แล้ววันนี้ก็มาถึงครับผม วันที่ข้าพเจ้าจะได้มีโอกาสใกล้ชิดพี่แอ๊ด ในระยะเผาขน โดยการสนับสนุนอย่างเป็นทางการ จากท่านพี่โฟลค์เหน่อ ณ บรรหาร สุพรรณฯ แจ่มใส

สังเกตจากบัตรเชิญ เข้าใจเอาว่า เค๊าคงจะเชิญเฉพาะสื่อมวลชนเพื่อไปทำข่าว ไอ้เรารึก็จัดแจงแต่งกาย แปลงเป็นสื่อมวลชน หน้ามึน ๆ กะเค๊าด้วย ถึงกทม. ก็ยังอุตส่าห์แวะไปยืม Handycam จากบ้านพี่สาวซะก่อน คิดว่า เอาล่ะวะ ไอ้มุกกี้เอ๊ย วันนี้ละเหวย จะถ่ายวีดีโอคลิป ภาพเคลื่อนไหวขึ้นบล็อกกะเค๊าซะบ้าง เลยทิ้งกล้องของตัวเองไว้ ไม่เอาติดไปให้เกะกะ บ่ายโมงเป๊ง ถึงร้านโอล์ดเล้ง เดินหล่อลงไปคนเดียวเพียว ๆ เลย มีสื่อมวลชน 4 ซ้า 5 6 คน ยืนอออยู่หน้าร้าน มองไอ้หล่อนี่กันเป็นตาเดียว เมิงจากสำนักไหนเนี่ย?? 

โทรหาท่านพี่โฟล์คเหน่อ สงสัยท่านพี่คงงานยุ่ง เลยไม่ได้คุยกันเท่าไหร่ ตั้งใจจะบันทึกเสียงท่านพี่มาเปิดในเอนทรี่นี้ด้วย ปรากฏว่าท่านพี่ยุ่ง แป่ววว

อ๊ะฮะ มองไปที่เก้าอี้ หน้าร้าน บุคคลที่นั่งโชว์ต้นแขนขาว ๆ โอ้วพระเจ้า พี่เที่ยรี่นี่นา นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ เลยขอแอบถ่าย เป็นปาปารัสซี่ ซักที ดูซิ อยู่ใกล้แค่เอื้อมมืออย่างนี้ ยังไม่สามารถทำอะไรแกได้

หน้างานเค๊าให้ลงทะเบียน ควักบัตรเชิญออกมายืดนิดหน่อย ข้อยก็ถูกเชิญมาเด้อ อ้าว สมุดลงทะเบียนเค๊าให้กรอกชื่อ-นามสกุล เบอร์โทร และสังกัด ไอ้มุกกี้เอ๊ย เอางัยดี จะกรอกชื่อท่านพี่โฟลค์เหน่อ ก็จำนามสกุลไม่ได้ ตัดใจหน้ามึน ๆ กรอกชื่อ-นามสกุล ตัวเอง พร้อมเบอร์โทรศัพท์ไป ส่วนสังกัด ใส่ “ok nation” จ้อย เฮ๊ยมุกกี้มีสังกัดแล้วเฟร้ย ธรรมดาที่ไหน กรอกเสร็จเค๊าแจกหนังสือ “ตามรอยควาย” 1 เล่ม ขอซื้อเค๊าเพิ่มอีก 1 เล่ม กะจะขอลายเซ็นพี่แอ๊ด ส่งไปให้ท่านพี่โฟล์คเหน่อ เค๊าดันไม่ขาย เค๊าบอกมันปั๊มอภินันทนาการแล้ว ขายไม่ได้ ตื้ออย่างไรเค๊าก็ไม่ขาย เค๊าบอกให้ไปซื้อที่หน้าคอนเสิร์ตพรุ่งนี้ !!

