::: "ฉันชอบการเดินทาง" :::

คำคำนี้ น่าจะเป็นคำฮิตติดปาก ติดตัว ติดใจ ของใครหลาย ๆ คน.... รวมทั้งฉันด้วย....

แต่ถ้าจะพูดให้แคบลงอีกสักหน่อย... ฉันชอบการเคลื่อนที่....ย้ายจากที่นึง ไปยังอีกที่นึง ไม่ว่าจะใกล้แค่สิบเมตร หรือยาวไกลกว่านั้น...

ด้วยชีวิตฉัน เคยถูกกักขังจากการทำงานในตึกเหลี่ยม ๆ ห้องเหลี่ยม ๆ รวมทั้งประเทศเหลี่ยม ๆ อ๊ะม่ายช่าย... มาเป็นระยะเวลาสิบกว่าปี....

หกปีมานี้.... ชีวิตของฉันพลิกผัน ออกมาทำงานท่ามกลาง สายลม แสงแดด และก็บ่อยครั้ง ที่ต้องท่ามกลางสายฝน.... อันชุ่มฉ่ำเหลือเกิน...

ฉันเริ่มรู้สึกตัว ฉันไม่ชอบการอยู่กับที่...นานนาน...

เวลาอยู่ที่ทำงาน นั่งโต๊ะได้ไม่นาน ฉันต้องหางานอะไรที่มันต้องออกไปทำข้างนอก เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา...

โชคดีที่งานของฉัน ต้องเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา เคลื่อนที่ใกล้ ๆ หรือเคลื่อนที่ไกล ๆ ไปมาระหว่างสองประเทศ ฉันก็ชอบทั้งนั้น...

สาย ๆ บ่าย ๆ ฉันต้องหางานที่ต้องออกไปทำข้างนอก เพื่อเอาตัว เอาหน้า เอาผม ไปโต้ลม....

ฉันไม่ชอบการเคลื่อนที่ด้วยการ เดินด้วยขาของตัวเอง....สักเท่าไหร่... ฉันชอบเคลื่อนที่...ด้วยพาหนะ...

ฉันชอบขับขี่ยานพาหนะแทบทุกชนิด... ไม่ว่ายานพาหนะพื้น ๆ ทั่วไป หรือยานพาหนะแปลก ๆ ใหม่ ๆ ขอเพียงได้มีโอกาสที่จะลอง...

ตอนเด็ก ๆ ที่ฉันเพิ่งรู้รสชาด การขี่จักรยานเป็นครั้งแรก พ่อพาไปหัดขี่ที่สนามหลวง เค๊ามีจักรยานเด็กน้อยให้เช่า หัดขี่ครั้งแรกก็ทำเอาแข้งขาฉันถลอกปอกเปิกไปหมด...

แต่นั่น ก็ไม่ได้ทำให้ฉันเข็ดขยาดกับยานพาหนะชนิดนี้ หรือชนิดใด ๆ อีกเลยที่ชีวิตฉันได้มีโอกาสลิ้มลอง...เริ่มต้น...

จักรยานคันแรกของฉัน ใหญ่โตเกินตัวซะเหลือเกิน นัยว่า ซื้อแล้วต้องสมประโยชน์ที่สุด สำหรับครอบครัวฐานะอย่างเรา...

แม่ใช้ขี่ซื้อกับข้าว ฉันกับพี่สาวใช้ขี่เล่นไปมา หรือไปทำธุระให้พ่อแม่... โดยช่วงแรก ๆ ฉันต้องยืนขี่ตลอด เพราะขาไม่ถึง!!

โตมาหน่อยฉันหลงรักมอเตอร์ไซค์ ฉันมีความสุุขทุกครั้งเวลาขี่มอไซค์.... ถึงแม้ว่ามอไซค์จะทำให้เกิดริ้วรอย และความทรงจำมากมาย ทั้งแข้งขา , มือไม้ หรือเนื้อตัว ฉันก็ไม่เคยสนใจ...

