มุกกี้ขอกราบสวัสดีเฮียหนุ่ม (kamolnum) และพี่หอมฉุย (ฅนผ่านทาง) แทบเท้าดำ ๆ เอ๊ย งาม ๆ ครับผม...

เอนทรี่นี้  มุกกี้ตั้งใจมาหลายเพลา ว่าจะเขียนขึ้นสำหรับพี่ทั้งสอง  ซึ่งเปรียบเสมือนพี่ชายแท้ ๆ ของมุกกี้  และมุกกี้ก๊ะรู้ว่าพี่ทั้งสองก๊ะรักและเอ็นดูมุกกี้เป็นน้อง (ชาย) แท้ ๆ เหมือนกัน... 

สบโอกาสในวันแห่งความรักนี้....อยากจะแสดงความรักกับพี่ทั้งสองซะเรยยยคร๊าบบบ 

เฮียครับ  ที่จริงมุกกี้ควรจะเรียกเฮียหนุ่ม ว่าพ่อมากกว่า  เพราะเฮียเปรียบเสมือนคนให้กำเนิดมุกกี้มาบนโลกออนไลน์ใบนี้...  ก่อนหน้านั้นก็อ่านอย่างเดียวมานานพอสมควร  มุกกี้มาเจอเอนทรี่ โตนเลสาป...อุแม่เจ้า  เข้าโดยบังเอิญ  ถูกใจใกล้ตัว  จึงได้ย้อนไปอ่านตั้งแต่เรื่องแรกจนครบทุกเรื่อง  เพื่อทำความรู้จักเฮียมากขึ้น  ก็ได้รู้สึกว่าเฮียเขียนเรื่องใกล้ตัวมุกกี้...ได้น่าอ่านจัง  เป็นแฟนประจำ รอคอยเอนทรี่ใหม่ ๆ และรู้สึกสนิทสนมกับเฮียทางตัวหนังสือไปโดยปริยาย  จากที่ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะเป็นคนอ่านอย่างเดียว  ก็กลายมาเป็นสมาชิกคอมเมนต์อย่างเดียว  จนมีแรงบันดาลใจกลายมาเป็นคนเขียนบล็อกถึงทุกวันนี้....   

แล้ววันนึง...ก็ตั้งใจอย่างแรงกล้า  ว่าจะขอเดินทางไปพบเฮียตัวเป็น ๆ ให้ได้... เสียมเรียบใกล้แค่นี้เอง  พอ ๆ กับไปกรุงเทพฯ น่ะแหล่ะ  เฮียเป็นบล็อกเกอร์คนแรกของชุมชนนี้  ที่มุกกี้ได้มีโอกาสเจอตัวเป็น ๆ  แบบฉองต่อฉอง อ๊ะจึ๊ย!!  ณ สถานที่ทำงานทำการของเฮียที่เสียมเรียบ...  ตอนแรกเจอ  ว่าอยากจะขอเอาไม้เขี่ย ๆ จิ้ม ๆ มาลองดมดูซะเหลือเกิน  ว่าตัวจริง ๆ หอมเหมือนตัวหนังสืออ๊ะป่าว !!!  (อ้าวไอ้มุกกี้  พี่...นะเมิง....ม๊ะช่ายก้อนขี้ควาย !!)  ภาพที่จินตนาการไว้  ว่าเป็นผู้ชายตัวน้อย ๆ กลับมลายหายไปสิ้น เมื่อพบตัวจริง...

มุกกี้ว่ามุกกี้ตัวโตแล้วนะ...เจอเฮียเข้าไป  โอ้โฮ ตัวโตกว่ามุกกี้อีก  ไม่น่าเชื่อว่าอาชีพอย่างเฮีย  จะมีรูปร่างหน้าตาแบบเนี๊ยะ !!!  (แปลว่าไรฟระ)  ปกติม๊ะชอบเลยอ่ะ  เดินกะคนต้วโตๆ กว่า...  เพราะทำให้รู้สึกว่าตัวเราเล็กลง  ความแมนถดถอย...  ชอบเดินกะคนตัวน้อย ๆ เช่นพี่หอมฉุย พี่โฟลค์เหน่อ มากกว่า  เพราะทำให้รู้สึกว่าเรายิ่งใหญ่  ปกป้อง คุ้มครอง และดูแลเค๊าได้ !!!  แต่เจง ๆ พี่หอมฉุยก๊ะตัวม่ายเล็กนะ  แต่แบบว่า  แกโตออกด้านข้าง...อ่ะ !! 

