะยังเรียกได้ว่าเป็นเมืองหลวงที่ยังค่อนข้างสบายๆ จังหวะชีวิตยังไม่เร่งร้อนนักเมื่อเทียบกับ`เมืองใหญ่อื่นๆของโลกอย่างเช่น นครนิวยอร์ค กรุงลอนดอน กรุงโตเกียว หรือ กรุงเทพของไทย แต่เมื่อดูจากสิ่งก่อสร้างและรถราที่วิ่งกันขวักไขว่ตามท้องถนนในยามเช้าแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานเกินรอ บรรยากาศช้าๆ สบายๆ จะต้องถูกเร่งให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น อย่างหยุดยั้งได้ยาก

ช่วงเช้าของการเดินเล่นตามถนน Setthathirath ถนนที่ขนานไปกับถนนริมฝั่งโขง นอกจากจะเห็นตึกรามบ้านช่องแบบเก่าๆแล้ว เห็นป้ายการลงทุนใหม่ๆมากมายค่ะ โดยเฉพาะโครงการขนาดใหญ่ที่เห็นญี่ปุ่นเข้าไปให้เงินลงทุนในการพัฒนาสานความสัมพันธ์ไว้มากค่ะ  ขณะเดียวกันมีบริษัทของไทยเข้าไปรับเป็นผู้ก่อสร้างเช่นกัน

เป็นเวลา 19 ปีแล้วที่ลาวเปิดประตูการลงทุนของประเทศ ภายใต้นโยบาย “จินตนาการใหม่” ซึ่งเป็นกลไกในการยกระดับฐานะทางเศรษฐกิจ ลดความยากจน และส่งเสริมความอยู่ดีกินดีของชาวลาว เท่ากับลาวเดินหน้าเข้าสู่การพัฒนา “กระแสหลัก” อย่างเต็มพิกัดโอบรับระบบทุนนิยมอย่างเต็มตัว และทิ้งสังคมนิยมไว้ข้างหลัง ว่าไปแล้วทางเลือกนี้เลี่ยงได้ยากค่ะ สภาพการณ์เศรษฐกิจโลกาภิวัตน์ช่างบีบคั้น กดดัน รุกเร้า ให้เกือบทุกประเทศต้องกระโจนเข้าสู่เวทีการแข่งขันในโลกอย่างเข้มข้นมากขึ้น

ไทยนี่ถือได้ว่าเป็นประเทศที่เข้าไปลงทุนอันดับต้นในลาวค่ะ มีกระแสเกรงกันว่าวัฒนธรรม และ ธุรกิจไทยจะเข้าไปกลืนลาวอยู่เหมือนกัน ไปเยือนลาวนี่ไม่ต้องแลกเงินนะคะ ใช้เงินไทยจับจ่ายใช้สอยได้เลย แต่ถ้าแลกเป็นเงินกีบก็จะยิ่งใช้เงินได้คล่องตัวมากขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยนที่ 1 บาทแลกได้ 281 กีบ คนลาวในเมืองจำนวนมากพูดไทยคล่องแคล่วเชียวค่ะ โดยเฉพาะคนรุ่นหนุ่มสาวเพราะรับชมรายการโทรทัศน์ของไทยได้ทุกช่องค่ะ  

เเมื่อระบบเศรษฐกิจเปลี่ยน วิสัยทัศน์ผู้นำเปลี่ยน ประชาชนได้รับผลโดยตรงค่ะ มีเศรษฐีใหม่เพิ่มมากขึ้นในลาว โอกาสในการทำงานติดต่อกับต่างชาติมากขึ้น แต่ขณะเดียวกันช่องว่างทางชนชั้น คนเมืองกับคนชนบทก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัว  รายได้ของข้าราชการระดับกลางๆของลาวตกเดือนละไม่ถึง 1,000 ตอนพักกลางวันคนทำงานจำนวนมากกลับไปกินอาหารกลางวันที่บ้านเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย และอาศัยปลูกพืชผักสวนครัวง่ายๆ บางครอบครัวรุ่นพ่อรุ่นแม่ยังต้องทำนา ทำสวนเลี้ยงชีพในขณะที่คนรุ่นลูกเริ่มเข้ามาทำงานในตัวเมืองมากขึ้น

การซื้อขายที่ตลาดเช้าคึกคัก

แม่หญิงลาววัย 20 กว่าๆคนหนึ่งบอกว่า ตอนนี้ความฝันของนักศึกษาลาวคือต้องพยายามเรียนในด้านบริหารธุรกิจ เพื่อที่จะมีกิจการของตนเองและหาเงินได้มากขึ้น แม่หญิงคนนี้เอาจริงเอาจังกับการเรียนมาก ว่างจากการเรียนปริญญาโทก็จะมาหาลำไพ่เป็นไกด์นำเที่ยวค่ะ เธอค่อนข้างชื่นชม

“ดาวเฮือง” เจ้าแม่กิจการกาแฟ และร้านค้าขนาดใหญ่ขึ้นชื่อในลาว ตอนนี้กาแฟของยี่ห้อนี้ส่งออกมาไทยแล้วนะคะ ความสำเร็จของดาวเรืองจุดประกายให้กับหนุ่มสาวลาวยุคปัจจุบันที่ต้องการเดินหน้าเข้าสู่ทุนนิยมอย่างเต็มตัว  

บรรยากาศตลาดจีนแห่งใหม่ของลาว

ยิ่งลาวเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออาเซียนเมื่อปี 1997 ลาวกับอุษาคเนย์ยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้นในเชิงการลงทุนทางเศรษฐกิจและการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกัน 

แต่ใช่ว่าคนลาวอยากจะเห็นประเทศเติบโตอย่างเดียวนะคะ เท่าที่ได้คุยๆกันหลายๆคนเป็นห่วงว่าลาวกำลังจะเดินรอยตามไทยมากเกินไป แล้วจะเน้นแต่การถลุงทรัพยากรธรรมชาติอย่างไม่ลืมหูลืมตา ชาวลาวค่อนข้างกังวลและไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นค่ะ 

เงินลงทุนก็ด้านหนึ่งนะคะ อีกด้านหนึ่งกลุ่มองค์กรพัฒนาเอกชนและองค์กรระหว่างประเทศเดินหน้าเข้าไปในลาวเช่นกันเพื่อพยายามวางโครงการแก้ปัญหาสังคมต่างๆ อย่างเช่นช่วงที่ไปนี่เห็นตัวแทนของสหประชาชาติพยายามเข้าไปวางระบบการต่อสู้กับยาเสพติดในลาว

สิ่งที่เรียกว่าความเจริญและการพัฒนามักจะมาพร้อมๆกับความเสื่อมถอย!