* * ------* *------* *

......เมื่อฉันคิดจะหักดิบหัวใจ...เพราะรู้ว่าคุณนั้น ยังคงตัดเขาไม่ได้...

......ฉันจึงเดินออกมา..น้ำตานอง..ใจเหมือนว่าจะฉีกขาด......โลกสีเทาและเข้มปี๋ขึ้นจนสีดำทะมึน....อาการแบบนี้..มันเหมือนกับการตัดให้ขาดเลยฉับๆๆ(เหมือนเพลงๆหนึ่งเลยสิ)...2 วันมานี้  ที่อยู่ในวังวนอาการเซซวน

เสียหลักที่เคยเดินตรง..กลับเอียงกระเท่เล่ห์ ซะงั้นไปได้นะ..ชีวิตหนอชีวิต (บ่นพึมพำไปเรื่อยเปื่อย)...นึกถึงปู เวลาเอาด้านข้างเดิน  คงเฉไปเฉมาแบบนั้น (แต่ปู แม้จะเอาข้างเดินก็เดินตรงนะ).....ฉันเดินหน้าตรง..แต่ใจเซ-ซ้าย- ขวา  สมองกลับตาลปัตรอย่างไม่เคยเป็น..ฉันใกล้อาการจิตหลุดเข้าไปทุกที....กรอบหัวใจที่เคยมีซึ่งอาจมีไว้กั้นไม่ให้หลุดไป  มาวันนี้..มองไม่เห็นอะไรเลย....ความรัก เป็นเช่นนี้เองหนอ...(พึมพำคนเดียวในห้องสี่เหลี่ยม หลังเที่ยงคืน)

ก่อนเที่ยงคืน...ก่อนมาเขียนบล็อก...ฉันตัดสินใจ หักดิบหัวใจตัวเองอีกครั้ง  ด้วยการคุยกับคุณผ่านสายโทรศัพท์.......ฉันรับรู้...ถึงการหักดิบหัวใจของคุณที่ต้องการตัดเขาออกไปให้ได้เหมือนกัน....คุณเป็นทุกข์....

คุณทุกข์ใจ...ที่ทำแบบนั้น..........และคุณป่วยด้วยอาการไข้และโรคประจำตัว  นั่นคือคุณทุกข์กาย  รวมแล้วได้  2 กระทง....ถือว่าหนักหนาสาหัสสำหรับชีวิตที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้ของคุณ

........หัวใจฉันที่เคยแตกสลาย เพราะการหักใจเดินจากมานั้น.....กลับถูกซ่อมแซมด้วยความทุกข์ของคุณ....น่าแปลก....ที่ตอนนี้  อาการดังกล่าวหายเป็นปลิดทิ้ง...เพียงเพราะรู้ ว่าคุณ เป็นทุกข์.....

........"ยามทุกข์  เพิ่มสุขให้  กำลังใจ  เท่าที่มี"........

คุณมีทุกข์ ==>ฉันจึงเข้มแข็ง ให้ไหล่คุณพิงซบ

........กำลังใจส่งไปให้ (จากหัวใจที่เพิ่งซ่อมแซมตัวเองเสร็จ)......

เมื่อฉันรู้ว่า..คุณทุกข์กว่า...แล้วฉันจะมาทุกข์อีกคนได้อย่างไร??

ฉันควรเติมสุข ทดแทนทุกข์ให้คุณมิใช่หรือ?

ถึงตอนนี้...ฉันจึงได้แต่ส่งใจไปให้คุณเข้มแข็งในเร็ววัน.......

------------------------------------

วันนี้ไม่มีเพลงมาฝาก...ไม่มีอะไรเล่าสู่กันฟัง...

แต่มีกำลังใจมาส่ง...ช่วยมารับไปที..จะขอบคุณที่สุด(ในโลก)

----- * * -----