เฮียครับ  เฮียตัวเป็น ๆ ก๊ะน่ารักไม่แพ้ตัวหนังสือของเฮียเรย  สิ่งดีดีที่เฮียมีให้มุกกี้ตลอดมา  มุกกี้ไม่เคยลืม  และจะไม่มีวันลืม...  ไม่สัญญา  แต่รู้สึกอยู่กับตัว กับใจ ตลอดเวลาครับผม... 

ปล. เฮียครับ  อย่าลืม  “ห้องชวนฝัน”  ที่คุยกานไว้นะฮะ... รออ่านครับผม  ไม่ได้กดดัน  แต่เร็วหน่อยจิครับ  เด๋วความสดมานจาหาย  เตรียมปูเสื่อรอหน้าบ้านเรยยน้า....  เด๋วชวนพี่หอมฉุยปายนอนรอหน้าบ้านด้วยกานเรยยย.... ไม่ต้องรีบ  แต่ให้ไว !! 

เฮียครับ....มุกกี้รักเฮีย  โคตร โคตร เรยครับผม....

พี่หอมฉุยครับ  มุกกี้รู้จักพี่จากเอนทรี่ไรก๊ะลืมแล้ว  แต่พอกลับไปเริ่มอ่านตั้งแต่เอนทรี่แรก  มาสะดุดที่เอนทรี่ที่สอง  ผมเดินผ่านหน้าศาลรัฐธรรมนูญ  ประทับใจเพลงแปลก  เพลงนิทาน (ผ้าอุด รูแลน)  ไม่เคยฟังมาก่อนเลยเพลงแบบนี้  เมนต์ไปขอพี่  พี่ก็ดีใจหายส่งเมล์มาให้  มุกกี้เป็นแฟนประจำบ้านพี่ตลอดมา  บ้านพี่เปี่ยมไปด้วยเพลงเพราะ ๆ แปลก ตัวหนังสืออบอุ่น ๆ  และเมื่อพบตัวเป็น ๆ พี่ก็ยังเสียสละแผ่น เขียว ไรย์  ซึ่งพี่มีต้นฉบับอยู่เพียงแผ่นเดียว ให้กับมุกกี้  ไม่ว่าจะปฏิเสธไม่รับยังงัย  มุกกี้ขอเพียงแค่ยืมแผ่นมาก๊อปลงคอมฯ  พี่ก็ยังยัดเยียดแผ่นต้นฉบับให้อยู่ดี  บอกยืนยันว่าตั้งใจเอามาให้น้อง...

พี่ครับ...สำหรับมุกกี้  ใครที่สามารถให้อะไร ที่เค๊ามีอยู่แค่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น และสิ่งนั้นก็เป็นสิ่งที่หาไม่ได้ง่ายนัก  กับใครสักคน  นั่นถือว่า  เค๊าย่อมมีใจให้อย่างแท้จริง...   มุกกี้นับถือน้ำใจพี่ และซาบซึ้งมาก ๆ จริง ๆ  ครับผม...

เมื่อได้แผ่นเต็มมาแล้ว ฟังครบทั้งอัลบั้ม  ก็ให้สะดุดกับเพลงที่เปิดในเอนทรี่นี้ครับ... ชื่อเพลง “วันรัก...ดอกไม้บาน”   ฟังครั้งแรกก็ติดหู ติดอก ติดใจ จริง ๆ  ถ้าหากว่าไม่ยึดติด คิดแค่เพียงว่า เนื้อหาของเพลง กล่าวแคบ ๆ แค่เพียงความรักระหว่างหนุ่มสาวล่ะก็  มุกกี้ว่า..มันเป็นเพลงรักสำหรับทุกผู้ทุกคน ทุกชนทุกชั้น ทุกเพศทุกวัย เรยอ่ะฮะ...  มุกกี้รู้สึกอย่างนั้น... 

