งานรับปริญญาของอาอี๊..ที่ชอบไปอ่านหนังสือในวัด!! ส่วนไอ้ตัวเล็กข้าพเจ้าเอง...

พ่อกับแม่ มาเช่าที่ดินแถวห้วยขวาง แล้วปลูกบ้านไม้เล็ก ๆ เอง  โดยพ่อก็ช่วยกันปลูกกับช่างด้วย  ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าพ่อมีวิชาเหล่านี้ได้อย่างไร  แต่พ่อก็เป็นช่างไฟ  ช่างน้ำ ช่างไม้ ช่างปูน  ข้าพเจ้านั่งดูพ่อเดินสายไฟ ต่อคัทเอาต์  เดินท่อประปา ต่อฝาบ้าน ต่อหลังคา เทพื้นปูน  พ่อทำได้ทุกอย่างเลย  และฝีมือก็ดีซะด้วย  บ้านที่ห้วยขวางสมัยที่ข้าพเจ้าเด็ก ๆ มีสวนน้อย ๆ และบ่อน้ำไว้เลี้ยงปลาอยู่หลังบ้าน มีต้นฝรั่งต้นใหญ่ 1 ต้น  ที่ข้าพเจ้าชอบปืนขึ้นไปนอนเล่นเป็นประจำ  มีนกกระทา อยู่กรงนึง  พ่อตั้งใจเลี้ยงไว้ขายไข่  แต่ไม่ทราบว่าเลี้ยงไม่เป็นหรืออย่างไร มันไข่นิดหน่อย ครั้งสองครั้ง  แล้วมันก็ทยอยตาย  ทิ้งกรงไว้ให้ข้าพเจ้ากะพี่สาวไว้ดูต่างหน้า !!

ข้าพเจ้ากะพี่สาวก็ได้วิชาเปลี่ยนฟิวส์เส้น  มาจากพ่อ   แต่ก่อนบ้านเราฟิวส์ขาดบ่อย  แรก ๆ ก็รอพ่อเปลี่ยน  หลัง ๆ ขี้เกียจรอเวลาพ่อไม่อยู่  เพราะเราต้องการดูโทรทัศน์  เลยให้พ่อสอนไว้  ฟิวส์ขาดเมื่อไหร่ สับคัทเอาต์เปลี่ยนฟิวส์ในทันใด...

พ่อสอบบรรจุเป็นครู โรงเรียนประถมเล็ก ๆ สังกัดกรุงเทพมหานคร ได้  สักพักพ่อก็ลาเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาตรี ครุศาสตร์ เอกเกษตร จากวิทยาลัยครูจันทร์เกษม (ชื่อในสมัยนั้น) เราไปงานรับปริญญาพ่อเมื่อข้าพเจ้าอยู่ ป.สาม  หลายครั้งที่ข้าพเจ้าติดตามพ่อไปเรียนด้วย  (ไปนั่งเล่น วิ่งเล่นอยู่นอกห้องเรียน)  ส่วนแม่ก็ยึดอาชีพช่างเย็บผ้าต่อไป  โดยเย็บอยู่กับบ้าน เพื่อมีเวลาดูแลพี่สาวและข้าพเจ้า 

อีชุดกระโปรงตัวเนี๊ยะแหล่ะ...เกลียดมันเป็นบ้า !!!

ตอนเช้าข้าพเจ้าจะถูกปลุกด้วยเสียงจากวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องน้อย ๆ เป็นเสียงของคุณปรีชา  ทรัพย์โสภา กับข่าวหกโมงเช้า ทางสถานีวิทยุแห่งประเทศไทย ของเค๊าทุกวัน  เข้าใจเอาว่านอกจากพ่อแล้ว ก็คุณปรีชานี่แหล่ะ ที่ทำให้ข้าพเจ้าสนใจการฟังข่าว  เพราะข่าวที่ท่านเล่าในแต่ละวัน  มีอรรถรสเหลือเกิน  เค๊าจะมีประโยคทิ้งท้าย ก่อนจบรายการ  เหมือนของคุณคำรณ หว่างหวังศรี  ที่มี  “นะ...จะบอกให้”   แต่ถึงตอนนี้ข้าพเจ้าก็นึกไม่ออกว่าประโยคนั้นคืออะไร  ถามพ่อ  พ่อก็จำไม่ได้เหมือนกัน  พยายามนึกกันสองพ่อลูก ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี  ใครจำได้ช่วยสงเคราะห์พ่อ กะมุกกี้ด้วยคับผม !!

ระหว่างอาบน้ำกินข้าว ก็ฟังข่าวไปด้วย  จนแสร็จสรรพ ก็จบข่าวพอดี  สามคนพ่อลูกก็เดินเรียงแถวจากบ้าน มุกกี้อยู่หน้า พี่สาวอยู่กลาง  พ่ออยู่หลัง  ลัดเลาะผ่านวัดห้วยขวาง ผ่านแฟลต ไปขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียน  โรงเรียนเราถึงก่อน  พอถึง พ่อก็หย่อนเราลงหน้าโรงเรียน  แล้วพ่อก็เลยไปโรงเรียนของพ่อ...