จริง ๆ สมัยก่อนตอนเด็ก ๆ ดูข่าวทีมแปซิฟิค ก็ยังให้นึกเล่นๆ เย็นๆ ใจว่า อยากจะเป็นนักข่าวกะเค๊าเหมือนกัน เวลารายงานข่าวจบ เค๊าจะบอกว่า “นิรมล เมธีสุวกุล รายงาน” ชอบๆ แต่รูปร่างหน้าตาแบบนี้ คงเป็นนักข่าวสายไหนไม่ได้ นอกจากสายอาชญากรรมเท่านั้น รุ่นนี้น่าจะเหยียบกับระเบิดไม่ตาย มิเช่นนั้นจะทำงานแถวตะเข็บชายแดนได้งัย 

แต่ถ้าบังเอิญจับพลัดจับผลูได้เป็นนักข่าวสายการเมือง แล้วดันมีนักการเมืองให้เกียรติถามคำถามสุภาพ ๆ ว่า “เมื่อคืนเสพเมถุน กะใครมาอ๊ะป่าว” ก็จะรีบตอบในบัดนาว ว่า “ปกติชีวิตประจำวัน ไม่เคยจะนึกอยากเสพเมถุนเรย” “แต่ท่านให้เกียรติถามในวันนี้ ก็เลยกระสันอยากจะเสพเมถุนกะท่านขึ้นมาทันใด” ว่าแล้วข้าพเจ้าก็จะนำอวัยวะส่วนตัว (เท้า) สอดใส่เข้าไปในช่องสวรรค์ “ปาก” ของท่านนักการเมืองผู้เป็นสุภาพชน ด้วยความลึกพอเสียวกระสัน และก็จะชักเข้า ชักออก ชักเข้า ชักออก ชักเข้า ชักออก ให้น้ำ (ลาย) รัก ของท่านกระฉอก ต่อหน้าธารกำนัล และจะควักเศษตังค์ทิ้งไว้ให้ท่านเป็นสินน้ำใจ แล้วจากไปให้ท่านได้ถวิลหารสรักอันซาบซ่านี้ !!!

เอ่อ...ท่านพี่ BlueHill ครับผม งัยเราก็สังกัดเดียวกัน มื้อเช้ามุกกี้ขอ น้ำเต้าหูใส่งาดำ กะ แปะก๊วยน้ำขิง อย่างละถุงครับ มื้อกลางวัน เป็นเต้าหู้ผัดผัก ราดข้าวกล้อง ส่วนมื้อเย็นไม่ต้องคับ ไม่ค่อยกิน คับผม สามารถกินเมนูเดียวนี้ ได้ทั้งเดือนครับ ไม่ต้องลำบากคิด แต่ เอ่อ สน.ไหน รบกวนท่านพี่สืบเอาครับ สังกัดเดียวกัน ไม่ทิ้งกันนะคับ !! แต่ถ้าถูกสั่งเก็บ รวบกวนค้นหานำพาร่างส่งสภากาชาด ครับ ต้องไปเป็นอาจารย์ใหญ่ ให้นักศึกษาแพทย์ ภารกิจสุดท้ายบนโลกใบนี้ ขึ้นทะเบียนไว้นานแล้วครับ ยังไม่ได้ใช้สิทธิ์ ขอบพระคุณล่วงหน้าครับ !!

ซัก 5 นาที ท่านพี่แอ๊ดเขาก็มา ตาสบตา ใจสบใจ ยกมือไหว้ท่านหนึ่งที ท่านก็ดีใจหาย รับไหว้ไอ้หล่อนี่แบบงงๆ

หายใจเข้า “พุท” หายใจออก “โธ” อยู่ ยี่สิบครั้ง รวบรวมความกล้า เดินไปคุกเข้าข้างท่านพี่แอ๊ด จมูกห่างจากจั๊กกะแร้พี่แอ๊ดไม่ถึง 10 ซม. ขอลายเซ็นเป็นครั้งแรกในชีวิต เนื่องจากมุกกี้รักพี่แอ๊ด รักพี่โฟล์คเหน่อ แต่มุกกี้ก็รักตัวเอง จึงขอเก็บหนังสือที่มีลายเซ็นพี่แอ๊ดไว้ แล้วส่งหนังสือเล่มใหม่ให้พี่โฟล์คเหน่อครับ !!

ปรากฏว่า ไอ้มุกกี้อยู่ใกล้ศิลปินในดวงใจ ใจเลยสั่น พาลไปถึงมือ..สั่นกว่า ไอ้แฮนดี้แคม ก็เพิ่งจะเคยใช้กะเค๊าวันนี้ ถ่ายซะสั่นไหวขนาดนั้น ซูมเข้า ซูมออก ไม่มีบันยะบันยัง ถ่ายภาพนิ่งจากไอ้เครื่องนี้ก็ยากชิป เลยได้ภาพมาโชว์แค่เนี๊ยะแหล่ะ เฮ้อ...ไอ้มุกกี้มีเขา