“รักกันเถิด....เถิด รัก รัก กันไว้”

“เมื่อเราให้ “รัก” ก็จะให้เรา” 

“แค่เพียงเอ่ยคำ “รัก” เบา ๆ .... ดอกไม้ก็บาน” 

พี่ครับ....มุกกี้รักพี่  โคตร โคตร เรยครับผม.... 

เฮียครับ พี่ครับ  มุกกี้ขอแสดงความยินดีย้อนหลัง จากใจจริง  สำหรับรางวัล Content of the Year  ด้วยครับผม  ไม่ว่าพี่ทั้งสองจะรู้สึกกับตำแหน่งที่ได้มานี้อย่างไร  แต่มุกกี้อยากบอกว่า  มุกกี้โคตรจะภูมิใจ   ที่พี่ทั้งสองสามารถได้รับตำแหน่งนี้มา  ด้วยคะแนนเสียงจากประชากรในชุมชนของเราอย่างเอกฉันท์ ท่วมท้น  นั่นแสดงให้เห็นว่า  พี่ชายทั้งสองของมุกกี้เป็นผู้ผลิตผลงานดีมีคุณภาพ และชนะใจมหาชน อย่างแท้จริง ครับผม...

เฮียครับ พี่ครับ เนื่องในโอกาสที่เฮีย และพี่ ครองตำแหน่ง Content of the Year และเนื่องในเทศกาลวันแห่งความรักนี้  พอดีมุกกี้ม๊ะมีผู้ชายให้บอกรักอ่ะ...  เลยต้องซวยพี่สองคนเรยย !!  มุกกี้รักเฮีย และพี่...นะครับ...   รักจริง รักจัง รักไม่หวังผลตอบแทน...  และนอกเหนือจากความรักอันเปี่ยมล้นที่มีให้แล้ว  มุกกี้ยังมีของที่ระลึกเล็ก ๆ น้อย แต่ทำมันจากใจ  มอบให้กับพี่ทั้งสองด้วยครับผม....

ก่อนหน้านั้น  ช่วงที่ชุมชนของเรา  เค๊ามีประชาสัมพันธ์ถึงการแข่งขันต่าง ๆ นานา  มุกกี้พลิกไปพลิกมา  ก็ให้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถพอจะแข่งขันอะไร กับใครเค๊าได้ซักอย่างเดียว...  แต่พอบังเอิญมาอ่านเจอการประกวด Karaoke Contest  ที่บ้านคุณปิรันย่า  ก็ให้รู้สึกสนุกขึ้นมาฉับพลัน  และอยากมีส่วนร่วมกับชุมชนมั่ง  รางวง รางวัลอะไร ม๊ะด้ายคิดถึงหรอก  อยากสนุกอย่างเดียวเจง ๆ เรยยย...

เผอิญสนิทกับดีเจพี่จ่า ดีเจหน้าตาภูธ๊ร ภูธร !!   จากรายการ “ลูกทุ่งสามสมัย” ของคลื่นวิทยุชุมชนคนอรัญฯ  95.50  เลยไปปรึกษากับแกว่าอยากร้องเพลง “วันรัก...ดอกไม้บาน” ของเขียว ไรย์ เนี่ยฮะ  แต่จะทำยังงัย  ที่จะเอาเสียงร้องออกให้เหลือแต่ดนตรีอย่างเดียว  (ที่จริงคุณปิรันย่าแนะนำไว้แล้วในบ้านของเธอ  แต่มุกกี้มีเขา มีนกเอี้ยง  และยังมีตัวขี้เกียจ ตัวใหญ่ ๆ เกาะหลัง เกาะไหล่  เต็มปายหมด...!!) 

ตอนแรกก๊ะตั้งใจอยากหาน้อง ๆ มอปลายซักคน  ที่มีความสามารถในการเล่นกีตาร์ มาแกะเพลง แล้วเล่นให้หน่อย จะได้มีค่าขนมตอบแทนให้กับน้อง   แต่ก็เสียดายเสียงดนตรีชิ้นอื่น ๆ แต่ไอ้ครั้นจะจ้างเต็มวงเพื่อมาเล่นสำหรับเพลงนี้  มานก๊ะคงจะเกินการปายหน่อย... กะทำเล่น ๆ ขำ ๆ เฉย ๆ

