วันที่เลื่อน...เดือนที่รอ...พอศอที่คิดถึง....

ลูกหมาน้อย...น้องรักของพี่

พี่อ่านเอนทรี่ของเจ้าตอนเที่ยง ๆ  แล้วพี่ก็พยายามตั้งสติ  แล้วก็พิมพ์คอมเมนต์ไปเรื่อย ๆ กว่าจะจบ มันคง...นาน...เกินไป...  กดเอนเทอร์เสร็จ มันคงไปชนกะของอาเตี้ยกลางอากาศ   ของอาเตี้ย...อยู่  ของพี่...หาย...จ้อย...  หมดพลังงานไปเรยยย....

เลิกงานกลับมาห้องพัก  พี่เข้าเวปเสถียรธรรมสถานอีกครั้ง  พิจารณาสิ่งละอันพันละน้อยในเวป ไปสามชั่วโมงกว่า  พิจารณาไปพิจารณามา ใจนิ่ง  กายนิ่ง  (เพราะเป็นเหน็บ เคลื่อนที่แล้วมันจะเสียว !!)  พี่เลยคิดว่า พี่ไม่เมนต์แล้วดีกว่า  พี่มาเขียนจดหมายถึงเจ้า เป็นเอนทรี่มันซะเรยย

หลายวันที่ผ่านมา  พี่รอดูท่าที และทัศนะของเจ้า  เกี่ยวกับเรื่องนี้  ในฐานะที่เจ้าเป็นน้องที่พี่รัก และห่วงใยยิ่งนัก  ถึงแม้เราจะพบหน้าค่าตาและรับประทานอาหารร่วมกันเพียงแค่ครั้งเดียว  พี่ก็มั่นใจว่าความเอ็นดูที่พี่มีต่อเจ้าเป็นทุนเดิม  มันไม่ได้ลดลง หรือหายไปไหนเลยเมื่อถึงวันนี้

ลูกหมาน้อยน้องพี่  พี่ขออนุญาตเชิญคำสอนของคุณแม่ศันสนีย์  มาให้เจ้าช่วยพิจารณา  เจ้าพอจะมีเวลาพิจารณาไปพร้อม ๆ กับพี่อีกสักทีมั๊ย ?  อยากแลกเปลี่ยนมุมมองของเจ้าน่ะ  ว่าแล้วพี่ก็บังคับเจ้า ให้พิจารณาไปด้วยกันในทันใด !!!  ไป...น้องรัก

“ถ้าเราเห็นคนคนหนึ่ง ถูกทุบหัวอย่างทารุณต่อหน้าเรา  หรือทำสิ่งชั่วร้ายต่อหน้าเรา...จะเป็นได้ไหมว่าการมีอารมณ์โกรธของเราในเวลานั้น เป็นอารมณ์โกรธที่ถูกต้อง เพราะว่าถ้าเราวางเฉย ไม่รู้สึกอะไรเลย รู้สึกว่ามันเป็นปกติของมนุษย์ที่จะต้องทำชั่วบ้าง และเราไม่รู้สึกว่าจะต้องตอบสนองหรือหาทางช่วยนั้น เราจะทำได้จริงหรือ

สิ่งที่ได้แลกเปลี่ยนกันก็คือ “ทั้งสองคนนี้ไม่ได้ทำสิ่งที่ถูกต้องทั้งคู่ คนที่วางเฉยก็ไม่ถูก คนที่รู้สึกโกรธต่อสิ่งนั้นก็ไม่ถูก แต่คนที่ไม่โกรธแล้วช่วยคน คนนั้นแหละ คือสิ่งที่โลกต้องการ…อารมณ์เกิดขึ้นได้แน่ เพราะเป็นการยากที่ปุถุชนจะไม่เกิดอารมณ์ โดยเฉพาะเมื่อเราเห็นความอยุติธรรมในสังคม แต่การหลงอารมณ์ของเราจะนำความยุติธรรมกลับมาสู่สังคมได้จริงหรือ...อาจจะมีม็อบของคนที่หลงอารมณ์เกิดขึ้นก็ได้ และหากเป็นเช่นนั้นแล้วอะไรจะเกิดขึ้น มันก็จะมีแต่คนที่อยู่ในโลกนี้แบบดูดายไปเลย  ซึ่งเป็นคนละความหมายกับคำว่าวางเฉย  คนที่ดูดาย เห็นคนถูกข่มขืนแล้วก็ปล่อยให้กระทำ โดยไม่ลุกขึ้นมาช่วยเหลือหรือต่อสู้ ไม่ใช่คนจริง แต่คนที่ป้องกันและแก้ไขไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้นกับมนุษยชาติโดยไม่โกรธ  คือคนที่ต้องทำให้เกิดขึ้นในชีวิตของเราไม่ใช่คนอื่น”

เจ้าคิด...เจ้าเห็น...อย่างไร ??? 