พ่อเป็นนักประดิษฐ์  พ่อเอาไม้มาทาสี ทำกระดานดำให้เราเล่นครูนักเรียน กันที่บ้าน ชอล์กก็เอามาจากโรงเรียนของพ่อ  ไม่ต้องซื้อ  พ่อเอาขวดน้ำเกลือมาต่อกับไส้ปากกาหมึกแห้งที่หมดหมึกแล้ว แล้วต่อกับน้ำอีท่าไหนก็ลืมแล้ว  เราสองคนพี่น้องก็ได้น้ำพุจากปลายไส้ปากกา อยู่กลางขวดน้ำเกลือ  มันเป็นความอัศจรรย์ที่สุดสำหรับเด็กน้อยอย่างเรา 

พ่อไปซื้อเลนส์แสนแพง สองเลนส์ จากศึกษาภัณฑ์ มาต่อกับท่อพีวีซี ใหญ่อัน เล็กอัน  ถ้าเราเอาสองท่อประกอบกัน แล้วปีนออกไปนอนบนหลังคา  ส่องไปบนฟ้า  เราจะเห็นพื้นผิวดวงจันทร์  เป็นหลุมชัด ๆ อย่างที่เราเห็นในหนังสือเลย  เราตื่นเต้นกันใหญ่ สักพักความตื่นเต้นก็จาง  เพราะพ่อทำกล้องให้ แต่ไม่ทำขาตั้ง  เราต้องนอนไขว้ขาเป็นขาตั้ง  แล้วมันก็หนักจะตายสำหรับเด็กน้อยอย่างเรา  พอส่องทุกครั้งเราก็เห็นพื้นผิวดวงจันทร์เหมือนเดิม  เราก็เลยเบื่อ มันไม่สามารถส่องไปไกลถึงดวงดาวได้  พอเริ่มโตเราก็เลยวางพิงข้างฝาไว้... 

พ่อเอาไม้อัด มาเลื่อย มาประกอบ ใส่กระจกเป็นกล้องดูแห่  มันเป็นความอัศจรรย์ที่ข้าพเจ้าชอบมาก  บางทีก็ใช้แกล้งพี่สาวเวลาเข้าห้องน้ำนาน ไม่ยอมออก  เนื่องจากด้านบนเหนือประตูห้องน้ำเป็นกระจก  ข้าพเจ้าขู่ทุกทีเวลาข้าพเจ้าต้องการเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนั้น  ว่าจะเอากล้องมาส่องถ้าไม่ยอมออก  ส่วนใหญ่จะได้ผล  แต่ก็โดนแม่ด่าทุกที !!

เทศกาลวันหยุด  พ่อชอบพาไปท้องฟ้าจำลอง  เราชอบเดินเล่นที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ตรงเอกมัย  พ่อชอบพาไปดูสิ่งประดิษฐ์  งานสัปดาห์วันวิทยาศาสตร์  แล้วไปนอนดูดาวต่อในท้องฟ้าจำลอง  ทั้งหมดทั้งมวลข้าพเจ้าได้แต่ความเพลิดเพลิน  วิชาความรู้ไหลเข้าสู่พี่สาวแต่เพียงผู้เดียว !!

นาน ๆ ครั้ง พ่อจะพาเราทั้งหมด นั่งรถทัวร์ไปบางแสน  ไปเช้าเย็นกลับ  รู้สึกว่าระหว่างทางมันไกลเหลือเกิน  กว่าจะถึงก็ได้ใช้เวลาอยู่ที่ทะเลแป๊บเดียว  เวลาส่วนใหญ่หมดไปกะการนั่งรถ  แต่มันก็สนุกมากสำหรับข้าพเจ้าทั้งสอง  พ่อจ้างเค๊าถ่ายรูปให้...  เลยได้มีที่ระลึกมาถึงปัจจุบัน...

เรามีโทรทัศน์ขาวดำเก่า ๆ เครื่องนึง  ที่พ่อไปซื้อต่อเค๊ามาอีกที  เวลาส่วนใหญ่กะโทรทัศน์เป็นของข้าพเจ้า  เพราะแม่เย็บผ้าทั้งวันไม่ดูอยู่แล้ว  พี่สาวก็ขยันอ่านหนังสือ เป็นเด็กเรียนจนน่าหมั่นไส้  ข้าพเจ้าเป็นเจ้าของโทรทัศน์แต่เพียงผู้เดียวในบ้าน  แต่เวลาพ่อกลับมาพ่อต้องดูข่าว  ข้าพเจ้าก็นั่งดูด้วย  เพราะรอเวลาข่าวจบจะได้ดูอย่างอื่น  คนที่ปลูกฝังการดูข่าว และกีฬาให้กับข้าพเจ้า ก็คือพ่อโดยแท้ 

