.

.

มุกกี้กัวจอเข้จะหม่ำเต่า  แต่พี่ลำภาบอกว่า จอเข้เค๊าม๊ะกินไรพร่ำเพรื่อหรอก  มุกกี้บอกม๊ะเชื่อหรอก  พี่ลำภาลองโดดลงปายจิ...จาได้รู้ว่าเค๊ากินพร่ำเพรื่อม๊ะ ???

โดนปายคนละใบ....เอาไว้ใส่ข้าวกิน เอ๊ย เอาไว้เป็นที่ระลึก...

เดินมาอย่างเหนื่อย  กะลังจาถึงทางออก เจอกลุ่มนี้กะลังจาเข้า  พี่ลำภาบอกเมื่อยฉับพลัน !!  ขอนั่งพักเหนื่อยก่องนะ....

บ้านในฝัน....ของไอ้มุกกี้...

ใช้เวลากับบึงฉวากไปหลายชั่วโมง  ศิลปินใหญ่ก๊ะพามาต่อที่หมู่บ้านอนุรักษ์ควายไทย....  ชอบบรรยากาศที่จัดแสดงวิถีชีวิตของบรรพบุรุษของเราสมัยก่อน  ร่มรื่นดีจริง...

ที่เห็นจูงควายอยู่นี่...ม๊ะช่ายเด็กนะครับ...เป็นผู้ใหญ่ที่แก่แล้ว.... น่ารักดี...

เอ๊ ศิลปินเค๊าจาถ่ายอาไรน้า ???                               อ้อ...ถ่าย "ขี้" นี่เอง !!!

เค๊าช่างเป็นหนุ่มผมยาว....ที่เข้ากับบรรยากาศ....ซระเจงงงงง

ตกเย็นนัดพบกับบล็อกเกอร์อีกสามท่าน คือ ท่าน Thaihippy , ท่านพี่สอนสุพรรณ และท่าน สุพรรณิการ์  ที่หน้าสำนักงานของท่าน Thaihippy  ประทับใจตัวเป็น ๆ ของท่าน Thaihippy เป็นอย่างมาก  นึกภาพตามมุกกี้นะ...นึกถึงผู้ชายตี๊ๆ สูงๆ ขาวๆ ผมยาวๆ สีดอกเลา  หน้าตาใจดี  เท่ห์ ๆ นั่นเลย...จิ๊บเจง ๆ ๆ

ส่วนท่านพี่สอนสุพรรณหน้าตาโบราณ เอ๊ย หน้าตาสมชื่อ “ครูแผน” จริง ๆ ส่วนท่านสุพรรณิการ์ก๊ะน่ารักไม่แพ้กัน....  นั่งคุยกันเรื่องกิจกรรมของชุมชนเรา  ทำให้ครูแผนตัดสินใจเดินทางมาร่วมงานด้วย  ดีใจจริง ๆ  หลังจากคุยกันได้เรื่องได้ราวแล้ว  ท่าน Thaihippy ก็เชิญไปรับประทานอาหารอีสาน  ที่ไม่มีส้มตำให้กิน (เพราะมะละกอหมด แป่ววว) และพอสั่งข้าวเหนียวเพิ่ม  ข้าวเหนียวก๊ะหมดอีก...แป่วววว  หลังจากอิ่มหนำก็ย้ายกันไปดูพี่โฟล์คเหน่อเล่นดนตรีที่งานอุนสรณ์ดอนเจดีย์ต่อ  เย๊ๆๆๆ  ได้เห็นพี่โฟล์คเหน่อแสดงสดสักครั้ง  เป็นบุญตาเจง ๆ ๆ

ก่อนเข้างานรถติดเป็นบร้า  ถึงงานเกือบสี่ทุ่ม  เลยเดินจ้ำอ้าวยังกะตามควายหาย...  ศิลปินใหญ่ไปถึงงานสาย  ในวงเค๊าเล่นกันไปตั้งก๊ะหกโมงเย็น  นักร้องนำไปถึงสี่ทุ่มเพราะมัวไปรับจ็อบเป็นไกด์ให้นักท่องเที่ยวต่างดาว เอ๊ย ต่างแดน...

