.

.

.

ตั้งแต่...
วันที่ฉัน...
ได้กำเนิดเกิดมาบนโลกใบนี้...

.

.

.

.

.

เมื่อเริ่มจะรู้ความ...
ฉันก็สุดแสนจะยินดี...
ที่ฉันก็ได้มีโอกาสรู้จักกับ "เธอ"....

.

.

.

.

.

ถึงแม้ว่า...
ตลอดชีวิตของฉันนั้น
ไม่เคยเลยสักครั้ง...

.

.

.

.

.

ที่จะได้สัมผัส...
ความรู้สึกดีดี...
ที่เธออยากจะพยายามส่งผ่านมา...
ไม่เคยเลย.....

.

.

.

.

.

ความรู้สึกที่เธอส่งผ่านถึงคนรอบข้าง....
ตลอดเวลา....

.

.

.

.

.

เค๊าเหล่านั้น...
คงรับรู้ได้ ถึงความห่วงใย

.

.

.

.

.

ปรารถนาดี ที่เธอมีให้...
เสมอมา....

.

.

.

.

.

ที่จริง....
เธอเปิดโอกาสให้ฉันตลอดเวลา....

.

.

.

.

.

ฉันเองนั่นแหล่ะ...
ที่ไม่ไขว่คว้าโอกาสนั้นไว้...

.

.

.

.

.

ทำไมนะ....

ฉัน....

ตอบตัวเองไม่ได้....

.

.

.

.

.

เพราะอะไร...
ก็ไม่รู้...

.

.

.

.

.

ฉันจึงเพิกเฉย...
ไม่เคยสนใจใยดีเธอ...

.

.

.

.

.

ไม่เคยเห็นคุณค่า....
ของคนดีดี....
เช่นเธอ...

.

.

.

.

.

แต่ฉัน...
ไม่เคยรังเกียจเธอเลยนะ...
ไม่เคย...

.

.

.

.

.

ตรงกันข้าม...

.

.

.

.

.

ฉัน......
กลับชื่นชมเธอ...
อยู่ในใจ...
บ่อย ๆ ....

.

.

.

.

.

.

ในสายตาของฉัน....
เธอมีจิตใจที่เข้มแข็งเหลือเกิน....

.

.

.

.

.

ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเข้มแข็งได้ถึงขนาดนี้
ไม่ว่าเรื่องดีร้ายประการใด
ที่ผ่านเข้ามา....

.

.

.

.

.

เธอก็อดทนกับมันได้เสมอ....

.

.

.

.

.

น่าชื่นใจเหลือเกิน...
น่าภาคภูมิใจมาก ๆ

.

.

.

.

.

ที่คนอย่างเธอ...
เกิดมาเพื่อคนอื่นอย่างแท้จริง....

.

.

.

.

.

วันนี้.....
วันที่เธอ....
กำลังจะต้องจากฉันไป....

.

.

.

.

.

วันที่ลมหายใจของเธอ....
แผ่วเบา....

.

.

.

.

.

ลงไปเรื่อย ๆ ....

.

.

.

.

.

ฉัน....
และอีกหลาย ๆ คน....

.

.

.

.

.

ที่รักเธอ....
จะมีชีวิตอยู่....

.

.

.

.

.

.

ต่อไป...ได้อย่างไร....

.

.

.

.

.

.

ทำไมคนเรา...
ต้องเห็นคุณค่าของคนคนหนึ่ง...

.

.

.

.

.

.

ก็ต่อเมื่อเค๊า....
กำลังจะจากไป...

.

.

.

.

.

จากไป...
อย่างไม่มีวันหวนคืน....

.

.

.

.

.

จากไป....
โดยไม่มีวันกลับมา...

.

.

.

.

.

มันสายไปมั๊ย...
สำหรับ.....
การที่จะ...

.

.

.

.

.

สำนึก...

รู้ซึ้ง...

ถึงคุณค่า...

ของคนดีดี...

คนนึง....

.

.

.

.

สายไปมั๊ย...
ที่จะบอกว่า...

.

.

.

.

.

.

.

" รัก "

.

.

.

.

.

.

.

คนที่เค๊า...
ไม่มีวัน...
คืนกลับมาดังเดิม..
ตลอดกาล....

.

.

.

.

.

.

.

ไม่ว่าคุณ....
จะไปอยู่ส่วนไหน...
บนโลกใบนี้....

.

.

.

.

.

.

ฉันจะ "รัก" ...

.

.

.

.

.

.

.

.

และ "คิดถึง" คุณ....
ตลอดกาล....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฉันรักคุณ...นะ....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คุณ "โทรเลข" !!!

.

.

.

ผู้ที่มีอายุอยู่มาได้ถึง 133 ปี ตรากตรำทำงานหนัก รับใช้ผู้อื่นมาตลอดชีวิตของเค๊า ไม่เคยแม้แต่จะปริปากบ่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรักหวานซึ้ง ห่วงหาอาทร เงินไม่มีผ่อน งานไม่มีทำ ยังไม่กลับบ้าน เรียนก๊ะไม่จบ ทะลึ่งสอบตก ป่วยไข้ไม่สบาย ตายแล้วไปวัดไหน จะกลับบ้านเมื่อไหร่ กินข้าวกับอะไร สถานการณ์ใดๆ ก๊ะตาม เค๊าก๊ะรับได้เสมอ....

"เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป" เป็นสัจธรรมของสรรพสิ่ง....

ตั้งแต่มุกกี้เกิดมา จนอายุจาครบบวชปีนี้!! ยังไม่เคยได้รับโทรเลขจากใครซักที ส่งให้ใครก๊ะไม่เคยส่ง เป็นการสื่อสารชนิดนึงที่ไม่เคยได้สัมผัสด้วยตัวเองมาก่อน...

เคยได้ยินคนอื่น ๆ เค๊าพูดกัน เวลาได้รับโทรเลขแล้วใจไม่ค่อยดี เกรงว่าจะมีเรื่องร้าย เพราะเรื่องร้าย ๆ เค๊าต้องแจ้งไว เรื่องดีดีรู้ช้าหน่อยก๊ะไม่เป็นไร...

เค๊าอายุ 133 ขวบแล้วปีนี้ คงถึงวัยแห่งการพักผ่อนอย่างแท้จริง เค๊าเหนื่อยมานาน ส่งความรู้สึกดีร้ายทั้งหลาย ให้แก่ผู้คน ยากดีมีจนได้ใช้บริการกันได้ทั่วถึง.... ยกเว้นไอ้มุกกี้!!!

30 เม.ย.51 วันมรณะของเค๊า มุกกี้ขอยืนสงบนิ่ง 1 นาที ไว้อาลัยต่อการจากไป และร่วมเชิดชู คุณงามความดีของเค๊า ตลอด 133 ปีที่ผ่านมา ให้พวกเราได้จดจำไว้ตลอดไป...

ยังจำได้ตราตรึง ใน ID4 ที่ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ พากันนั่งเคาะ นั่งแปล รหัสมอร์ส ที่ถูกส่งข่าวบอกกันทั่วโลก ถึงวิธีการต่อสู้กับศัตรูผู้มาจากโลกอื่นที่มีวิวัฒนาการล้ำเหลือ การสื่อสารโบราณที่ตกยุคไปแล้วเช่น "โทรเลข" นี้ ได้ออกมาแสดงความสามารถ เป็นพระเอกช่วยพิทักษ์โลกใบนี้ไว้ได้...

ฉะนั้น อย่าเพียรดูถูกดูแคลนสิ่งไม่ทันยุค ทันสมัย ไม่แน่ วันข้างหน้า เราอาจจะต้องหวนกลับมาเห็นคุณค่า ของสิ่งเหล่านั้น....

วันนี้ พ่อของมุกกี้กำลังส่งโทรเลขมาหา คาดว่าอีกสองสามวัน มุกกี้คงได้รับรู้ถึงความรู้สึกของการรับโทรเลขกะเค๊าซักครั้งมั่งแล้ว.... คาดว่าต้องได้เสียน้ำตาอีกแหง๋ม ๆ ๆ ได้ข่าวว่าเขียนมาซะยาวเชียว!! พ่อเข้าใจไรผิดป่าว!! นึกว่าเขียนจดหมายซระล่ะมั๊ง?? พ่อนี่โรคจิต!! ชอบเขียนไรให้ลูกต้องเสียน้ำตาลูกผู้ชายเรื่อยเลย!!!

และมุกกี้ยังได้ฝากกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง ให้ช่วยส่งโทรเลขถึงเพื่อนบ้านทั้งหลายให้อีกด้วย...

ที่จริงตั้งใจว่าจะลงไปสัมผัสการส่งโทรเลขด้วยตนเอง แต่เนื่องจากวันที่ 4 ต้องลงไปเป็นจิ๊กโก๋ครองเลนอีก เกรงบอสจาอัญเชิญให้ไปเขียนบล็อกเป็นอาชีพหลัก!!! เลยตัดใจไหว้วานกัลยาณมิตรช่วยดำเนินการให้ ถึงจะพลาดความรู้สึกนี้ไป แต่คาดว่าเมื่อเพื่อนบ้านทั้งหลาย ได้รับโทรเลขของมุกกี้ และมีฟีดแบ็คกลับมา คงสุขอุราคนส่งเหลือเกิน...

ใครได้รับโทรเลขที่มุกกี้ส่งให้ หากไม่ลำบากจนเกินไป... รบกวนส่งข่าวกลับมาให้ชื่นใจ ก๊ะจะกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูง... และขอให้ถูกหวยรวยเบอร์ 7 งวดซ้อน!!!

ปล.ครายม๊ะส่งข่าวกลับ  ขอให้กระเพาะปัสสาวะอักเสบ!!!

หากรู้เรื่องของเค๊าให้ลึกซึ้ง แล้วจาตะลึงกับความเป็นมา search คำว่า "โทรเลข" ใน google ท่านจะได้พบกับตำนานของการสื่อสารที่ทรงคุณค่า และมีเสน่ห์ยิ่งนัก... แล้วท่านจะรัก คุณโทรเลข เหมือนที่มุกกี้เพิ่งจะรักเค๊า ในวันนี้....

รักเค๊าในวันที่เค๊าเหลือเวลาอยู่กับเรา....อีกเพียงแค่...ไม่กี่วัน....

แต่เธอจะอยู่ในใจฉัน...ตลอดกาล...

รักนะ....จุ๊บ ๆ
mookie จิ๊กโก๋โอเค...

.

.

เพลง รักคิดถึงและห่วงใย ศิลปิน เคียส