ดีเจพี่จ่า (ตชด.จากแดนอีสาน)  แนะนำให้รู้จักกับ พี่เจ๊ก อดีตน้กร้องนักดนตรีรูปหล่อ (น้อยกว่ามุกกี้นิดส์....)  ประจำร้านคนเหล้าเพลง หน้าสถานีรถไฟอรัญฯ และยังเป็นดีเจประจำรายการ “เพลงไทยวาไรตี้ฯ”  ทางคลื่นสยามเรดิโอ 102.50   พี่เจ๊กมีห้องอัดเองด้วย และมีโปรแกรมที่สามารถแยกเสียงร้องออกจากเสียงดนตรีให้ได้.... พอได้พบ  ได้พูดคุย ก็ถูกอัธยาศัยซะจริง...   เลยตกลงใจให้พี่เจ๊กดำเนินการให้ทั้งหมด... 

วันที่มุกกี้ไป survay โรงเรียนล่วงหน้า ให้พี่ BlueHill  ก่อนที่แกกับพี่มะอึกและ อ.ศุภศรุต จะเดินทางมาหลายวันอยู่เหมือนกัน  ขากลับขี่รถผ่านบ้านพี่เจ๊กพอดี  นึกได้เลยลองโทรเข้าไปถามความคืบหน้าการแยกเสียง...  พี่เจ๊กบอกว่างเลยมั๊ยตอนนี้  พี่อ่ะว่าง  อยากให้มาร้องเลย  อ้าว !!  กลัวที่ไหนอ่ะ  พร้อมซาเหมอ  เลี้ยวแว๊ปทิ่มเข้าไปหน้าบ้านแกเรยย...

เฮียครับ พี่ครับ  ชีวิตนี้ของไอ้มุกกี้ ร้องคาราโอเกะมาก็หลายครั้งหลายครา  ทั้งต่อหน้าและลับหลังสาธารณะชน  เพิ่งมีครั้งนี้อ่ะฮะ  ครั้งแรกในชีวิต (และคงจะเป็นครั้งเดียว)  ที่ได้ร้องเพลงในห้องอัดเสียง  อันมีอุปกรณ์อีเลคโทรนิคครบครัน  ถึงแม้ว่าจะไม่หรูหรา อุดมสมบูรณ์ เท่าห้องอัดใหญ่ ๆ ที่ไหน  แต่เฮียครับ พี่ครับ พี่โฟล์คเหน่อครับ  (อยากบอกแกด้วย)  ครั้งนี้ไอ้มุกกี้น้องชายสุดหล่อของพี่พี่  ได้ร้องเพลงในขณะที่มี “กระชอนช้อนปลา”  ขั้นตรงกลางระหว่างปากไอ้มุกกี้ ก๊ะไมค์โครโฟนด้วยอ่ะฮะ อารมณ์ประมาณพี่แอ๊ดกะลังอัดอัลบั้มชุมใหม่  และเข้าใจเอาว่า  คุณสมบัติของไอ้กระชอนช้อนปลานี้ มันคงช่วยกรองสันดานอันหยาบโลน เอ๊ย กรอง “อารมณ์”  อันหยาบคายของไอ้มุกกี้  ให้มันละเอียดอ่อนขึ้น... ง้านมั๊ง  (มานคงช่วยได้ประมาณ 0.05%) 

มาถึงไม่ต้องซ้อมครับ  มืออาชีพอยู่แล้ว  ร้องเลย  มาร้องตอนใกล้เที่ยง ข้าวเช้ายังไม่ได้กิน  ดีที่ไมค์คุณภาพไม่ดีพอที่จะบันทึกเสียงท้องร้องไปด้วย !!  ร้องไปสามเที่ยว ผสมเสียงหอบนิด ๆ กระดกลิ้นผิดหน่อย ๆ  ชอบเที่ยวแรก !!!  แต่พี่เจ๊กบอกให้เอาเที่ยวที่สาม !!  ไม่กล้าปฏิเสธครับ.... เค๊าให้มาร้องอย่างเดียว  เค๊าไม่ได้ให้มีสิทธิ์มีเสียงตัดสินใจ !!  ต้องแล้วแต่โปรดิวเซอร์ !!!  ฟังเสียงตัวเองใน Head Phone ตลกครับ ขำขำ อาย ๆ โวยวายใหญ่  บอกเสียงครายอ่ะ  ควายที่หน๋ายร้องฟระ ทุเรศโคตร  ม๊ะคุ้นหูเรยยย...เฮ้ออออ ไอ้บ้ามุกกี้ !! 

