เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ต้องเดินทางมากรุงเทพฯ เพราะเช้าวันจันทร์มีภารกิจ ต้องพาพ่อไปตัดไหมหลังจากที่ผ่าตัดมา  ก็เลยตั้งใจว่า ไหน ๆ มาแล้วทั้งที  ก็อยากทำให้ได้หลาย ๆ ธุระ จะได้ไม่เสียเที่ยว

เริ่มจากธุระแรก  คุณแม่น้องต้นฝ้าย http://www.oknation.net/blog/poonnada  ส่งจดหมายน้อยมาหลังบ้าน หลังจากเธอได้อ่านเอนทรี่ไปเลี้ยงอาหารเด็กน้อย  แจ้งมาว่ามีหนังสือการ์ตูนอยู่พอสมควร อยากจะจัดการให้พ้นบ้าน  อ๊ะม่ายช่าย อยากจะบริจาคให้กับเด็กนักเรียน  ให้ป้ามุกกี้ ช่วยแนะนำโรงเรียนให้หน่อย  (พอรู้จักกัน  ข้าพเจ้าก็ได้รับสถาปนาเป็นป้ามุกกี้ ในทันใด)  ยินดีเป็นอย่างยิ่ง  ก็เลยตอบไปว่าให้เตรียมไว้  เดี๋ยวว่างวันไหนจะลงไปรับมาดำเนินการตามเจตนารมณ์

ก็เลยสบโอกาสแวะไปในเย็นวันอาทิตย์  ป้ามุกกี้รู้ว่าต้องไปพบกับนางฟ้าตัวน้อย  ป้ามุกกี้ก็เลยไปพร้อมกับ มงกุฎ และปีกนางฟ้าสีชมพูแสนสวย  ไปถึงบ้านก็จัดแจงแปลงร่างสาวน้อยเป็นนางฟ้าสีชมพูตัวน้อย ผู้แสนจะใจดี  ในทันที  (แต่นางฟ้าต้นฝ้ายม๊ะค่อยชอบกล้องอ่ะ)

ผลจากการนี้ ป้ามุกกี้ก็เป็นที่รักของนางฟ้าต้นฝ้ายในบัดนาว ...  ป้ามุกกี้มีของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปสวัสดีปีใหม่คุณพ่อคุณแม่ต้นฝ้ายด้วย   แต่พอแกะเสร็จ  นางฟ้าต้นฝ้ายก็จัดแจงส่งคืนป้ามุกกี้ในทันใด !! ฉงฉัยม๊ะอยากด้าย ...

ได้รับประทานข้าวด้วยกัน  แล้วลาจากมาด้วยความชุ่มชื่นหัวใจ  ขออนุญาตเป็นคนในครอบครัวด้วยคนเลย  รักจัง

พอรุ่งขึ้นพาพ่อไปส่งไว้หน้าห้องตรวจ  ตัวเองหนีไปเริ่งร่ากับบล็อกเกอร์สาวสวยท่านหนึ่ง (ขอสงวนนาม เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของเจ๊แก)  เจ๊เค๊าทำงานอยู่รามาฯ เจอกันตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่มาแล้วล่ะ  โพสต์เรื่อง รามาฯ เสร็จ เธอส่งหลังไมค์มาบอกในทันใด  ให้เบอร์มาเสร็จสรรพ  ครั้งที่แล้วได้ทานข้าวกลางวันกันหนึ่งมื้อ  พร้อมเยี่ยมชมห้องทำงานอันมีเครื่องไม้เครื่องมือตระการตา !!!  อยากบอกว่าหน้าที่ของเธอเท่ห์เป็นบ้าเรยยย ....

