ตอนเป็นเด็กน้อยชอบเล่นทอยเส้น เป่ากบ และโดดยาง เป็นชีวิตจิตใจ... ประถมปลายครูให้เล่นวอลเลย์ เพื่อนตบลูกมาโดนหน้าเข้าจังเบอร์ เห็นดาวระยับระยิบ ดี๊...ดั้งไม่หัก ถ้าดั้งโด่งคงหักไปแล้ว!! (โชคดีน้าแม่ให้มาแค่พอหายใจ เลี้ยงตัวเองได้ ไม่ได้ให้มาฟุ่มเฟือย!! ทุกวันนี้นอนตะแคงม๊ะด้ายนะเนี่ย ตามันจาไหลมากองรวมกัน!! เอ่อ... ไอ้มุกกี้...เมิง ม๊ะมีครายเล่น เมิงก๊ะเล่นตัวเองได้นะ!!... อ้ายบร้า...) หลังจากนั้นก๊ะหยะแหยงกีฬาทุกชนิด ที่ต้องเล่นเป็นหมู่คณะ และต้องปะทะ ไปโดยปริยาย....

ขึ้นม.ต้น ครูพละหวังจาฝากผีฝากไข้ เพราะหน่วยก้านมันให้ แต่ไอ้ลูกศิษย์ปอดแหก ก๊ะปฏิเสธทุกชนิดกีฬา ด้วยเหตุว่าอุบัติเหตุช่วงประถม มันฝังรากหยั่งลึกเกินเยียวยา.... (ครูๆๆ อย่าปายเชื่อๆๆ มานอ้างๆๆ มานขี้เกียจซ้อม!!)

เรียนจบมาพี่พี่ที่ทำงานเค๊าชวนไปตีแบด ไอ้เรารึ มันเด็กท้ายซอย เล่นแบดแต่ในซอย ไม่เคยเล่นในคอร์ท พี่พี่เค๊าบอกเมิงมาให้ไว เด๋วกรูสอนให้ ไปเล่นซักนิดซักหน่อย ก๊ะเป็นปีเหมือนกันนะ แต่ก๊ะไม่ถูกโฉลกเท่าไหร่ เล่นได้ แต่ไม่ดี....

แล้ววันนึง เธอนั้นก๊ะมา...(กรุณาร้องเป็นเพลงพี่เบิร์ด!!) ผู้ชายคนนึง ชักนำมุกกี้เข้าสู่วงการโยนโบว์ (ปล.แถวบ้านเรียก "โยน" นะ ม๊ะด้ายเรียก "ทอย"!!) ผู้ชายรูปร่างกะทัดรัด ปราดเปรียว เชี่ยวชาญ ชำนาญ แคล่วคล่อง ว่องไว ลีลาเลิศเลอ เค๊าอยากสอนเรา เค๊าอยากสนิทกะเรา เค๊าอยากชนะใจเรา เพราะเค๊าหวังพี่สาวเรา!!! ตอนแรกเราก๊ะปฏิเสธเข้มแข็ง เล่นไม่เป๊น ไม่เป็น ไม่เคยเล่น อายโคตร... แต่ไอ้ครั้นจะปล่อยเค๊าไปเล่นกันสองคน มันก็งัยๆ อยู่ อ่านะ ต้องไปเป็นก้างซักกะหน่อย....  ที่สำคัญม๊ะต้องเสียตังค์...แฮ่ ๆ ๆ ๆ....

ดีกรีพี่เค๊าการันตีด้วยถ้วยหลากหลายใบ จากหลายสถาบัน อาทิเช่น สถาบันวิจัย
พอนดส์!! (เอ่อ เมิงเล่นเข้าไป เค๊าจาขำกับเมิงมั๊ย!!) ไม่ว่าจะกติกาสากล หรือกติกาการกุศล เค๊าก๊ะโชกโชน เค๊าสอนเรากับพี่สาวทุกอย่าง เราได้แค่บางอย่าง แต่พี่สาวเราก๊ะใช่ย่อย เห็นตัวน้อยๆ นึกว่าไม่มีแรง โยนทิ้ง โยนขว้าง โยนเหมือนไม่ตั้งใจ แต่สไตร์ค จนเราเบื่อ!!! เบื่อจะเล่นด้วย...

เค๊าสองคนพัฒนากันเข้าไป เป็นมืออาชีพซะเหลือหลาย พี่สาวเพิ่งเข้าสู่วงการ ก๊ะถอยรองเท้าป้ายแดงเป็นของตัวเองในทันที.... นี่ถ้ารวยคงมีพิน มีลูก มีเลน เป็นของตัวเองซะล่ะมั๊ง!! หลังจากนั้นเราก๊ะเลิกไปด้วย เพราะอับอายในผลคะแนนเมื่อเทียบกับพวกเค๊า ปล่อยพวกเค๊าไปกันสองคน จนเค๊าได้เสียกัน เอ๊ย... แต่งงานกัน!!!....

แล้วมุกกี้ทำงัยอ่ะ... มุกกี้ก๊ะมาอยู่อรัญฯ พอดีอ่ะจิ แต่เวลากลับบ้านทีไร มานต้องผ่านเมเจอร์รังสิตก่อน เห็นหลังคาเมเจอร์โบว์เค๊าแล้วก๊ะเกิดแรงฮึดสู้ เลยลงแวะก่อน โยนมันซักสี่ซ้าห้าหกเกมส์ ค่อยเข้าบ้าน ก่อนกลับอรัญฯ ก๊ะแวะโยนอีกเจ็ดแปดเก้าสิบเกมส์ ได้เหงื่อพอตัวเหม็นๆ ก๊ะโหนรถทัวร์กลับอรัญฯ...