ร้องเสร็จ ออกจากห้องอัดบ้านพี่เจ็กแก  ก็ตัดสินใจได้เลยว่าไม่ส่งมันหรอก  ประก่ง ประกวดอะไร   บรรยากาศดีดี สนุก ๆ แห่งการประกวด มันเสียไปหมดแล้ว  จาเก็บไว้แค่เป็นอนุสรณ์ส่วนตัว  กับความตั้งใจทำอะไรบ้า ๆ อย่างนี้  ลำพังอยู่เฉย ๆ ก็ไม่เคยคิดซักครั้งว่าจะทำอะไรแบบนี้อ่ะฮะ 

หลังจากนั้นอาทิตย์นึง  พี่เจ๊กแกตกแต่งอะไรอีกนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วส่ง e-แมว มาให้แต่บอกว่าการแยกเสียงร้องออกนี้ มันไม่มีโปรแกรมไหนสามารถทำได้สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์  มันเลยมีเสียงพี่เขียวเค๊าคลอตามเบา ๆ  โปรดิวเซอร์ของมุกกี้เค๊าม๊ะฉะบายจาย  เค๊าบอกเด๋วทำดนตรีให้ใหม่  รอวันเมา ๆ แกก็ทำดนตรีเองใหม่  และเอาเสียงมุกกี้ที่ร้องไว้แล้วปายใส่เรยยย  ม๊ะต้องให้ไปร้องใหม่ แล้วส่ง e-แมว  มาให้เพิ่ม...

ต๊ะแรกมุกกี้อยากเอา original sound  ลงบล็อกให้พี่พี่ฟังมากกว่า เพราะเสียงพี่เขียวที่ยังเหลือมันยังพอจะช่วยกลบเสียงร้องเราไปได้มั่ง  ร้องผิด ๆ ถูก ๆ กระดกลิ้นก็ผิด  จะได้ม๊ะค่อยได้ยิน  แต่พี่เจ๊กบอกต้องเอาอันที่แกทำ sound ใหม่ขึ้นบล็อกเท่านั้น  มิฉะนั้นจาโกรธกานยันลูกแกบวช !!!  เอาจัดไป...  (เฮ้ออ  ช้านเลือกโปรดิวเซอร์ผิดอ๊ะป่าวเนี่ย!!)

ตั้งใจว่าจะเก็บไว้เป็นอนุสรณ์ เป็นสมบัติส่วนตัว เก็บไว้ให้มิดชิด อายโคตร... แต่สบโอกาสในวันแห่งความรักนี้  ขออนุญาตนำเพลงความหมายดีดีเพลงนี้ พร้อมเสียงที่พอฟังได้ (แต่หน้าตาคนร้องดี๊ดี !!)  มอบให้กับพี่ทั้งสอง เพื่อตอบแทนสำหรับความรัก ความห่วงใย ความปรารถนาดี ที่เฮีย และพี่ มีให้ไอ้มุกกี้  น้องชายตัวดี...เสมอมา....

ถ้าพร้อมจะเสียสติ  เอ๊ย พร้อมจะผ่อนคลายไปกับเสียงไอ้มุกกี้  ก๊ะปายปิดอ้ายเครื่องเล่นอันข้างบนนู๊นน ก่องน้า...  แล้วรวบรวมความกล้า และบ้าบิ่น  มากด Play ของอ้ายเครื่องข้างล่างนี้ !!! 

คำเตือน  :  ก่อนกด Play ลงไป  ควรตรวจสอบความคิด  และจิตใจ ของตนเองซะก่อน  ว่ามั่นคงแข็งแรงดีหรือยัง...  ขอความกรุณาอย่าทานอาหาร (ดี ๆ แพง ๆ) ให้อิ่มเกินไป  เผื่อเวลาอ้วกจาด้ายไม่เสียดายของ !! และควรจัดหากาโถนมาวางไว้ ใกล้ ๆ ตัว... ง่ายต่อการหยิบฉวย พร้อมใช้ ในทันที...

เอ้า....พร้อมแว้ว...ก๊ะปายยยย..... 