ครั้งนี้ก็เลยทิ้งพ่อไว้  แล้วมาอาศัยอ่านบล็อกอยู่ในห้องทำงานของเธอ  ใช้เวลาไปพอสมควร  อ่านไปอ่านมา ตาลาย  เหนื่อยครับเหนื่อย  เหนื่อยกับบรรยากาศ  เหนื่อยกับหลาย ๆ อย่าง  ภูมิต้านทาน และความอดทนเริ่มถดถอย  อารมณ์ฝ่ายต่ำเข้าครอบงำ  แสดงสันชาตญาณดิบออกไป   จะกลับไปขอโทษเจ้าของบ้าน  เค๊าก็ปิดคอมเมนต์ไปแล้ว  เลยขอโทษเค๊าดังดังในใจ  ตั้งปณิธานไว้จะไม่ให้เกิดขึ้นอีก....  ม๊ะด้ายมีปัญหากับเจ้าของบ้านนะครับ   มีปัญหากับแขกไม่ได้รับเชิญของบ้านเค๊า   เดี๋ยวคนมาอ่านตรงนี้จะไม่เข้าใจ  แต่ไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้วล่ะคับ  มันจบไปแล้ว.... 

ลืมไปเลยกับคำสอนของคุณแม่ศันสนีย์  ว่าให้พิจารณาสิ่งที่มากระทบ  กระแทก  แต่ไม่ให้กระเทือน...

เช้าวันอังคารไปส่งหลานไปโรงเรียนเสร็จ  ขาออกมาผ่านรามอินทรา กม.5  เลยคิดได้ว่าน่าจะเข้าไปสงบจิตสงบใจที่เสถียรธรรมสถานซักหน่อยนึง  เมื่อปี 49 ตอนเดือนเกิด เคยมาปฏิบัติธรรมพักค้างที่นี่ครั้งนึ่ง เป็นเวลาสามวัน  กายและใจเบาดีทีเดียว  แต่ปี 50 ไม่ว่างมา  ตั้งใจไว้ว่าถ้ามีเวลาเมื่อไหร่จะมาอีก   ปกติศรัทธาคุณแม่ศันสนีย์อยู่แล้วเป็นทุน  ชอบอ่านหนังสือที่ท่านเขียน  ชอบฟังน้ำเสียงเมตตาเวลาท่านสอน  ชอบกิจกรรมต่าง ๆ ที่ทางเสถียรธรรมฯ จัด  โดยส่วนตัวคิดว่า กิจกรรมส่วนใหญ่เป็นกิจกรรมที่ทันยุคทันสมัย  เป็นกิจกรรมที่ฝึกให้เราสามารถกลับออกไปพัฒนาการดำเนินชีวิตประจำวันของเราให้ดีขึ้น  สะดุดใจกับคำพูดคุณแม่ที่สอนไว้  “ทุกข์...มีไว้ให้ “เห็น”...ไม่ได้มีไว้ให้ “เป็น”

มุกกี้มาที่นี่ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ  เข้ามาครั้งแรกตื่นใจกับป่าใหญ่กลางกรุง  ไม่น่าเชื่อว่าสถานที่ซึ่งรายรอบไปด้วยตึกรามบ้านช่อง  (ปัจจุบันมีโลตัสอยู่ข้าง ๆ แล้ว)  จะมีป่าอันสงบร่มเย็น  เหมาะแก่การเจริญอานาปานสติ เป็นอย่างยิ่ง

ตัวอย่างกิจกรรมเช่น “จิตประภัสสร ตั้งแต่นอนอยู่ในครรภ์”  เป็นกิจกรรมที่เน้นพัฒนาคุณลูกตั้งแต่ยังอยู่ในท้องคุณแม่  น่าสนใจสำหรับคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ทั้งหลาย  หากไม่มีปัญหาเรื่องเวลา  น่าจะลองมาศึกษาดูนะครับ     อีกกิจกรรมหนึ่ง  “โรงเรียนพ่อแม่”  อย่านึกว่าคุณเรียนกันจนจบทำมาหากิน ชีวิตก็สิ้นสุดกันแค่นั้นนะครับ  ถ้าคุณต้องมีหน้าที่เป็นพ่อ เป็นแม่ คุณควรมาศึกษาวิชาความรู้ของการเป็นพ่อเป็นแม่ จากโรงเรียนพ่อแม่นะครับ  จะมีประโยชน์ทีเดียว  สนใจกิจกรรมต่าง ๆ เชิญที่    http://www.sdsweb.org/th/

ขอบพระคุณภาพจากเวปดังกล่าว  พอดีเหลือบไปเห็นป้ายห้ามถ่ายรูป  มุกกี้เลยต้องเก็บกล้องไว้ให้มิดชิด !!

