สวัสดีคร๊าบบ...

จากที่มุกกี้ได้บอกไว้ในเอนทรี่ก่อน ว่ามีภาระกิจที่ต้องเดินทางไกล อยากนำเหน๋อ บอกกล่าวกะมิตรรักเพื่อนบ้านทุก ๆ ท่าน เผื่อจะเป็นประโยชน์จากความบ้านนอก ของไอ้รูปหล่อคนนี้ด้วยครับ!!!

เมื่อเช้าวันที่ 15 มี.ค. เวลาตีห้าครึ่ง เป็นเวลาที่ควรจะมีความสุข ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น แต่ไอ้รูปหล่อจากบ้านนอกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่สุวรรณภูมิ สนามบินแห่งความภาคภูมิจายย (โคตร ๆ ๆ) ของคนไทยทั้งชาติ!! จุดหมายปลายทางในครั้งนี้ อยู่ที่... กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา....

เหตุมาจากกรมส่งเสริมการส่งออก กระทรวงพาณิชย์ไทย มีกำหนดการจัดงาน Thailand Exhibition 2008 เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีและตอกย้ำความนิยมต่อสินค้าไทย...

รวมทั้งขยายโอกาสการค้า สำหรับสินค้าที่ยังไม่มีตลาดได้เจรจากับคู่ค้าในกัมพูชา รวม 2 ครั้ง...

โดยครั้งแรกจัดในจังหวัดเสียมเรียบ ระหว่างวันที่ 7-10 กุมภาพันธ์ 2551 และต่อด้วยครั้งที่ 2 ในกรุงพนมเปญ ระหว่างวันที่ 14-18 มีนาคม 2551...

ถ้าม๊ะเห็นแก่ประหยัดน้า ม๊ะอยากเดินทางด้วยสายการบินนี้หรอก!!!
เพราะเค๊าเป็นผู้หนับหนุนหลักอย่างเป็นทางการให้กับ...ผี...แดง...!!!

นางจิรนันท์ วงษ์มงคล อัครราชทูตที่ปรึกษา (ฝ่ายการพาณิชย์) ประจำกรุงพนมเปญ จึงออกหนังสือเชิญชวนผู้ประกอบการทั่วไปเข้าร่วมงาน...

บริษัทที่เป็นคู่ค้า ของหน่วยงานมุกกี้ ก็เข้าร่วมในงานนี้ด้วย...

ในช่วงที่จัดที่เสียมเรียบ ก๊ะตั้งใจว่าจะเดินทางไปดูงานด้วย เพราะจะได้พ่วงภาระกิจดวล karaoke กับเฮีย kamolnum ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไป...

แต่ให้เผอิญดันติดภาระกิจอื่น เลยอดปายเรยย เสียยดายย เจง ๆ ๆ ๆ คราวหน้านะเฮีย  ม๊ะให้พลาดแย้วว!!...

แต่สำหรับที่พนมเปญนี้ บอสมีดำริส่งองค์หญิงน้อย (ลูกสาว) พร้อมองครักษ์พิทักษ์ความปลอดภัยให้องค์หญิง (มุกกี้) ให้เดินทางไปดูงาน.... แบบฉองต่อฉอง!! อ๊ะจึ๋ย!!

องครักษ์ไฮเทค จัดแจงจองตั๋วเครื่องบินผ่านระบบอินเตอร์เนต บันทึกข้อมูลของพาสปอร์ตเองกะมือ จนทุกอย่างเรียบร้อย พร้อมเดินทาง....

เมื่อถึงเคาท์เตอร์เช็คอินเพื่อออก Boarding Pass องครักษ์ยื่นเอกสารของตัวเองก่อน น้องเจ้าหน้าที่รับไปพิจารณา แล้วเงยหน้ามาจ้องตา ไอ้องครักษ์บ้านนอก (หล่อโคตรๆ) แล้วพูดด้วยความสุภาพปนสมเพส (ฉุด ๆ) ว่า...

"เอ่อ พี่ครับผมเกรงว่าพี่จะไม่สามารถเดินทางได้ เพราะอายุของพี่กะลังจาหมด!! เอ๊ยม๊ะช่าย... อายุพาสปอร์ตของพี่ มันกำลังจะหมดอ่ะครับ !!"