เฮียครับ พี่ครับ...  วันนี้อยากบอกเหลือเกินว่า  ไอ้มุกกี้ยังอบอุ่นใจที่สุด  ที่เฮีย และพี่ ไม่ทิ้งไอ้มุกกี้ไปไหน...  คนที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน  ต่อให้ทะเลาะ ขัดใจกันขนาดไหน  ถ้าไม่มีใครตัดสินใจเดินจากไป  ไม่นานความรู้สึกไม่ดีต่าง ๆ ในจิตใจ มันก็จะค่อย ๆ มลายหายไปเอง...ด้วยมนต์ตรา คำว่า “อภัย”     

(แค่เพียงเอ่ยคำ “รัก” เบา ๆ ดอกไม้ก๊ะบานนน)   

มุกกี้กลัวจริง ๆ ครับ  กลัวเฮีย กับพี่ จะไม่อยู่กับมุกกี้  กลัวจริง ๆ ไม่ล้อเล่น ไม่อยากเห็นคนที่เรารัก  ต้องเดินจากไปไหน หากเพราะเหตุผลมันไม่สมควร  มันทำร้ายจิตใจกันเกินไป  เฮียกับพี่ จะไปมีบ้านเล็ก บ้านน้อยที่ไหน มุกกี้ไม่ว่าซักนิด ไม่ขัดใจเลยครับ อะไรฉะบายจายทำกานปายย   แต่บ้านของเราที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรก  ไม่อยากให้ทิ้งมันนะครับ  อย่างน้อยคุณค่าอันสำคัญของมันก็คือสถานที่ที่ทำให้เราได้มารู้จักกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน และทำให้เรา “รัก” กันครับผม...   

หากเหนื่อยนักก็พักกันครับ  มีเรี่ยวมีแรงเมื่อไหร่ก็ค่อยขีด ค่อยเขียน อะไรดี ๆ ให้ไอ้น้องคนนี้ได้เสพเหมือนเดิม...  และให้รู้สึกว่าเรายังอยู่ใกล้ ๆ กันตลอดเวลา เปิดหน้าต่าง ยื่นหน้าไปก็เจอกัน.... 

วันนี้นอกจากมุกกี้จะบอกรักกับพ่อแม่ และคนในครอบครัวแล้ว  ก็ขอบอกรักกับเฮียและพี่ด้วย  เพื่อยืนยันความรู้สึกที่มีต่อเฮียและพี่ครับ...  แต่ถ้าหากใครรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว ๆ กับความรักของพวกเรา  และอยากแสดงตนว่าเป็นคนในครอบครัวของเราด้วย  บอก “รัก” กันเข้ามานะฮะ จะยินดีเป็นอย่างมาก  ไม่ได้บังคับฮะ  แต่ถ้ารักกันแล้ว  ก็จะไปเก็บมันไว้ในใจทำไม  ใครเค๊าจะรู้ !!   

ชอบครับชอบ  ชอบมีคนดีดีมารัก  ชอบไปรักคนดีดี ทั้งแอบรักและรักโจ่งแจ้ง...  บอกกันออกมาครับ  ตะโกนดัง ๆ โยนกันเข้ามาครับ  เขวี้ยงมา ปาเข้ามา เตะส่งกันเข้ามา  ไม่ว่าจะส่งรักมาด้วยวิธีใด  บ้านไอ้มุกกี้ก็เปิดประตู แง้มหน้าต่าง อ้าซ่า  รับไว้ทั้งหมดครับ...

ท้ายนี้ ไอ้มุกกี้ขอให้เฮียหนุ่ม และพี่หอมฉุย  มีความสุขที่  “ได้รัก”  และมีความสุขที่ได้  “รับรัก”  จากทุก ๆ คนนะคร๊าบบบ  มุกกี้รักเฮีย และพี่ครับผม.... 

จากไอ้มุกกี้  น้องชายหน้าตาดี  ซนเป็นพัก ๆ น่ารักเป็นระยะ ๆ แต่ก๊ะจะรักและคิดถึงพี่ ๆ ทู๊กกวานนเรยยย 

ปล.เฮียคับ  แบบว่า...บ้านเฮียอ่ะ  ม๊ะเห็นมีรูปให้มุกกี้จิ๊กมาลงบล็อกเรยย....ม๊ะงอนน้า....