ได้กราบนมัสการพระบรมสารีริกธาตุ  นั่งพิจารณาชำระจิตใจตนเองเสร็จ  ก็เดินทางต่อไปปฏิบัติอีกภารกิจนึง   คือไปสวัสดีปีใหม่กับญาติผู้ใหญ่ สองสามท่าน   ก็ได้ความรู้สึกดีดีกลับมาอีกเช่นกัน  โดยปกตินอกจากจะสะสมมิตรแล้ว  ก็ยังสะสมความรู้สึกดีดีด้วย   ถือเป็นสิ่งที่สะสมไว้เป็นต้นทุนสำหรับการดำเนินชีวิตในปีนี้  มีความรู้สึกดีดีเป็นทุนไว้มาก ๆ เผื่อมีความรู้สึกไม่ได้เข้ามาบ้าง  หักกลบกันแล้วก็ยังไม่ขาดทุน...  แต่เริ่มต้นปีก็ดันไปฟาดงวงฟาดงา ในบ้านคนอื่นเค๊า  เสียต้นทุนไปเยอะเรยยย ไอ้มุกกี้เอ๊ยยย...

ขากลับมาดันมาเจอปฏิบัติการเผาล้างบางริมทางอ่ะครับ  หลังจากเกี่ยวข้าวกัน  เค๊าก็เริ่มปฏิบัติการนี้เป็นประจำ  มันอันตรายมากเลยนะครับ  บางครั้งมันอยู่ริมถนนซะจนควันมันมาคุไปหมด  ทัศนวิสัยไม่เกินสองเมตร  แย่จริงๆ เลย  ไม่รู้จะทำไง 

สงสารเกษตรกรก็สงสาร  ยาฆ่าหญ้าก็ราคาทะลุเพดานไปแล้ว  ใช้เคมีฯ มาก ๆ ก็ไม่ดีกับดินอีก  ใช้คนถอนเค๊าจะหาเงินที่ไหนมาจ้าง กับปัจจุบันที่ราคาพื่ชผลเป็นอย่างนี้  เฮ้ออออ  มานเป็นปัญหาระดับโลกเลยอ่ะ... เกษตรกรไทย...นอนเอาตรีนก่ายหน้าผากกันถ้วนหน้า....ครายจาช่วยแก้ปัญหาให้เค๊าได้ ???

เช้าวันพุธ ต้องไปปฏิบัติภารกิจตามประสงค์ของนางฟ้าต้นฝ้าย  ก็เลยถือโอกาสกลับไปโรงเรียนบ่อหลวงที่ไปเลี้ยงอาหารมาเมื่อวันคริสต์มาส  เพราะเห็นสภาพห้องสมุดน้อยแล้ว  ก็เข้าใจเหลือเกินว่ายังขาดแคลนหนังสืออยู่

นางฟ้าต้นฝ้ายขา  ป้ามุกกี้มาดำเนินการให้ตามประสงค์แล้วนะคะ  พี่พี่ดีใจกันใหญ่  ฝากขอบคุณ  ครอบครัวนางฟ้าต้นฝ้ายมากเลยค่ะ...

ตอนอยู่ที่เสถียรธรรมฯ  เห็นเสื้อเด็กน้อย พร้อมหนังสือสามเล่มนี้  ชื่อก็โดนใจ  เลยนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้หาของสำหรับร่วมกิจกรรมวันเด็กเลย

มุกกี้ขอร่วมกิจกรรมวันเด็กด้วยคนนะครับ  เห็นได้ข่าวแว่ว ๆ ว่าจะมามีกิจกรรมกันที่สระแก้วอีกด้วย  ยินดีร่วมด้วยช่วยกันในฐานะเจ้าของพื้นที่เป็นอย่างยิ่ง  เดี๋ยวจะหาข้อมูลเรื่องโรงเรียนให้นะครับผม....