แล้วน้องชายผู้ใจดี (แต่หน้าตางั้น ๆ) ก็ให้ความรู้แก่ไอ้องครักษ์บ้านนอกว่า โดยปกติการเดินทางออกนอกประเทศ หนังสือเดินทางจะต้องมีอายุคงเหลือไม่ต่ำกว่า 6 เดือน...

แต่ถ้าสำหรับพนมเปญ (หรือบางประเทศให้เช็คดูเอา) เหลือซักสี่เดือนก๊ะยังสามารถ ซักสามเดือนก๊ะยังพอพูดพอจากันได้...

"แต่ของพี่สุดหล่อ มานไม่ถึงอ่ะครับ เกรงว่าพี่เดินทางไปถึงก็จะต้องถูกกักตัวอยู่ที่สนามบินพนมเปญ (ประมาณทอม แฮ้งค์ ใน The Terminal !!) เพราะเค๊าจะไม่อนุญาตให้เข้าประเทศ...."

อ้าว... เหรอ... จะรู้มั๊ยอ่ะ พาสปอร์ตเล่มนี้ก๊ะเป็นเล่มแรกในชีวิต ห้าปีที่มีเค๊ามา ก๊ะใช้ไม่ถึงสิบห้าครั้ง แล้วยิ่งเวลาอยู่ชายแดน อย่าว่าแต่พาสปอร์ตเลย บอร์เดอร์พาสต์ ก๊ะยังไม่ค่อยต้องควักออกมาใช้...

หน้าตาหล่อๆ งี้ เดินทางไปมาระหว่างสองประเทศ ไม่เคยมีตม.มายุ่ง แบบว่าเป็นผู้มีอิทธิพลอ่ะ!! ไม่ได้ดูไว้ด้วยว่ามันหมดอายุเมื่อไหร่... ตอนซื้อตั๋วก๊ะบันทึกวันหมดอายุเองกะมือ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเลยว่ามันใกล้หมดอายุเต็มทน... ทามงายอ่ะ...

พอเจ้าหน้าที่ยืนยันว่า ไปถึงเค๊าก๊ะไม่ให้เข้าประเทศแน่นอน องค์หญิงก๊ะเริ่มงอแง จะไม่ยอมเดินทาง...

องครักษ์ทั้งขู่ ทั้งปลอบว่า เดินทางคนเดียวไม่น่ากลัวเลย องครักษ์เดินทางคนเดียวมาทั้งชีวิต รื่นรมย์จาตาย!!

องครักษ์ก๊ะเคยขึ้นเครื่องบินคนเดียวมาแล้ว ไม่ต้องคุยกะใคร เสียบเอ็มพี อ่านหนังสือ แสนสุขขี ฉะบายจาตาย!!  พักโรงแรมคนเดียวยิ่งดีออก ไม่ต้องมีใครมาแย่งใช้ห้องน้ำด้วย  เตียงก๊ะเป็นของเราคนเดียว!!

ทั้งกล่อม ทั้งเกลา จนองค์หญิงยอมเดินทางคนเดียว แบบหน้าบูด หน้าบึ้ง หน้าตึง!!

ปล่อยองค์หญิงไปขึ้นเครื่องเสร็จ ไอ้องครักษ์บ้านนอก รีบไปดำเนินการทำ Credit Shell เพื่อนำมูลค่าตั๋วไว้ใช้สำหรับการเดินทางคราวหน้า ซึ่ง Credit Shell จะมีอายุ 3 เดือน...

ด้วยความเป็นห่วงว่าองค์หญิงต้องนอนคนเดียว (เพราะองค์หญิงกลัวผีเหลือกำลัง ยิ่งผีเขมรถ้าองค์หญิงเจอ จาคุยกานรู้เรื่องมั๊ย ก๊ะม่ายรู้!!)