ส่วนใครสนใจหนังสือนี่ อยากเชิญชวนให้ซื้อหาอ่านกันครับ แฟนคาราบาว น่าจะมีความสุข จากหนังสือที่เขียนโดยแฟนคาราบาวเช่นกัน ชื่อท่าน ดร.วรัตต์ อินทสระ หนังสือเล่มนี้ เป็นเรื่องย่อจากดุษฎีนิพนธ์ ไม่อธิบายมากซื้อหาอ่านกันนะครับ

ในงานมีการแจกกีตาร์ ยี่ห้อ คาราบาวด้วยครับ พี่แอ๊ดพักนี้ว่างหรืองัยครับ ทำหลายอย่างจัง 

ซ้ายนี่เพื่อนท่านพี่โฟล์คเหน่อครับ พี่เอก อัคคี มองแกห่าง ๆ เห็นแกยุ่ง 

การมางานแบบนี้คนเดียว มันเซ็งเศร้าครับ อยากถ่ายรูปกับศิลปินในดวงใจ ก็ไม่กล้าเอ่ยปากให้ใครเค๊าถ่ายให้ ได้แต่ยืนมองเค๊าน้ำลายไหล เห็นเค๊าเปลี่ยนกันถ่ายไปมา 

รุ่งขึ้น วันเสาร์ไปดูคอนเสิร์ต ทิ้งมันเลยไอ้บ้าแฮนดี้แคม เอาไอ้คู่ใจของเรานี่แหล่ะไป ชัวร์สุด หน้างานคึกคักเป็นบ้า เบียร์ช้างเค๊าก็มา แค่เดินผ่านก็เมาแระ กลิ่นละมุดอลังการขนาดนั้น 

เดินไปเดินมายังมาเจอคนนี้ครับ เจ้าปาล์ม เป็นดีเจจากวิทยุชุมชน คนอรัญฯ โห คนมหาศาลยังเจอมัน 

ส่วนแฟนเพลงรุ่นเยาว์ เสร็จมนต์มุกกี้หมดครับ มุกกี้เป็นที่รักแก่เด็กทั่วไป พ่อแม่เค๊ายังถาม ถ่ายไปทำไม บอกเอาไปลงโอเคเนชั่น แน๊ะ เค๊ารู้จักอีก ของเค๊าดังนะเวปเนี๊ย เค๊าบอกจะรอดู

อยากบอกว่าเป็นคอนเสิร์ตที่เซ็งเศร้า ส่วนตัว พอสมควร ฟ้าส่งไอ้มุกกี้มาคนเดียว ทำไมฟ้าต้องส่งคนรายรอบ ซ้าย ขวา หน้า หลัง มากันเป็นคู่ ซ้ายนั่งกุมมือกัน ขวาจับมือโยกไปมา คนนั่งหน้ามันเอาหัวพิงกันตลอดรายการ ไม่มีกระดูกสันหลังกันรึงัย กลับไปนั่งพิงกันที่บ้านก็ได้ ไม่มีมารยาท!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คอนเสิร์ตเริ่มมันส์ มุกกี้ก็มูฟตัวเองไปอยู่หน้าเวทีในทันใด

.

.

พี่ป้อมเค๊าก็มา เค๊าโยนปิ๊กเฉี่ยวหัวมุกกี้ไป แต่รับไม่ได้

.

แก๊งสามช่า โคตะระฮาคับ ไม่อยากเล่ามากไว้รอซื้อหาวีซีดีมาดูเองละกันนะ

แต่ตอนนี้ครับ มีวงกลองยาวเค๊าเอาธงเหลืองมาแจก เชิญชวนไปเลือกตั้ง

หลังจากนั้นพี่แอ๊ดร้องตามรอยพ่อ ในแวดล้อมเค๊านั่งกันหมด มุกกี้ยืนตัวตรง ชูธง แหกปากร้องอย่างดัง ไม่สนใจใคร เพราะฟังมากว่า 30 เที่ยวแล้ว ร้องแล้วพาลน้ำตาจะไหล อินในบรรยากาศจริง ๆ

เอาล่ะ ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ยังซึ้งไม่หายกะเอนทรี่ก่อน ขอเวลานิดเดียวนะครับ รอเจ๊นกด้วย เค๊ายังไม่มา สงสัยงานจะยุ่ง อีก 2 วัน มุกกี้จะจัดให้ประทับใจไปเรยยย

รักครับผม

แฟนตัวจริง คับ นับถือ ๆ ๆ

ของหวาน ฝากท่านปฐม กับเจ้าลูกหมาน้อย