การนี้กระทำโดยลำพังทุกครั้ง เค๊าแต่งงานกันแล้วนิ เค๊าจามาสนใจไรเรา!!! ไอ้เรารึ มันก๊ะแค่หมาหัวเน่า!! เค๊าได้กันแล้วเค๊าก๊ะถีบหัวเราส่ง...เช๊อะ....

เป็นอย่างนี้อยู่เป็นปีที่สำหรับทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน ฉันก๊ะได้ค้นพบว่า ฟ้าช่างเมตตาส่งคุณโบว์มา ให้มีคุณสมบัติเพียบพร้อม คู่ควรกะคนอย่างฉันซระเจง คุณโบว์ลิ่งเอ๋ย... คุณพร้อมสำหรับฉันเสมอ เมื่อฉันต้องการ... คุณเป็นกีฬาประเภทเล่นคนเดียวได้ ไม่ต้องแข่งกับใคร... ไม่ต้องคอยใคร ไม่ต้องนัดใครให้วุ่นวายเสียเวร่ำเวลา อยากขึ้นมาเมื่อไหร่ ก๊ะไปได้เสียกันในทันใด!! แถมเมื่ออยู่กับคุณ คุณก๊ะยังชักนำ "คุณสมาธิ" เข้ามาเป็นกิ๊กเพิ่มขึ้นให้เราโดยอัตโนมัติอีก ฮืมม สองเด้ง.. กำไรเห็นๆ

วันที่ฉันได้เสียกะคุณไปถึง 170  ฉันก๊ะรู้สึกว่า โลกนี้มันสดใสซาบซ่า ซะนี่กระไร!! แต่ไม่กลับไปคุยก๊ะสองคนผัวเมียที่กล่าวมาข้างต้นหรอกนะ อันนั้นเค๊าระดับ 200 ขึ้น!! อย่าไปคุยก๊ะเค๊า เสียเวลา พวกไม่น่าคบหา!! เช๊อะ...

เกือบจะถอยรองเท้าเป็นของตัวเองซักคู่อยู่ก๊ะหลายครั้งหลายหน จดๆ จ้องๆ อยู่ แต่ให้มารู้สันดาน เอ๊ย นิสัยตัวเองว่า เวลามีอะไรเป็นของตัวเองเมื่อไหร่ มันมักจะหมดค่า หมดความหมายไปในทันใด อาทิเช่น อุปกรณ์ออกกำลังกายต่างๆ นานา เมื่อได้มามันก๊ะกลายเป็นราวตากผ้าราคาแพงมั่ง เป็นรากฐานให้คุณแมงมุมชักใยสร้างบ้านอันมั่นคงมั่ง!! เป็นนู่นมั่ง นี่มั่ง ผิดวัตถุประสงค์หลักไปจ้อยยย!!

ก๊ะคิดถูกแล้ว ที่ไม่ได้ถอย.. เพราะตอนนี้ มุกกี้ก๊ะดันหย่าร้างกะคุณโบว์ลิ่งมาเป็นปีแล้วเหมือนกันล่ะ (แหม คุยซระนะเมิง...) ด้วยเหตุแห่งการ "ขี้เกียจ" เข้ามาแทนที่ เป็นเหตุผลที่ดีซระเจงๆ... เด๋ววันแข่งจริง คงต้องให้เค๊าเอารางขึ้น!! ไม่อยากเป็นเทศบาล!!..

ที่จริงได้รับ Tag เรื่องพรุชิง จากพี่โฟล์คเหน่อมาตั้งนานแระ ตั้งใจไว้ว่าจาตอบต้นเดือนพ.ค. รอให้เค๊าซาๆ กันก่อน จะได้ออกมากระตุ้นอีกที... เผอิญได้รับ Tag นี้จากพี่ชาย kamolnum มาเพิ่ม ถือโอกาสตอบรวมกันไปทั้งสอง Tag เลยละกันนะฮะ... แบบว่า ขี้เกียจ!!....

อยากขอบคุณ "สายลมที่ผ่านมา" เป็นการส่วนตัวมากๆ สำหรับพลังใจอันเต็มเปี่ยม และไอเดียบรรเจิดในครั้งนี้ ความตั้งใจดีของเธอ นอกจากจะเป็นพลังงานคืนกลับสู่งสังคมที่กำลังเดือดร้อน ยังทำให้ผู้คนในชุมชนได้มีกิจกรรมดีดีกระชับความสัมพันธ์กันอีกครั้ง...

กระแสตอบรับของกิจกรรมนี้ ช่างน่าชื่นใจจริงๆ เราได้เห็นการยินดีตอบ Tag จากผู้คนทั่วชุมชน หลั่งไหลกันออกมา หลากหลายรูปแบบ หลากหลายเรื่องราว หลากหลายมุมมอง ทั้งสาระผสมบันเทิงเริงใจ และความตั้งใจในทุกๆ เอนทรี่... อย่างพร้อมเพรียงภายใน 3 วันอย่างที่เธอขู่ไว้ (อาจจะกลัวกัน เพราะเธอชอบเล่นของ!! หรือกลัวเธอจะฆ่าตัวตาย เห็นเสนอมาซะหลายตอน!!) แต่ชั้นไม่กลัว ชั้นเพิ่งตอบ... ชั้นเพิ่งว่าง... เข้าใจชิมิ...

"ขวานที่ไม่มีด้าม นำไปใช้ย่อมไร้พลัง...." ใครมันบังอาจคิดการ หักด้ามขวานทองโบราณอันทรงคุณค่ามาแต่ดึกดำบรรพ์นี้ ขอให้มันฉิบหาย วอดวาย มีอันเป็นไปในทันใด....

แล้วเจอกันนะคร๊าบบบ

mookie จากทีม จิ๊กโก๋โอเค...