…“ในยามที่ชีวิตประสบกับปัญหาและความทุกข์ยาก พุทธศาสนาแบ่งมนุษย์ออกได้เป็น ๔ ระดับ คือ
๑. มนุษย์ที่ต่ำกว่ามาตรฐานปุถุชนสามัญ คือ พวกที่เจอทุกข์ก็ไม่ดิ้น ถูกภัยคุกคามก็ไม่ตื่นตัว ได้แต่ท้อแท้ ระทดระทวย หรือไม่ก็นอนเฉื่อย
๒. มนุษย์ปุถุชนสามัญ คือ พวกที่เมื่อถูกทุกข์บีบคั้นหรือถูกภัยคุกคามก็ลุกขึ้นดิ้นรนขวนขวาย พอสบายก็ลงนอนเสวยสุข เฉื่อยต่อไปอีก
๓. มนุษย์ที่พัฒนาแล้ว คือ พวกที่เมื่อถูกทุกข์บีบคั้นหรือภัยคุกคามก็ลุกขึ้นดิ้นรนขวนขวาย และแม้จะสุขสบายแล้วก็ยังเพียรสร้างสรรค์ต่อไป ไม่หยุด พวกนี้นับว่าเข้าสู่ทางของอารยชนแล้ว
๔.มนุษย์ที่ประเสริฐที่สุด คือ ยามถูกทุกข์ บีบคั้น หรือ ภัยคุกคาม ก็ไม่พลอยทุกข์ จิตใจยังปลอดโปร่งผ่องใสอยู่ได้ แล้วก็ขวนขวายทำสิ่งที่ควรทำต่อไป หมายความว่าด้านการกระทำ ก็มีความเพียรพยายามสร้างสรรค์ ในด้านจิตใจก็มีความสุข ไม่ถูกความทุกข์ครอบงำ และแม้จะสุขแล้วก็ยังขวนขวายสร้างสรรค์ต่อไป”

เจ้าคิด...เจ้าเห็น...อย่างไร ??? 

มนุษย์ทุกคนมีจุดอ่อน และเราต้องรู้จุดอ่อนของเรา เพื่อนำจุดอ่อนนั้นมาเป็นโจทย์  ที่จะสร้างข้อปฏิบัติเพื่อให้เกิดประสบการณ์การแก้ไขในชุมชนของเรา โปรดอย่าไปผิดหวังกับจุดอ่อนของบุคคลอื่น ชีวิตของเราควรต้องทุ่มเทให้เกิดการสร้างสังฆะ  เพื่อเป็นที่พึ่งของสัตว์โลกทั้งหลาย เป็นเนื้อนาบุญของโลก ไม่มีอะไรที่ควรลงทุนเท่ากับเอาชีวิตของเรามาลงทุนในการสร้างสังฆะ ให้เป็นชุมชนของอริยบุคคล

เจ้าคิด...เจ้าเห็น...อย่างไร ??? 

“คนเราอาจจะมียูนิฟอร์มต่างกัน แต่ความปรารถนาในการมีชีวิตที่มีความสุขจากการเกิดของเรานั้นไม่ต่างกัน เราคงไม่เกิดมาเพื่อให้โลกนี้มีความทุกข์เพราะเรา เพียงแต่ว่าบางขณะเราไม่ได้หันกลับมามองชีวิตของเราอย่างใจที่รู้จักพอ  สุขทุกข์เป็นสิ่งที่สัมผัสได้ด้วยใจเรา  ถ้าใจเราอยู่กับสิ่งที่เราเป็นอย่างเป็นสุข แสดงว่าใจของเราเป็นสุข ใจที่แข็งแรงเป็นใจที่ต้องฝึก ถ้าเราฝึกจนใจของเราแข็งแรงจนมองโลกได้อย่างที่โลกเป็น ไม่มองโลกอย่างที่เราอยากให้โลกเป็น  เราจะเป็นสุขไม่ว่าโลกจะเป็นอย่างไร...คนเรามีมาตรฐานการวัดความสุขที่ใจ”

เจ้าคิด...เจ้าเห็น...อย่างไร ??? 

มาพิจารณาภาพนี้ด้วยกันนะ...

 “เอ๊ะ...ประติมากรรมอะไรหนอ”

“ประติมากรรมตรงไหน ถ้าหมาย ถึงที่โค้ง ๆ เป็นไม้สีดำ ๆ ละก็ ฝาโอ่ง นะคะ”

ฉันอดหัวเราะกับตัวเองไม่ได้ หลังจากย้อนกลับไปดูภาพถ่ายอีกครั้ง
ใครจะไปรู้ล่ะ...ก็เห็นฉากหลังเป็นทะเลสีคราม  ในขณะที่ภาพเน้นบริเวณที่ชิ้นไม้ รูปทรงโค้งขนาดใหญ่ เต็มจอ

บางทีอาจเป็นเพราะ  ความต้องการ...อยาก...ให้เห็นในสิ่งที่...ไม่ได้เป็น...ก็ได้มั้ง”

ก็ต้องยอมรับว่า ‘มุมกล้อง’ สามารถทำให้เราเห็นอะไรแตกต่างได้...