ขอบพระคุณเพลงจากเวปไซด์ของเสถียรธรรมสถาน  อยากให้ลองตั้งใจฟังดีดี

“คนดีแค่ไหน ต้องมีเลว  คนเลวแค่ไหนต้องมีดี  และสิ่งเหล่านี้ขอเพียงให้ใจรู้เท่ากัน”

ก็เพราะไม่แพ้  “อื่น ๆ อีกมากมาย”  ของเฉลียง เหมือนกันนะครับท่านปรัตยา

“อาจจะจริง  เราเห็นอยู่  เผื่อใจไว้  ที่ยังไม่เห็น”

จำไม่ได้ว่าพี่ดี้แต่ง เพลงอื่น ๆ อีกมากมายหรือเปล่า หรือพี่จิกแต่ง แต่ถ้าใช่พี่ดี้  สองเพลงนี้ก็มาจากคนแต่งคนเดียวกัน

ลองเปิดใจกว้าง ๆ รับสิ่งดีดีเข้ามาสะสมไว้ในชีวิต  มันมีความสุขดีออกครับ  ทำให้ตัวเองเป็นประปุกออมสิน  หยอดความดีเก็บไว้ให้อ้วนพี  ไว้แคะออกมาใช้ยามจำเป็น...

ยังยืนยันนะครับ  รักเจ้าของสวน  รักและเข้าใจต้นไม้ทุกต้น ไม่ว่าเค๊าจะเป็นต้นไม้ตระกูลไหน  รักและเข้าใจคนสวนด้วยคับ

ต้นไม้ต้นไหนยังต้องการอยู่ในสวนแห่งนี้   คนสวนก็คงยินดียิ่ง  แต่ต้องอยู่ในกติกา  แต่ไม่ได้แปลว่าต้นไม้ต้องเห็นด้วยกับกติกาทั้งหมด  คิดเฉียง  คิดต่างได้  แต่ต้องไม่แตกแยก  แต่หากต้นไม้ไม่สามารถที่จะรับกติกาของสวนได้  จำเป็นต้องจากไป  เจ้าของสวน คนสวน และเพื่อนต้นไม้ ก็คงเสียดาย  แต่ถ้าวิถีทางเดินมันไม่สามารถร่วมทางกันได้  มันก็ต้องเข้าใจ... 

เฮ้อออ  เขียนแล้วก็วกไปวนมา  แค่นี้ดีกว่า 

ท้ายนี้  อยากให้นั่งพิจารณาเนื้อหาของเพลงนี้อีกสักทีครับ  เย็นใจในวันร้อนรุ่มดีจังคับ

รักคับผม

เพลงทำดีกู้แผ่นดิน
คำร้อง นิติพงษ์ ห่อนาค
ทำนอง/เรียบเรียง  อภิไชย  เย็นพูนสุข
ขับร้อง  โรส  ศิรินทิพย์  หาญประดิษฐ์

คนเรามีเนื้อที่ในใจ กว้างยาวมีไว้เท่าเท่ากัน แต่ต่างสะสมความดีที่ใจได้ต่างกัน
บางคนความดีนั้นมีมากมาย บางคนกลับมีนิดเดียวเท่านั้น
คนดีแค่ไหนต้องมีเลว คนเลวแค่ไหนต้องมีดี และสิ่งเหล่านี้ขอเพียงให้ใจรู้เท่าทัน
แค่ขุดลงในหัวใจให้ลึก จะเจอะความดีที่ซ่อนเก็บไว้ในไม่นาน

วันนี้ บ้านเราต้องการ แค่ขอหัวใจส่วนดี เพื่อเอามารวมด้วยกัน
บริจาค ความดี จากใจพวกเราทุกคน แค่เพียงเสี้ยวหนึ่ง เพื่อบ้านเรานี้ ได้อยู่ยืนนาน

ทำดีมีผลเพื่อตนเอง ทำดีมีผลเพื่อคนอื่น คือความชุ่มชื้นที่ทำให้คนได้ผูกพัน
ไม่ว่าจะถือพระเจ้าต่างองค์ ไม่ว่ามุมมองที่มีต่างไป ไม่เหมือนกัน

วันนี้ บ้านเราต้องการ แค่ขอหัวใจส่วนดี เพื่อเอามารวมด้วยกัน
บริจาค ความดี จากใจพวกเราทุกคน แค่เพียงเสี้ยวหนึ่ง เพื่อบ้านเรานี้ ได้อยู่ยืนนาน

เพื่อพ่อของเราทุกคน ทำดีเพื่อกู้แผ่นดิน ทำดีเพื่อบ้านเราอยู่ยืนนาน