ในสัมพันธภาพ แห่งชีวิต
เราแต่ละคน เป็นทั้งผู้ให้ และผู้รับ

ไม่มีใคร สุดสมบูรณ์
จนเป็นแต่ ผู้มาให้ ฝ่ายเดียว

ส่วนผู้ที่หวัง แต่จะรับ ไม่เคยคิดให้ใครนั้น
ก็คงหา ได้ยากนัก....

ในขั้นต้น ของชีวิต
เรารับจากแม่ และจากพ่อ

รวมทั้ง ผู้มาสู่โลกนี้ก่อน
และอันที่จริงนั้น

แม้ขณะเมื่อ เราคิดว่า
เรายังไม่มีความสามารถ ที่จะให้ตอบแทนได้

เราก็อาจ ให้สิ่งมีค่าได้
เพราะสิ่งนั้น ไม่จำเป็น ต้องเป็นทรัพย์สิ่งของ

มิใช่วัตถุ ที่สัมผัส จับต้องได้
นั่นคือ น้ำใจรู้คุณ ของผู้ให้

และสำนึก รู้คุณค่า ของการให้
ซึ่งในหลายกรณี...
เป็นสิ่งตอบแทน ที่มีคุณค่า กว่าวัตถุสิ่งของ มากนัก

ทั้งการให้ และการรับ
เมื่อประกอบด้วย น้ำใจ ไมตรี ดีงาม

เป็นคุณค่า อันประเสริฐ ในชีวิต
ของทั้งผู้ให้ และผู้รับ

ในการ “ให้” นั้น
อย่าได้ ทำโดย จำใจ
เพราะเกรงกลัว ครหา ถ้าไม่ให้

อย่าใช้ การบริจาค เป็นเครื่องมือ
ปลูกความนิยม ประกาศเกียรติคุณ ของตนเอง

อย่าได้ให้ อะไร ใครเขาไป
ด้วยหวังในใจ ว่าเขาจะให้ตอบ ตามประสงค์

อย่าได้ให้ อย่างทิ้งขว้าง ไม่แยแส
โดยดูหมิ่น ดูแคลนผู้รับ แม้ในใจ

คุณธรรม ของการให้ มิได้อยู่ ที่ราคาของวัตถุ
หากแต่ อยู่ที่น้ำใจ ของการให้

ผู้นำ Khmer Rouge คนสุดท้าย ที่ยังมีชีวิตอยู่ !!!

เมื่อเป็น “ผู้ให้”
ก่อนจะให้ มีใจยินดี เป็นสุขใจ ที่จะได้ให้

ขณะให้ มีใจผ่องใส
เมื่อให้แล้ว มีใจชื่นบาน
การให้นั้น ก็จะเต็มเปี่ยม สมบูรณ์

เมื่อเป็นผู้รับ
พึงระลึก ว่าคุณค่าสำคัญ ที่ได้รับ

คือ น้ำใจดีงาม ของผู้ให้
แล้วพึงถนอม รักษา สิ่งที่รับไว้นั้น

เพื่อใช้คุณประโยชน์ ให้ถูกต้อง
ทั้งต่อ ชีวิตของตน และผู้อื่น

โดยเฉพาะ เพื่อสร้างความสามารถ
ที่จะเป็น “ผู้ให้” ต่อผู้อื่น ต่อไปด้วย....

กำลังใจ....ที่เธอไม่รู้....

คัดลอกจาก บทที่ 41 เรื่อง “คุณค่าของการให้” จากหนังสือ “เพ่งพินิจ เรื่องชีวิต” ผู้เขียน ศ.ดร.ระวี ภาวิไล ตีพิมพ์ครั้งแรก ธันวาคม 2527

เพื่อนบ้านทุกคนครับ....
มุกกี้ เคยคิดเล่นๆ หลายครั้งเหลือเกิน อะไรครับที่ทำให้เราทั้งหลาย ที่อาศัยอยู่ทั่วทุกมุมของประเทศ และของโลก...ใบนี้...

ได้โคจร... มารู้จักกัน.... มาพบกัน.... มาเข้าใจกัน... มารักกัน... มาทำสิ่งดีดี...ร่วมกัน...

ความบังเอิญ....เหรอครับ ??? โชคชะตา ฟ้าลิขิต ??? ....

มุกกี้ (ลูกสมุน) ต้องคอยเฝ้าระวังความปลอดภัยให้ ผู้นำ Khmer Rouge ตลอดเวลา

แต่ช่างเถอะครับ.... ไม่ว่ามันจะเกิด จากเหตุปัจจัยอะไรก็ตาม...

ในวันนี้ วันที่พวกเราผนึกกำลัง ร่วมแรงร่วมใจทำสิ่งดีดี ที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมภายนอก มันทำให้ชุมชนของเรามีค่า มีความหมายยิ่งนัก....

“การให้” ของพวกเราในครั้งนี้ ถึงแม้มันจะเป็นเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเริ่มต้น แต่มันก็พิสูจน์ได้ว่า ทุกๆ คนในชุมชน มีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน 

มีความสมัครสมาน สามัคคี เห็นถูกต้องตรงกัน ว่าสิ่งที่พวกเราได้ทำไป มันเป็นประโยชน์ต่อสังคมภายนอก สังคมที่เรายังต้องอยู่อาศัยร่วมกัน....

ประทับใจบล็อกเกอร์ทุก ๆ ท่าน ที่สละเวลาเดินทางมาร่วมกิจกรรมกัน ทุก ๆ ท่านมาด้วยใจจริง ๆ และยังเชื่อมั่นอยู่เหมือนเดิมไม่เสื่อมคลายว่า “ทุก ๆ คน ล้วนเป็นคนดี” ครับผม

เย็นที่รับประทานอาหารที่ร้านบ้านเสบียง อ.ศุภศรุต เชิญให้กล่าวอะไรกับเพื่อน ๆ ความรู้สึกยังอึ้ง ๆ เรียบเรียงคำพูดไม่ออก ถึงตอนนี้ ตามไปเยี่ยมบ้านหลาย ๆ ท่าน ก็ให้อิ่มเอิบใจแบบพูดอะไรยังไม่ค่อยออกอยู่ดี....

เอ่อ หัวหน้าครับ แบบว่า รู้สึกว่ามีใคร กะลังจะแทงข้างหลังทะลุถึงไส้ติ่ง เราอ่ะครับ....

แต่สิ่งที่พูดไปแล้ว และอยากจะพูดอีกที “รักชุมชนนี้ฮะ อยู่ด้วยกันนะฮะ อย่าทิ้งกันไปไหน...”

ฮั่นแน่.... รู้แล้ว....ว่าใคร....

หวังว่าโอกาสหน้า จะได้ร่วมกิจกรรมสนุก ๆ และเป็นประโยชน์อย่างนี้อีก...ครับผม....

ขอขอบพระคุณ บล็อกเกอร์ผู้ร่วมเดินทางมาทำกิจกรรมด้วยกันทุกท่านนะฮะ

ปล.ขออภัย กิจกรรมนี้อาจจะถ่ายรูปมาน้อยหน่อยครับ เพราะมัวแต่ติดภารกิจ เซิ้งกระจายอยู่ !!! 

ขอได้รับความขอบพระคุณ.....จาก mookie ครับผม....