บ่อยครั้ง พอต่างมุม...ต่างบริบท ...เราก็เห็นภาพต่างกันไป
บ่อยครั้ง การเห็นสิ่งต่าง ๆ ก็เชื่อมโยงกับการปรุงแต่งข้อมูลไปในทิศ ทางที่เราลุ้น...อยากเห็น...
เหมือนอย่างฉันที่เห็นส่วนมือจับรูปโค้งบนฝาโอ่งเล็ก ๆ เป็นงานประ- ติมากรรมชิ้นใหญ่ริมทะเล
แล้วคุณล่ะ...เคยเป็นแบบฉันบ้างไหมคะ

เจ้าคิด...เจ้าเห็น...อย่างไร ??? 

คำเปิดเผยของบุตรสาวของผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดัง Ebrahim Hatinamikia ชาวอิหร่าน

เธอเล่าให้ฟังว่าพ่อของเธอเป็นผู้กำกับฯ ภาพยนตร์ แม่เป็นนักวิชาการ และทั้งพ่อและแม่ของเธอเป็นคนที่มีความเคร่งครัดในศาสนามาก เธอเป็นลูกที่ฟังพ่อแม่พูด แต่เมื่อถึงเวลาตัดสินใจ เธอจะตัดสินใจเอง และเธอเชื่อว่าการที่เธอมีโอกาสที่จะได้ฟังข้อมูลทั้งหมดแล้วตัดสินใจด้วยตัวเองนั้นทำให้เธอสามารถอยู่ในโลกนี้ได้อย่างคนอีกรุ่นหนึ่งที่มีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง และเธอยังได้เล่าให้ข้าพเจ้าฟังอีกว่าพ่อของเธอได้สร้างภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง คือเรื่อง In the Name of Father โดยภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอเรื่องสันติภาพ สงคราม วิถีชีวิต ความคิดในแง่มุมต่าง ๆ และความสัมพันธ์ภายในครอบครัวของชาวอิหร่าน โดยเฉพาะในเรื่องของคน ๒ วัย คือวัยพ่อกับวัยลูก เรื่องราวนั้นมีอยู่ว่า...

...เด็กสาวนักศึกษาวิชาโบราณคดีคนหนึ่งออกไซต์งานกับเพื่อน ๆ เพื่อขุดหาวัตถุโบราณชิ้นหนึ่ง ที่สุดเธอก็ได้พบมัน หากทว่าในดินที่ฝังกลบมิได้มีเพียงชิ้นวัตถุโบราณ ด้วยเมื่อขณะที่เธอชูมันขึ้นอวดเพื่อนพ้อง เสียงระเบิดก็ดังก้อง พร้อมกับเสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด ความสำเร็จกับความสูญเสียเกิดขึ้นในนาทีเดียวกันนั้นเอง เด็กสาวต้องถูกตัดขาทิ้ง โดยหารู้ไม่ว่าระเบิดลูกที่นำความเจ็บปวดและความสูญเสียมาให้เธอนั้นเป็นฝีมือการฝังของพ่อบังเกิดเกล้าของเธอเมื่อครั้งที่เขาเป็นทหารในสงครามครั้งที่ผ่านมา แล้วก่อนหน้านี้ก็เพียรที่จะบอกลูกสาวว่าสงครามได้จบลงไปแล้ว ลูกสาวได้บอกกับผู้เป็นพ่อว่าที่พ่อพยายามบอกว่าสงครามจบไปแล้วนั้นมันไม่จริง สงครามแค่เพียงผ่านไป สงครามยังไม่จบ เพราะสงครามยังผ่านเข้าไปอยู่ในตัวของเธอ อยู่ในตัวของคนอีกรุ่นหนึ่ง ซึ่งก็สร้างความเจ็บปวดแก่พ่อผู้ทำเพื่อประเทศชาติ และตอนนี้กำลังส่งผลแก่ลูกสาวอันเป็นที่รักของเขา ผู้เป็นพ่อจึงปรึกษากับหมอว่ามีทางอื่นไหมที่จะช่วยเธอโดยไม่ต้องตัดขาทิ้ง หมอก็ให้ความเห็นว่าลูกสาวของเขายังโชคดีที่เพียงถูกตัดขา แต่มีคนอีกมากมายที่ต้องเสียชีวิตทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีส่วนอะไรเลยในสงคราม เหตุใดพวกเขาจึงกลับต้องมาได้รับผลอันเลวร้าย ซึ่งเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้