ฉันมีความสุขเสมอ...เวลาเอาหน้า... โต้แดด โต้ลม โต้ฝน...

ฉันโชคดีอีกแล้ว ที่งานของฉันต้องใช้มอไซค์ เป็นพาหนะในการปฏิบัติงาน...

หลายปีก่อน เพื่อนฉันบอกว่า รถของฉันคงใช้น้ำมันมากกว่ารถปกติทั่วไป... เพราะว่าเจ้าของมันหน้า "หย่าย" เวลาขับขี่มันมีแรงเสียดทาน...มากกก เปลืองน้ำมัน....

ฉันจำอะไรไม่ได้มากไปกว่า ไอ้คนพูดมันตกเก้าอี้ไปเมื่อพูดเสร็จ!!

หลายคนมีเพื่อนร่วมทาง... หลากแบบ... หลากหลาย... หลากนิสัย...

เพื่อนร่วมทางของฉัน อีกนัยนึงฉันเรียกเค๊าว่า "คู่ชีวิต" ผู้ซึ่งฉันตัดสินใจ "เลือก" เค๊าด้วยตัวของฉันเอง...

ซึ่งอาจจะมองดูไม่มีชีวิตสำหรับใครๆ แต่สำหรับฉัน เค๊าเป็นคู่ชีวิต...ที่มีชีวิต เค๊าโลดแล่นไปพร้อมกับฉันทุกเมื่อเชื่อวัน ตามที่ฉันต้องการ...

ช่วยกันทำมาหากิน และไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยงอแง ไม่เคยต้องทำให้ฉันผิดหวัง หรือเสียใจ....

ทัศนคติ... วิธีการเลือกเพื่อนร่วมทาง หรือคู่ชีวิต ของแต่ละคนเป็นอิสระ...

หลายครั้ง...ฉันเฝ้ามองวิธีการเลือก...ของบางคนด้วยความงุนงง สงสัย...

หลายครั้ง ฉันทึ่ง เจือชื่นชม ในขั้นตอน...วิธีคิด...วิธีการ...

หลายครั้ง ฉันไม่เข้าใจวิธีการอยู่ร่วมกัน ระหว่างคนเหล่านั้น กับคู่ชีวิตของเขาหรือเธอ...

มันไม่ได้มีกฏเกณฑ์ ข้อบังคับ ตำรา แบบเรียน หรือการอบรม สั่งสอนจากใคร ๆ ที่เป็นสูตรสำเร็จ....

ทุกสิ่งล้วนมาจาก "หัวใจ" ของเจ้าตัว... ที่เมื่อถึงเวลา...จะบอกได้ว่า...

"นี่แหล่ะ...ใช่แล้ว...."

วันนี้...ฉันยังมั่นใจ.... ว่าฉันยังมีความสุข กับคู่ชีวิตของฉันทั้งสองนี้... ที่ไม่เคยทำร้ายฉัน....สักครั้ง...

ฉันถนัดเดินทางโดยลำพังอยู่เสมอ... (ถนัดไม่ได้แปลว่าชอบ หรือไม่ชอบ!!)

ความถนัดในการเดินทางโดยลำพัง มันทำให้ชีวิตฉัน ไม่ยึดติดกับอะไรต่าง ๆ ให้ชีวิตมันต้องรกรุงรัง...

ทัศนคติส่วนตัวของฉัน.... เปลี่ยนไปตามวัยอยู่เสมอ... ทุกเมื่อเชื่อวัน...

ฉันไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง....

แต่ฉันก็พร้อมเสมอ... ที่จะเปลี่ยนแปลง... ถ้ามันจะต้องเปลี่ยนแปลง...

วันนี้... ฉันยังมีคู่ชีวิตคนเดิม....ไม่เปลี่ยนแปลง....

ขอบคุณนะ...คู่ชีวิตที่แสนดี...ของฉัน....

เพลง เส้นทางนี้
วรรธนา วีรยวรรธน