รีบจัดแจงโทรไปแจ้งลูกค้าให้ทราบปัญหาที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งย้ำนักย้ำหนาว่า ให้ไปถึงสนามบินพนมเปญก่อนองค์หญิงจะลงเครื่องนะ...จ๊ะ

เพราะไอ้องครักษ์ขี้ลืม ลืมมอบเครื่องโทรศัพท์ซิมเขมร ให้องค์หญิงติดตัวไปด้วย เด๋วจาติดต่อใครลำบาก !!

เล่าปัญหาทั้งหมดทั้งมวลให้ลูกค้าฟังเสร็จ โดนต่อว่าอีก บอกทำไมไม่โทรมาบอกก่อน (องครักษ์ว่าองครักษ์มีอิทธิพลแล้ว เจอลูกค้ามีอิทธิพลกว่า!!)

ลูกค้าบอกว่า มุกกี้เดินทางมาเลย ผมจะให้หัวหน้าตม. (หย่ายยย โคตร ๆ ๆ) ประจำสนามบินพนมเปญ มารับรองมุกกี้ เพื่อพาเข้าประเทศและส่งกลับออกไปด้วยความปลอดภัยและถูกกฎหมาย!!

อ๊ะโห ทามด้ายขนาดนั้นเยยยเหย๋ออออ มุกกี้ม๊ะด้ายเป็นลูกเป็นหลาน "เหลี่ยม" น้า... แต่ก๊ะแจ่มมมม...

เมื่อได้รับคำยืนยันเช่นนั้น องครักษ์บ้านนอกรีบเผ่นกลับขึ้นไปยังเคาท์เตอร์เพื่อจะใช้สิทธิ์ Credit Shell จับเครื่องบินเที่ยวบ่ายตามไปเรยย...

เย๊.. องค์หญิงไม่ต้องนอนก๊ะผีเขมรแย้ววว!!....

องครักษ์นำความไปแจ้งให้กับ น้องสาวเจ้าหน้าที่คนฉวยทราบ เจ้าหน้าที่คนฉวยพิจารณาพาสปอร์ตอีกที แล้วพูดด้วยความอิดหนาระอาใจว่า...

"พี่เค๊อะ... ถึงแม้พี่จะยืนยันว่า พี่เดินทางไปแล้วจะฉามาดเข้าประเทศเค๊าได้ แต่ตม.บ้านเรา เค๊าไม่อนุญาตให้พี่ออกนอกประเทศหรอกเค่อะ หนังสือเดินทางของพี่ เหลืออายุแบบขี้เหร่เหลือเกิน!! พี่เชื่อหนู พี่อย่าดื้อ อย่างี่เง่านะเค๊อะ พี่ปายม๊ะด้ายเจง ๆ เค่อะ!!"

เมื่อได้รับคำยืนยัน อย่างหนักแน่น มั่นคง องครักษ์รูปหล่อ ก๊ะหมดรูปในทันใด อิทธิพลที่พกมา ก็หายวับไปกับตา!! โทรไปแจ้งลูกค้าว่า เนื่องจากประเทศไทยเค๊าร๊ากก ไอ้รูปหล่อเหลือกำลัง...

เค๊ากลัวปายแย้วม๊ะกลับ เค๊ากลัวจาเสียทรัพยากรบุคคลอันมีคุณค่าให้กับประเทศเพื่อนบ้านปาย... เค๊าม๊ะให้ปายอ่ะ ม๊ะเหมือน "เหลี่ยม" หรอก อันนั้นเค๊าม๊ะอยากให้กลับมา!!

อ้าว...ไอ้องครักษ์ เมิงพาดพิง เด๋วเมิงจาโดน อิทธิพลหน๋ายก๊ะช่วยเมิงม๊ะด้ายนะเนี่ย!!

เดินคอตกนั่งรถเมล์กลับบ้าน โทรปายกราบบังคมทูล รายงานบอสที่เคารพด้วยความกริ่งเกรง กลัวจะถูกให้พิจารณาตัวเอง หรือถูกปลดกลางอากาศ โทษฐานปล่อยให้องค์หญิงแฉนฉวย เดินทางโดยลำพัง...

อย่าน้าคร๊าบบ อย่าเพิ่งปลดองครักษ์ผู้แสนดี องครักษ์บกพร่องในหน้าที่ โดยสุจริตน้าคร๊าบบ ม๊ะด้ายมีเจตนาเยยย!!!