ปล่อยศิลปินขึ้นเวทีไป  ไอ้มุกกี้เดินสำรวจรอบ ๆ งานครื้นเครงดี   เป็นครั้งแรกสำหรับงานอนุสรณ์ดอนเจดีย์ของไอ้มุกกี้...

เดินเล่นจนรอบ  ก๊ะย้อนกลับมาที่หน้าเวที  พบสามบล็อกเกอร์ข้างต้น นั่งรอที่หน้าเวทีอยู่แล้ว

มานั่งฟังเพลงจากศิลปินในดวงใจ (บอส)  แหม๋ฟังสด ๆ นี่มันจิ๊บเจง ๆ 

.

สักพักศิลปินหย่ายก๊ะเชิญบล็อกเกอร์ผมยาวสีดอกเลาของพวกเราขึ้นไปแจมบนเวที  อยากบอกว่าทึ่งไปเรยย  โดนเพลง "เดือนเพ็ญ" เข้าไป กับน้ำเสียงและบรรยากาศตรงหน้า....อยากบอกว่าแซบซึ้งเกินบรรยาย....

ฟังไปจนเพลงสุดท้าย  พี่โฟล์คเหน่อร้อง “เพลงโฟล์คเหน่อ”  ที่เปิดในเอนทรี่นี้  อยากบอกว่าที่จริงเพลงนี้ฟังมาก็หลายรอบ หลายครา  แต่ไม่เคยได้พิจารณาเนื้อหาจริง ๆ จัง ๆ ซักที...รู้สึกเพียงแค่ว่าเพราะ...เท่านั้น...  คราวนี้ท่านพี่ร้องเป็นเพลงปิดงาน  นั่งฟังนิ่ง ๆ พร้อมเสียงร้องคลอตามของครูแผน ที่นั่งเยื้องไปข้างหลังมุกกี้  ขนลุกซู่ ๆ.... ไม่ได้ปวดฉี่นะ !!  มันอินอ่ะ...  นึกถึงใจของคนแต่งเนื้อ ที่ต้องการกำลังใจ...เหลือเกิน....

เสร็จจากที่งานนัดกันไปร้านข้าวต้มต่อ เพราะไอ้มุกกี้ลืมเอาซีดีให้ศิลปินเซ็นต์  เจ๊นกบ้านนา ต้องมาแหกอก (แฟ่บ ๆ) ของไอ้มุกกี้เป็นแน่แท้...  มีเรื่องตื่นเต้นอยากเล่าให้ฟัง  ระหว่างทางจากงานดอนฯ ไปร้านข้าวต้ม มุกกี้นั่งรถมากะครูแผน  รถวิ่งมาด้วยความเร็วพอประมาณ ชิดเกาะกลางถนน  มีวัยรุ่นวิ่งมาจากฝั่งตรงข้าม มาหยุดยืนที่เกาะกลาง  ห่างจากรถของเราไม่ถึงสิบเมตร  พร้อมชักปืนออกมากระหน่ำยิงไปฝั่งตรงข้าม  แล้วหันหลังวิ่งหายไป 

ขณะที่วัยรุ่นคนนั้นยิงนัดสุดท้ายเสร็จ รถของเราก็ถึงตรงจุดที่เค๊ายืนพอดี  หันหน้ามองตากะครูแผนแบบตาค้าง  ครูแผนปลอบใจว่า  วัยรุ่นสุพรรณฯ ก๊ะดุอย่างงี้แหล่ะ !!  คิดกลับไปให้เสียวไส้ซะนี่กระไร  ว่าถ้าตอนที่รถวิ่งมาถึงจุดที่เค๊ายืน แล้วเค๊ายังยิงนัดสุดท้ายไม่เสร็จ  ไอ้มุกกี้คงตายในหน้าที่บล็อกเกอร์  เอาชีวิตมาทิ้งที่สุพรรณฯ ซะนี่แล้ว (ไม่รู้จะมีธงชาติตราเนชั่นฯ คลุมหน้าอ๊ะป่าว)   คงได้ขึ้นหน้าหนึ่งไทยรัฐแน่ๆ  เพราะเช้าวันอาทิตย์ไทยรัฐก็รายงานข่าวนี้พอดี  ตามข่าวบอกว่า คนที่ถูกยิงไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล...เฮ้อออ  ประเทศชาติ....