พ่อชอบดูกีฬามาก  ดูได้ทุกประเภท แต่ก่อนนาน ๆ ทีถึงจะมีการถ่ายทอดสดกีฬาต่างประเทศสักครั้ง หรือ ซีเกมส์ , เอเชียนเกมส์ , โอลิมปิคเกมส์ ฯลฯ  หรือเป็นเทปบันทึกภาพก็ตาม  เมื่อสถานีเค๊าโฆษณาว่าจะเอามาฉาย  พ่อจะบอกไว้เลย  วันนั้น เวลาโน้น พ่อจะดูนะ  เป็นการจองล่วงหน้า  กันการเกิดสงครามย่อย ๆ แรก ๆ ข้าพเจ้าก็อิดออดทุกที  เพราะอยากจะดูแต่ที่ตัวเองชอบ  แต่มาแพ้คำที่ว่า “ลูกดูทั้งวัน...ทุกวัน  พ่อไม่เคยว่าเลย  พ่อขอดูบ้าง นาน ๆ ทีเอง”  ข้าพเจ้าจะแพ้พ่อทุกทีกับประโยคแบบนี้ ไม่ได้พูดบ่อย นาน ๆ พูดที  แต่ทำให้แพ้ตลอดแบบเถียงไม่ออกด้วย...

แต่ก่อนเช้าวันอาทิตย์ ช่อง 7 สี นาน ๆ ที จะมีถ่ายทอดมวย  พ่อชอบไมค์ ไทสัน มาก  แต่ไมค์ชกทีไร พ่อก็เชียร์ฝ่ายตรงข้ามทุกที  พ่อชอบเชียร์มวยรอง  บอลรอง  อะไร ๆ ก็รอง  เพราะพ่อบอกว่ามันสนุกดี  ทีมที่เป็นต่อยังงัยโอกาสชนะก็สูงกว่าอยู่แล้ว  เชียร์ทีมรองมันสนุกกว่า  แรก ๆ เวลาพ่อดูถ่ายทอด  ข้าพเจ้าก็ไปเล่นอย่างอื่น บอกพ่อไว้ถ้าจบแล้วให้เรียกด้วย  พ่อก็จงใจลืมเรียกทุกที  หลัง ๆ ข้าพเจ้าเลยนั่งเฝ้าอยู่ด้วย  เพื่อที่จบแล้วข้าพเจ้าจะได้ดูของข้าพเจ้าต่อ 

การนั่งเฝ้าทุกครั้งมันก็ไม่มีอะไรทำงัย  มันก็เลยต้องดูไปด้วย  เห็นพ่อเชียร์แล้วมันก็เริ่มมันส์  ก็ถามไปว่าทำไมถึงได้คะแนน เค๊าตัดสินกันยังงัย พ่อก็อธิบายไปเชียร์ไป  พ่อไม่ใช่นักกีฬา ไม่เคยเห็นสนใจเล่นกีฬาอะไรเป็นชิ้นเป็นอันซักอย่าง  แต่พ่อก็เข้าใจกติกาของหลาย ๆ กีฬาได้เป็นอย่างดี  และยังอัพเดตอีกตังหากเวลากติกาเค๊าเปลี่ยนแปลง เพิ่มเติม อธิบายให้ข้าพเจ้าได้เป็นฉาก ๆ

ข้าพเจ้าซะอีกนอกจากจะไม่เล่นกีฬาเป็นชิ้นเป็นอันเช่นกัน  ก็ไม่เคยจดจำกติกาได้ละเอียดซะที  เวลาดูอีกครั้ง ก็ต้องถามอีกเรื่อยไป  เป็นปลาทอง สมองขี้เลื่อย !!   พ่อชอบเชียร์นักกีฬาไทย ทุกประเภทกีฬาที่แข่งกับชาติอื่น ๆ   หลัง ๆ  กลายเป็นข้าพเจ้าซะอีก ที่พอรู้ว่ามีถ่ายทอด หรือเทป ใครแข่งกับใคร ก็จะเตือนพ่อ แล้วก็ดูด้วยกัน  ถึงขั้นพนันกัน  พ่อเป็นคู่พนันที่ดีที่สุดในชีวิต  แต่ก่อนพนันกันแค่แพ้ชนะ  พ่อให้ข้าพเจ้าเลือกก่อนเสมอ ว่าเอาทีมไหน  แต่ถ้าข้าพเจ้าแพ้ทีไร  ก็ไม่เคยต้องเสียเงินซักที  กำไรเห็น ๆ  !!! 

เฮ้อออ  ยาวเหมือนกันแฮะ...ขอต่ออีกภาคละกันนะ...เกรงว่าจะเบื่ออ่าน...

*******************************************

โปรดติดตาม ถ้าไม่รำคาญ...ภาคสอง  ในเอนทรี่หน้าครับผม.....