โทรเช็คเป็นระยะว่าองค์หญิงถึงมือลูกค้าแล้ว ปลอดภัย ฉะบายดี แถมแอบหนีไปนวด Aroma กันอีกต่างหาก!! รื่นรมย์เจง ๆ เยยย...

ก๊ะเลยไม่ได้ไปเก็บบรรยากาศของงาน มานำเหน๋อมิตรรักเพื่อนบ้านด้วยตัวเองเยยย แต่ก๊ะขอให้น้องของบริษัทคู่ค้า เค๊าช่วยส่งรูปบรรยากาศในงานมาให้...

น้องยังปลอบจาย บอกพี่มุกกี้ม๊ะต้องเขินอาย อ้ายพวกเซลล์ในบริษัทฯ ที่มานต้องเดินทางกานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มานยางเกิดอาการอย่างพี่มุกกี้เยยย มานมารู้ตัวก๊ะตอนจะเช็คอินแย้ววว!!!

อ้าว..เหย๋ออ.. นึกว่าตรูเป็นคนเดียว ในประเทศไทย!!  อายโคตร....

สำหรับบรรยากาศในงาน ผู้ประกอบการตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่ง งานได้รับความสนใจจากผู้ประกอบการ และประชาชนชาวกัมพูชา พอสมควร ผู้เข้าชมงานหนาแน่นทุกวัน ธุรกิจที่เข้าร่วมงานมีทั้ง...

สินค้าอุปโภค-บริโภคทั่วไป : อาหาร, เครื่องใช้ในบ้าน, ผลิตภัณฑ์พลาสติก, ของใช้และของเล่นเด็ก, เครื่องหนัง, เฟอร์นิเจอร์, เครื่องใช้ไฟฟ้า, เครื่องสำอางและเวชภัณฑ์, ของขวัญของชำร่วย

เอ่อ... ท่านครับ... ท่านมาศึกษาดูงานเหย๋อคับ!!!

ลักษณะการจัดแสดงสินค้าเป็นแต่ละบูธ คล้าย ๆ ในบ้านเรา พอดีม๊ะด้ายปายเอง นั่งเทียนเขียนตามคำบอกของน้องเค๊า!!  นั่งเขียนนานปายหน่อย ก้นเริ่มดำแระ  น้ำมันพลายหยดติ๋ง ๆ !!  แต่โดยรวมถือว่างานประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี สร้างการรับรู้ได้พอสมควร...

เป็นกิจกรรมที่ดีเจง ๆ ขอให้ขายดิบขายดีน้า ขอให้ค่าเงินบาทอ่อนค่าลงอย่างฉับพลัน...ด้วยคร๊าบบบ....  ซักสี่สิบบาท...กะลังแจ่มมมม....

แล้วไว้โอกาสหน้าฉานจาปายเจอเธอใหม่นะ... พนมเปญ...

คำเตือนประจำเอนทรี่นี้ : ก่อนจะเดินทางออกนอกประเทศ ตรวจสอบวันหมดอายุของหนังสือเดินทางของท่านด้วย.... มิฉะนั้นประเทศจะรักท่านขึ้นมาฉับพลัน ม๊ะยอมให้ท่านจากปายยย!!!

ปล.มีเพียงสองรูปแรกเท่านั้น ที่เป็นฝีมือขององครักษ์รูปหล่อ... ส่วนที่เหลือน้องที่บริษัทคู่ค้า เมตตาฉ่งมาให้...

ขอบคุณคร๊าบบบ
องครักษ์บ้านนอก...
รูปหล่อ แสนดี มีความรับผิดชอบ....

.

::: เพลงนี้...ผ่านการตรวจสอบจากเจ้าหน้าที่เรียบร้อยแล้ว :::
ว่าม๊ะช่ายเพลงของ...กู๋...
เช๊อะ!!! ม๊ะง้อหรอก... กู๋บร้า....

.

ปล.สอง ฝากไว้ในอ้อมใจ... บล็อกเกอร์ทุกผู้ทุกคน...

.