ถึงร้านข้าวต้ม หัวใจยังตูมตาม  มุกกี้ตาจะปิด ประสาทเริ่มไม่สั่งการ และยังสงสารครูแผน กับท่านสุพรรณิการ์  เพราะดูท่าจะง่วงเต็มทน มีแต่ท่าน Thaihippy เท่านั้น ที่ยังคึกคักซะจริง!! ไล่ให้กลับไปก่อนก็ไม่ยอม  อยู่รอจนพี่โฟล์คเหน่อเซ็นต์ซีดีแผ่นสุดท้ายจนเสร็จ  ก็รีบแยกย้ายทางใครทางมัน  อย่างที่พี่โฟล์คเหน่อว่า  มุกกี้เช็คอินตีสองครึ่ง  เช็คเอ๊าท์เจ็ดโมง  เจริญโรงแรม !! 

เดินทางไปงานบวชน้องต่อด้วยความสุข  อิ่มเอมใจ  กับการพบปะกับกลุ่มคนที่เรารู้จักและสนิทสนมกับเค๊าแต่ทางตัวหนังสือตลอดมา  การพบเจอหน้าค่าตาในครั้งนี้มีความหมายยิ่งนัก  เพราะทำให้เราได้สานสัมพันธ์การทำบุญร่วมกันต่ออีก  โดยทุกท่านรับปากว่าน่าจะเดินทางมาร่วมงานที่อรัญฯ ได้ เกือบจะเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ 

ให้หลังหนึ่งวัน  เห็นพี่โฟล์คเหน่อโพสต์เอนทรี่ที่กล่าวมาข้างต้น  ก็ให้ซาบซึ้งในหัวจิต หัวใจ ของศิลปินใหญ่แห่งเมืองสุพรรณฯ  ที่แกยังตัดแบ่งค่าซีดีมาร่วมบริจาคกับโครงการอีกตั้งสองพันบาท  โทรกลับไปต่อว่าความดื้อของแก  พยายามอธิบายว่าส่วนนี้มันเป็นของแกโดยชอบ  เพราะส่วนที่คนบริจาคมาสำหรับค่าซีดี  มันก็เข้าโครงการไปทั้งหมดอยู่แล้ว

แกพูดตอบมาอยู่คำ...ประทับใจมากๆ  ว่า  แกตั้งใจตั้งแต่แกเริ่มเข้ามาเปิดบล็อกในชุมชนของเรานี่แล้ว  ว่าจะไม่คิดหาประโยชน์ส่วนตัวอื่นใดจากชุมชนเลย   ส่วนสำหรับการนี้ แกเลยตัดแต่ต้นทุนค่าอุปกรณ์ต่าง ๆ นิดหน่อย แล้วเหลือคืนให้ชุมชนสำหรับกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม  นับถือน้ำใจแกจริง ๆ ๆ  นับถือคนที่มีอุดมการณ์มั่นคง แน่วแน่ ชัดเจน ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น...  ขอคารวะท่านพี่...ด้วยความเคารพครับผม...

เกิดมาไม่เคยเห็นครับ...ศิลปินมาถ่ายรูปแฟนเพลง ลงมาจากบนเวที..

สำหรับไอ้มุกกี้...ความรู้สึกไม่เปลี่ยนเลย  รักแกจากตัวอักษร และเสียงเพลงยังงัย...  ก็รักตัวจริง ๆ ของแกอย่างนั้น...

กราบขอบพระคุณบล็อกเกอร์ทั้งสี่ท่าน ที่สละเวลาร่วมขบวนกัน  ทำให้ทริปนี้ของไอ้มุกกี้ มีความหมาย  มีประโยชน์ มีความสุข... มาก ๆ ครับผม

กราบขอบพระคุณบล็อกเกอร์ทุก ๆ ท่านที่ร่วมทำบุญมากับโครงการของพวกเรา  ยิ่งใกล้วันและมันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเรื่อย ๆ ก็ให้รู้สึกอิ่มเอมใจเหลือเกิน....

กราบขอบพระคุณครับผม

มุกกี้  สุดหล่อ  แสนดี  เซ็กส์ซี่หน่อย ๆ (ตรงไหน...ฟระ??)  อ๋อ ตรงนิ้วตรีน ก้อยซ้ายงัย !!!